Vakblad P&O Actueel kopt in haar Meinummer: “Werknemers in de zorgsector ervaren hoge werkdruk en weinig waardering. Toch gaan ze met plezier naar hun werk” Gelukkig zijn ze er nog: de Florence Nightingales (m/v) die willen zorgen voor de hulpbehoevende mens. Ik heb diep respect voor deze groep van professionals. De keuze voor dit beroep is in de eerste plaats gemaakt vanuit een roeping en overtuiging. Pas in de tweede plaats gaat het om broodwinning en/of status. Hoe komt het dat ik meer affiniteit heb met deze professional dan met de professional die trots zijn nieuwe leaseauto – dit keer een snelle BMW – showt?

Nou moet ik bekennen: ik heb niets met auto’s. Ik rijd net zo lief in de comfortabele gezinsauto als in ons kleine boodschappenwagentje naar kantoor. Oké, naar klanten altijd met de grote auto. Maar voor de rest: het boeit me niet. Ik kan me voorstellen dat het voor sommigen puur genieten is om in een snelle en moderne auto te rijden. Maar voor de goede orde: het maakt de bestuurder van de auto natuurlijk niet beter als mens, manager of professional.

Werknemers in de Zorg gaan met plezier naar hun werk, ondanks de hoge werkdruk en weinig waardering. Zij doen dit omdat het werk op zichzelf hen motiveert en hen energie geeft. Het inspireert omdat zij een oprechte band hebben met de mensen die zij verzorgen. Het gaat hen aan het hart dat het goed met ze gaat of als het hen tegenzit. Ik heb affiniteit met deze professionals. Dat komt omdat het werkveld recruitment en carrière coaching ook een beetje “zorgen voor” is. Het gaat in ons vak ook om de oprechte interesse in de mens achter de professional. Verschil is dat wij ons richten op een doelgroep in de bloei van het leven met volop arbeidspotentieel en carrièreperspectief.

Werken in de Zorg is een typisch mensenberoep. Helaas een mensenberoep met weinig status en weinig erkenning. Door de vergrijzing komt het werken in de zorg opeens (gelukkig!) meer op de agenda te staan van politiek Nederland. Zoals minister Ab Klink het verwoordde: “Er zijn meer handen aan het bed nodig”. Handen? Bedoelt hij niet meer mensen/verzorgers? Verzorging gaat niet alleen om wassen, eten geven, medicijnen toedienen of schoonmaken. Om een vergelijking te maken: je moet er als ouder toch niet aan denken dat je kinderen grootbrengt met alleen handen? Bij het verzorgen van de ouder wordende mens gaat het ook om compassie, een luisterend oor en begrip voor het steeds moeilijker functioneren. De actieradius van de oudere mens wordt dag in, dag uit kleiner. Lichaam – en soms geest – kan steeds minder zelf. Ooit stoere en actieve mensen worden afhankelijk van anderen bij de meest elementaire zaken van het leven zoals eten en naar het toilet gaan. En: het is “het Voorland” van ons allemaal. Iedereen wordt als het goed is op een dag oud en hulpbehoevend. Dit mede dankzij de goede gezondheidszorg en hogere levensverwachting van mensen in de Westerse wereld.

De werknemers in de zorg weten eigenlijk precies wat nodig is. Alleen hebben zij niet de status om hierover te beslissen. En dat is triest. Hoe dit te veranderen? Laat de politieke beslissers hun oor vooral te luisteren leggen bij de echte professionals in de Zorg. Zij zijn de specialisten die weten wat nodig is om de pijnpunten op te lossen. En mijn oproep aan de bestuurders in de zorg: werf eens wat meer managers die zelf affiniteit hebben met de Zorg. Niet zozeer vanuit de proceskant, of de puur economische kant maar vanuit het vakgebied Zorg. Het gaat niet alleen om de kwantiteit maar vooral om de kwaliteit van de zorg. En vooral: lok nieuwe managers niet met dure leaseauto’s of bonusregelingen. Het werkt niet! Er blijven genoeg geschikte kandidaten over die de klus kunnen klaren. Daar ben ik heilig van overtuigd. Bel me gerust als u ze niet kunt vinden. Dan help ik persoonlijk met zoeken.