Na NL15 hebben we een lunch bij The Hub georganiseerd om enkele openstaande vragen te behandelen. Het bleek echter dat er alleen maar meer vragen kwamen, in plaats van minder. Daarom zijn we met de Sustainable Toolkit uitgenodigd bij de Dropzone. Een avond waar je mag testen, bedenken en co-creëren.

In totaal waren er een aantal vragen van de vorige keer die we in twee rondes hebben behandeld.
- Hoe kunnen we mensen in beweging krijgen om duurzamer te leven.?
- Kunnen bedrijven duurzamere processen in gang zetten en willen ze dit?
- Wat heb je nodig om van dag tot dag duurzamere keuzes te maken?

De twee nieuwe vragen:
- Wat is jouw ambitie, met andere woorden wat heb jij over voor een duurzamer leven?
- Hoe kunnen we inspelen op de behoefte van gemeenten om de SLOK subsidie toe te kennen? (wegens tijdgebrek hebben we de laatste vraag niet kunnen beantwoorden en schuift deze door naar de volgende bijeenkomst)

Vraag 1: Hoe kunnen we mensen in beweging krijgen om duurzamer te leven?

Deze vraag was al gerezen bij de lunch. Vanwege tijdgebrek werd de beantwoording van deze vraag doorgeschoven naar de Dropzone: Sustainable Toolkit 2.0.

Ronde 1
In eerste instantie werd de vraag nogal letterlijk genomen.



=> Gedragsverandering





Transport

Carpoolen zou vandaag de dag zeer goed kunnen slagen. Het is leuk, gratis en makkelijk als je een app gebruikt. Met een Real-Time applicatie geintegreerd in bijvoorbeeld TomTom, Foursquare of Twitter of zelfstandig draaiend, kun je eenvoudig zien waar mensen naartoe (willen) gaan.

Een probleem hierbij is wel de angst die mensen hebben voor het onbekenden/vreemden. Aan de andere kant is er een hele community uit vreemden op bijvoorbeeld CouchSurfing.org waar dit geen probleem is.

Een groot voordeel is dat het tijd en geld kan besparen.

Pieter Schrijnen kwam met het voorstel om voor dit idee contact op te nemen met de VCCR om dit idee te realiseren.

Ronde 2
Volgens onderzoek zijn mannen vaker extreem rijk of extreem arm dan vrouwen.
Dit zou een bepaald verschil in aanpak vergen om gedragsverandering te bewerkstelligen.

Vraag 2: Kunnen bedrijven duurzamere processen in gang zetten en willen ze dit?

Ronde 1


We gaan er nu veelal vanuit dat een bedrijf een gesloten systeem is.


In een ideële situatie, is een bedrijf open over de input die zij ontvangen en vragen zij feedback over de output aan hun gebruikers. Op deze manier kan een organisch systeem ontstaan.

Ronde 2
Ingaand op de conclusies van ronde 1, hebben we bekeken of er al systemen zijn die op deze manier werken.

In diverse takken hebben ze een dergelijk systeem op het gebied van Profit. Stockholders investeren op basis van de plannen van een onderneming en op basis van de resultaten herwaarderen ze een onderneming en begint het proces van voren af aan. (In de wereld van Banken gaat het zelfs nog een stukje verder. De tegenvallende financiele resultaten worden op een groep verhaald in plaats van dat het alleen de investeerder treft.)

Vervolgens hebben we besproken wat er nodig is om het proces van herwaarderen voor elkaar te krijgen op alle terreinen van duurzaamheid (people, planet, profit & pleasure).

De Wet op de ondernemingsraden geeft in Nederland al een gedeeltelijke bevoegdheid op het gebied van People. Tot op heden is een Ondernemingsraad nog niet bij alle organisaties verplicht en hebben zij beperkte bevoegdheden in de vorm van Adviesrecht. Maar het is wel een stap in de richting om het beleid voor People in een organisatie te kunnen waarderen, meetbaar te maken en een organisatie te kunnen herwaarderen. Wat we daarvoor nodig hebben zijn wel andere bevoegdheden (en een stukje scholing/gewenning) bij de Ondernemingsraad.

Uiteindelijk zal ook de Planet en Pleasure in een dergelijke groep van stakeholders vertegenwoordigd moeten zijn.

Als een bedrijf echt graag duurzaam wil zijn, dan moeten ze de expertise over de verschillende onderwerpen willen aannemen. Dit lukt alleen als hun ambitie erg groot is en ze bereid zijn om nieuwe samenwerkingsvormen te onderzoeken.

Vraag 3: Wat heb je nodig om van dag tot dag duurzamere keuzes te maken?

De twee rondes liepen door elkaar bij het beantwoorden van de vraag.

Certificering is een grote behoefte. Maar er zijn wel een aantal voorwaarden.

1. Zo moet het makkelijk te begrijpen en toegankelijk zijn (als voorbeeld E-nummers bij voedsel zijn verschrikkelijk)
2. De informatie moet relevant zijn.
3. De informatie moet te meten zijn (voor lampen bijv Lux ipv komt overeen met 40 watt of voor een stofzuiger de zuigkracht).
4. De informatie moet openbaar zijn

Er is een discussie over de certificering voor de Planeet gerelateerde uitstoten.
Even een schets: één man tegenover een groep vrouwen.
De man is ervoor om cijfers met betrekking tot CO2, energieverbruik, giftigheid en topsoil (energierijke aarde) van een product te publiceren. De vrouwen daarentegen zien liever een eenvoudiger systeem, wat zij ook begrijpen.

De sociale certificering kan het best in een apart systeem worden opgenomen. Eén systeem voor alle P's lijkt teveel gevraagd. FairTrade, biologisch en duurzaam hangen samen, maar zijn wel aparte dingen.

Maar ook zelf kun je al wat dingen ondernemen. Hergebruik bijvoorbeeld water (al is het om je planten water te geven of je kruik te vullen). Zeg wat jij doet en creëer zo meer awareness.

Een grote behoefte bij certificering is:

1. Productinformatie
2. Transparantie
3. Opneheid tot leren
4. Interactie tussen producenten en consumenten

Toch blijft er nog een grote vraag staan: Hoe gaan we om met onzekerheden?
Inzichten veranderen door de tijd heen. Een systeem van certificering moeten we hier op aan kunnen passen zonder dat het de kwaliteit en het imago van de certificering beschadigd.

Extra vraag: Wat is jouw ambitie?
Een heerlijke vraag waar we graag antwoord op willen ontvangen. Eén van de dingen die wij graag zouden hebben is bijvoorbeeld de keuze tussen hetzelfde product, maar verschillende productieprocessen. Als voorbeeld:

Het luxeproduct: De spijkerbroek (hetzelfde model voor alle stapels)

Stapel 1: Geen achtergrond informatie. Prijs: € 50,00
Stapel 2: Biologisch katoen. Prijs € 55,00 (grondstoffen zijn ongeveer 10% duurder)
Stapel 3: Slaafvrij gemaakt. Prijs: € 55,00
Stapel 4: Biologisch katoen en slaafvrij gemaakt. Prijs € 60,00

In de groep zouden wij allemaal gaan voor Stapel 4. Maar de realiteit is anders. Allereest is veel informatie niet beschikbaar (MEXX werkt bijvoorbeeld al jaren slaafvrij en de prijs is derhalve 10% duurder dan bij gelijkwaardige kwaliteit van de concurrent, maar wil dit absoluut niet naar buiten brengen uit angst voor geitenwollensokken imago). Daarnaast is het nog niet zo dat consumenten direct een keuze hebben. Meestal kun je of het één of het ander van een product kopen en vaak ook nog in verschillende winkels. De keuze wordt dan niet makkelijk gemaakt. Modieus wint het dan vaak van duurzaam.

Eten?
Wat doe je als je moet eten, maar je hebt niet alle informatie? Ook deze deelvraag werd wisselend beantwoord. Over het algemeen eten de aanwezigen gewoon wat ze wordt voorgezet. Specifieke dieetwensen (obv religie of gezondheid) worden wel strenger nageleefd.

Integratie?
Hoe kun je bij beslissingsvraagstukken een realistische afspiegeling van de samenleving garanderen?
Over het algemeen worden beslissingen op strategisch niveau genomen door blanke mannen van 40-60 jaar die hoog opgeleid zijn. Ook op het gebied van duurzaamheid. In vele gevallen zijn vrouwen en/of laag opgeleiden en/of niet blanke Nederlanders vaak in de minderheid, ook als het om hun gaat. De ambitie van de mensen in de groep is wel hoog, maar de praktijk wijst ook hier vaak anders uit.

Tot slot: aanbevolen websites
www.worldchanging.com
www.biowatcher.nl (lokaal voor Rotterdam)
www.ecosustainable.com

Volgende bijeenkomst
5 maart, 16 uur S2M Utrecht.