Mijn dochter vroeg mij tijdens een gesprek:
“Als jij iets uit het bos zou mogen kiezen, wat zou dat dan zijn?” Zo’n vraag is leuk, maar ook confronterend. Ineens merk je dat je eigen vragen en opmerkingen bij je terugkomen.
“Nou mam?” zei ze vragend.
“Mos,” zei ik, zonder na te denken. Als ik aan mos dacht, de volgende woorden bij me op: ‘fris, groen, zacht, deken, gedetailleerd en ten alle tijden weer aangroeiend.’
Op het moment van de vraag zat ik net in een fase dat alles gemakkelijk ging. De teksten voor mijn PR rolden er als vanzelf uit. Ik zat in een flow, was met van alles bezig en … het lukte allemaal! Het leek wel of ik alles met nieuwe, frisse energie aanpakte. De doorzetter in mij was opgestaan. De beschrijving van het mos gaf me inzicht in hoe dat kwam. Op een liefdevolle, zachte manier keek ik naar mezelf. Ik mocht opstaan na het vallen. Vallen was geen falen, maar leren! Een zachte deken waar ik mezelf inwikkelde. Heerlijk!