Ik maak een stevige wandeling door de natuur. Het eerste uur zie ik weinig en ben drukker met lopen dan genieten. Ik besef dat ik snel loop zonder dat daar een aanleiding voor is. Heb ik haast? Helemaal niet beken ik aan mezelf. Mijn pas wordt groter en rustiger. Tegelijk merk ik dat het voor de afstand die ik overbrug niet zo veel uitmaakt. Met mijn 1.98 m lengte zit de pas er dus goed in.
Terwijl ik het besef tot me door laat dringen waar ik loop en hoe het weer is kijk ik naar een paar struiken. Van die laag gesnoeide groene met kleine blaadjes. Je kent ze wel.
Opeens vraag ik me af wie ze heeft geplant. Of het een zaadje was of een klein struikje. Waar het eerste plantje vandaan komt. Wie het gepoot heeft en ga zo nog maar door.
Het lopen wordt opeens genieten want ik zie nu nog veel meer dan dat ik met mijn spreekwoordelijke neus op de schoenen loop.

Al mijmerend loop ik verder en kom tot het besef dat het stilstaan bij veel dingen ver op de achtergrond ligt. Wie is het die mijn huis heeft gebouwd en waarvan is het gemaakt. Wie is de uitvinder van cement en glas. Stel je voor dat er geen glas zou zijn. Hoe ziet mijn huis er dan uit? Ik ga ongemerkt terug in de tijd en voel dat ik dankbaar ben naar uitvinders, bouwers, planters en ga zo maar door. Ieder mensen, plant, dier en ding heeft een unieke waarde.

De passen die ik maak zijn nog groot en de zon schijnt. Ik zie een grote dikke machtige eik. Zo'n hele grote met enorme zijtakken. Wie zou......... Ik kijk anders naar de natuur, anders naar alles om mij heen. Waardevol zo'n wandeling..................