In mijn vorige blog schreef ik heel wijs: you teach best what you most need to learn. En zo is het: ik leer graag niks hoeven, maar wat is het moeilijk! Het klinkt natuurlijk heel makkelijk. Je ontdoet je simpelweg van alle dingen die je moet en je ervaart ruimte om te groeien. Maar…zoals Mandela al zei: het is doodeng om ruimte te ervaren, want dan ervaren we ons eigen lichtje. Dan komen we onszelf pas echt tegen.

Dus wat doen we? We verzinnen dingen om te doen. Om te moeten. Onbewust, dat wel, maar we doen het wel. Ik doe dat wel. Hoewel ik weet hoe mooi het is niks te hoeven en verbonden te zijn met jezelf, doe ik dat ook. Ik moet bijvoorbeeld deze weblog schrijven. Hoewel ik op een dieper niveau weet dat het moment dat ik dat ga doen het goede moment is om het te doen en als ik het niet doe, het blijkbaar nog niet het goede moment was. Volg je me nog? Het komt er op neer dat ik deze weblog niet hóef te schrijven. Ik maak mezelf wel al een paar dagen gek met het idee dat dat moet. En ik moet opdrachten acquireren, mensen contacten, wasjes draaien, het huis schoonhouden, kaartjes sturen aan mensen die mijn aandacht verdienen, telefoontjes plegen, enz enz. Honderdduizenden dingen moet ik, terwijl maar één ervan echt moet en dat is niks hoeven! Ik ben aan ‘t leren niks te hoeven om mensen te kunnen helpen niks te hoeven. En om mijn eigen lichtje te ervaren, hoe eng dat ook is. En echt moeilijk…

Meer hoef ik niet te schrijven. Nu ga ik verder lekker voor me uit zitten staren. Of dingen doen die ik niet hoef, maar gewoon doe. Omdat het leuk is. Omdat het zich aandient. Wat een bevrijding…wat een licht.

Wel ben ik nog benieuwd naar hoe jij dat ervaart: dingen moeten. Deze weblog schrijf ik op zondag, echt zo’n dag waarop je waarschijnlijk het liefste niets zou hoeven, maar waarop je allerlei dingen hebt bedacht om te moeten. Of niet? En hoe doe je dat op vakantiedagen? Lukt het niets te hoeven en wat voor tips heb jij?
Ik sta open om nog meer te leren over niks hoeven. Maar het hoeft natuurlijk niet.