Begin van een reeks artikelen van en door Meemakers die inzichtelijk maakt hoe we Society 3.0 zelf kunnen inrichten....


Huh, de Meemakers, wat doen jullie? Die vraag is me sinds de start van de Meemakers ontelbare malen gesteld, zonder dat ik er een helder antwoord op had. Verwaring is ontstaan doordat we een ouderwetse cooperatie hebben opgericht, nog voordat er een heldere doelstelling was. Dit heeft veel mensen op het verkeerde been gezet, en mischien is dat ook maar goed, want er zijn nu heel wat goede suggesties gekomen na een gesprek bij #s2m met Jeroen, Lou Anne Kee, ondergetekende of met een van de andere Meemakers. Hierbij mijn eigen interpretatie van wat we kunnen gaan worden...

Het nieuwe werken
" Ik ben met pensioen" , roep ik gekscherend als 52 jarige hulp chef in een klein restaurant in Den Bosch. Dat minibaantje biedt me met moeite de financiele armslag en tijd om te doen waar mijn passie ligt. Als systeem ongeschikte stapte ik nu ruim 3 jaar geleden voor goed uit wat de hardwerkende Nederlander beschouwd als onze goed geordende samenleving, waarin eigen ambitie dagelijks wordt ingeperkt door kafka achtige mechanismen.

Nu help ik mensen een uitweg te vinden uit de veelal vertruttende regelgeving waardoor ons land in rap tempo tot tot stilstand aan het komen is. Als professioneel dwarsligger zie ik de Meemakers als verfrissende, eigenwijze mensen die net als ik genoeg hebben van bemoeizucht van bovenaf, waardoor eigen toekomst in handen ligt van derden wiens verplichtingen zogenaamd kritiekloos geaccepteerd zouden moeten worden omdat er anders strafmaatregelen gelden.

De Meemakers als collectief fungeert in mijn beleving vooral als facilitair centrum om meer mogelijk te maken, zonder voor iedere actie weer een nieuwe structuur, stichting of organisatie op te hoeven tuigen.. Nederland gaat, als we niks doen ten onder aan de wildgroei van stichtingen die steeds weer het wiel proberen uit te vinden voor simpele problemen en hun (financiele) verwevenheid met de overheid.

Absurditeiten.
In het begin verzoop ik nog wel eens in mijn woede en frustratie over vertrutting van onze samenleving waar voor iedere werkloze Nederlander een blik betaalde hulpverleners klaar staat. Sinds wanneer kan iemand niet zelf op zoek naar werk, maar moet er voor iedere scheet een jobcoach worden aangewezen die zelfs voor een baantje als vrijwiliger mee gaat als begeleider omdat de kandidaad hulp nodig zou hebben. Wie verzint die waanzin? Deze hulpindustrie is er inmiddels debet aan dat de werkgelegengheid in Nederland razend snel afneemt. en, als we niks doen, alleen de hulpverleners nog een betaalde baan hebben.

Mijn woede heeft inmiddels plaats gemaakt voor verbazing over het feit dat volwassen mensen deze onzin accepteren.. Mijn invulling van wat een Meemaker is te laten zien dat het ook anders kan.

Onzinnige sociale activeringsprogramma's, gesubsidieerd werken met behoud van uitkering en dwangarbeid hebben er de afgelopen jaren voor gezorgt dat er steeds minder werk wordt gedaan op basis van een normaal salaris / urenvergoeding, met als triest resultaat dat de ZP'er steeds vaker naar de voeldselbank moet omdat een uitkering voor mensen met eigen ambitie niet bereikbaar is, tenzij je je onderwerpt aan de willekeur van de stoffige bureaucratie.

Waar je vroeger bijv. je brood kon verdienen als beheerder van een fietsenstaling moet je dat nu als onbetaald vrijwilliger doen. De sollicitatie procedure voor een dergelijke job is inmiddels net zo streng als indien je CEO van een multinational wilt worden.

We denken dat er niks aan gedaan kan worden

Niets is minder waar. De afgelopen maanden heb ik me heel tegen heel wat zaken aanbemoeid die op voorhand kansloos leken. Voor een collega Meemaker wiens uitkering werd geweigerd omdat hij een pensioenvoorzienining had. Argwanend als ik ben, ontdekte ik dat toemalig Staats Secretaris Abouthaleb in 2008 n.a.v. kamervragen alle gemeenten in Nederland opdracht had gegeven een pensioenvoorziening niet aan te merken als actief vermogen en daarmee als afwijzingsgrond voor een bijstandsuitkering. Helaas, geen ambtenaar die die boodschap ooit had omgezet in beleid.

Een vriendelijk verzoek van onze advocaat resulteerde binnen 2 weken in topoverleg tussen grote sociale diensten van diverse gemeenten, zorgde ervoor dat het ambtenaren handboek Schulinck aangepast werd en dat de uitkering alsnog doorging. Een kleine overwinning, maar de start van een breder opgezette landelijke campagne later dit jaar waar we mensen laten beseffen dat ze niet klakkeloos iedere onzinnige beslissing hoeven te accepteren. Je hoeft echt niet de standaard klachten procedures te volgen!

"Dat is dus wat 1 dwarsliggende Meemaker voor elkaar kan krijgen ;-), kun je je voorstellen wat 100 kritische creatieve maar vooral positief ingestelde Meemakers tot stand zouden kunnen brengen..."

Nu gaan we door naar de volgende ronde en ervoor zorgen dat onze collega alle medewerking krijgt om zijn eigen bedrijf van de grond te krijgen zonder dat ie door de overheid in de wielen wordt gereden.

Moraal van het verhaal.
Als een buitenstaander meekijkt naar je probleem komt de oplossing vaak uit onverwachtte hoek en worden er stappen gezet die jezelf niet zou zetten. De komende weken verschijnen hier meer voorbeelden van mij en van de andere Meemakers zodat uiteindelijk een duidelijk beeld ontstaat wat de Meemmakers in hun mars hebben en waarom er ook voor jou een argument is om eens kennis te komen maken met een wereld van mondige Nederlanders met visie.