Er is iets geks aan de hand met het dromen in Nederland. Dromen wij nog wel? Ik moet het kwijt! Deze week kom ik alleen maar mensen tegen die mij uiterst blauw aankijken als ik vraag…maar wat is je droom dan? Ik heb het overal en met een steeds groter genoegen gevraagd! Echt…er wordt niet meer gedroomd! We kunnen het niet meer!

Als ik de kans krijg stel ik de vraag ‘Ja, maar wat is jouw droom’. Om niet voor soft versleten te worden bij een groep organisatieadviseurs vul ik aan, zeg maar visie, of eindplaatje. Een zucht van verlichting gaat door de zaal, maar het antwoord wordt er niet anders van. Let wel allemaal zijn ze bezig met de toekomst. De één is bezig met het opstellen van een propositie, de ander denkt na over zijn persoonlijke toekomst, andere baan of niet. De volgende, lid van een organisatie moet keihard bezuinigen. Daar word ik altijd blij van als iemand zegt ‘keihard bezuinigen’. Want als het keihard is dan denk je goed na, dan heb je de droom helder voor ogen. Dan toets je alles aan die na te streven droom. Dan weet je welke bezuiniging, welke impact heeft! Nee, nope, nada dus! Het lukt mij niet ondanks geduldig peuren echte dromen voorgeschoteld te krijgen. Je kent ze wel! Dromen waar met glimmende ogen hartstochtelijk over wordt verteld! Niet van die korte termijn plannen! Nee, die zijn er om dromen te concretiseren!

Nee, glimmende ogen dromen! Dromen van welke richting het op moet, fantaseren. Out of the box dromen. Echt doorwrocht een beeld hebben bij de toekomst, ideeën verkennen, doorleven, redeneren! Doen wij dat dan helemaal niet meer?

De afgelopen weken ben ik verschillende schrijvers van verkiezingsprogramma’s tegengekomen. Dat levert langs de zijlijn van het voetbal of op het terras altijd leuke discussies op. Mijn eerste reactie is steevast ‘Tjonge, schrijf jij daar aan mee, leuk!’ Daarna volgt meestal een kort debat over een willekeurig thema. Vaak gooi ik mijn stokpaardje de 'learning community' even naar binnen;-) Hoe ziet de maatschappij er nou over twintig jaar uit…wat is nou jullie droom ten aanzien van onderwijs. Stilte, voelbare, doorsnijdbare stilte. Het moet anders, high potentials moeten meer ruimte krijgen, beter aansturing van scholen, best practices, leren van elkaar. Hmmm, maar wat is dan de droom, waar meet je alles aan af. Geen tekst! Er wordt gewoon per thema geschreven. Is de maatschappij zo complex geworden, dat wij geen integrale droom meer kunnen schrijven? Nee, natuurlijk niet! De werkelijkheid is niet zo complex! Het echte probleem? We dromen niet meer! Stilte op het terras! We kijken gewoon even naar voorbij flanerende dames. Ook fijn!

Ik wil niet zeuren, maar als hoogtepunt waren er natuurlijk deze week de bezuinigingsvoorstellen van de top ambtenaren. Dan hebben we het tenminste ergens over, de miljarden vliegen om je oren. De aandachtige lezer voelt hem aankomen. Nergens een droom, nergens een duidelijk verhaal hoe die samenleving er dan uit ziet. Wat dragen die bezuinigingen daar aan bij. Wat betekent dat concreet! Wat is dan de droom voor Nederland. Ja, partijpolitieke one liners genoeg! En natuurlijk verhalen over kosten, bezuinigingen, vergrijzing. Nee, wat is uw droom! En hoe kun je vanuit die droom denken in mogelijkheden! Hoe kun je nu bezuinigen op land, organisatie of mens als het niet gerelateerd is aan een droom? Als mijn droom een eigen zeilboot is, lekker concreet, dan is de bezuiniging dat ook! Van 40 naar 20 voet zeg maar;-) Ga dromen!

Zin in een experiment? Vraag deze week eens aan iedereen die je tegenkomt…zeg wat is jouw droom eigenlijk? Gewoon even inweven in het gesprek. Kan ook in de boardmeeting, zo van…..wat is nu eigenlijk onze droom? Even laten sudderen en dan de vraag……en wat draag jij daar eigenlijk aan bij?

Ik hoor graag de ervaringen en reacties! Je weet maar nooit! We moeten echt weer leren dromen!

Hems Zwier