Stukje bij beetje kwam zijn verhaal er uit. Hij was opgevoed door een hardwerkende vader, die binnen hun dorp groot aanzien genoot, omdat hij zoveel voor de gemeenschap betekende. Toen de goede man overleed was de kerk te klein om alle aanwezigen te herbergen. Hoe kun je als zoon nou zo iemand zelfs maar benaderen...
En dat was eigenlijk ook zijn coachvraag. Hij was al zijn hele leven bezig om zijn vader te evenaren, maar dat was niet gelukt. Dacht hij ;-(

Maar ik had zijn naam al herkend uit het nieuws en op Internet was er ook al aardig wat over hem te vinden. Hij had een paar bedrijven opgericht, had in heel veel pappen een vinger.

- ´Wat heeft je vader dan allemaal voor bijzonders gedaan?´
- ´Hij was directeur van de plaatselijke basisschool. Hij heeft bijna alle kinderen uit ons dorp wel in de klas gehad en geholpen als ze verder wilden leren. Iedereen kon altijd bij hem terecht, hij had altijd tijd voor ze.´
 - ´En voor zijn eigen kinderen en zijn vrouw?´
- ´Wat stel jij rotvragen, zeg! Vader had eigenlijk alleen aandacht voor ons als het echt mis was Dan kregen we een preek, maar hij hielp ons ook wel verder. Of we moesten iets heel bijzonders gedaan hebben. Ik weet nog dat ik een prijs gewonnen had met een boekje over het dorp. Toen is hij ´s avonds thuisgebleven om dat metons te vieren.´
- ´En je moeder? Wat was zij voor vrouw?´
- ´Mijn moeder was een traditionele huisvrouw. Ze zorgde voor het huishouden en voor ons. Maar ze ondersteunde ook alles wat vader deed. Ze zei altijd dat dat háár bijdrage was aan de maatschappij. Sorry, ben zo terug en mail dan verder.´
-
-
- ´We hadden het over mijn moeder en dat haar bijdrage aan de maatschappij was dat ze zorgde dat mijn vader zo actief kon zijn. Zonder haar had hij dat nooit gekund. Maar toen zij overleed, was de kerk half leeg. Niemand had gezien hoeveel zij gedaan had, zodat mijn vader iedereen kon helpen.´
- ´Vind je dat erg?´
- ´Ja, natuurlijk. Ze accepteerde dat hij nooit aandacht voor haar had. Ze was voortdurend bezig om voor hem te zorgen. En voor ons. Zonder haar was ik nooit gaan studeren. En niemand die dat zag. Zij verdiende al die aandacht veel meer.´
-´En toch probeer je nog steeds om het hem naar de zin te maken. ;-) ?´
- ´Ja, die zat er aan te komen. Ik weet het niet. Stom eigenlijk. Waarom doe ik dat nou?´

Met die vraag gaan we morgen verder