Susanne heeft me gevraagd om mezelf aan jullie voor te stellen en dat doe ik graag. Ik ben Katja Urban, een kind van Indische ouders. Zoals veel Indische generatiegenoten, kreeg ik van mijn ouders mee ‘om niet teveel te piekeren, maar hard aan je toekomst te werken’. En zoals zo velen heb ik dat motto zodanig braaf opgevolgd, dan ik rond mijn 30e overspannen raakte en ontdekte dat ik eigenlijk altijd mijn gevoelsleven opzij had geschoven en maar ambitieus carrière had gemaakt. Tja. En dan ga je vragen stellen: “Pap, mam, wat hebben jullie vroeger meegemaakt dat je mij hebt grootgebracht zoals je hebt gedaan? Vertel eens over Indië! Wat weet je nog van de oorlog?” Maar ook aan mezelf: hoe heb ik gereageerd op mijn opvoeding? Welke keuzes heb ik gemaakt met welk gevolg? En ik ging begrijpen, accepteren en knopen hakken voor mijn toekomst.

Ik koos voor energie, warmte en plezier
Dat laatste betekende dus geen werk meer waar ik geen plezier in had, dat slechts energie kost en dat alleen ingebeelde status oplevert. Dus die gouden managementbaan ging de deur uit. Ook geen hobby’s of vrienden meer die energie kosten, maar alleen nog hobby’s en vrienden die me plezier, warmte en energie opleveren. Natuurlijk mag elke vriendschap zijn dip hebben, daar ben je immers vrienden voor; maar de rode draad moet goed voelen. Maar het is natuurlijk een illusie te denken dat je vanaf dat moment het voortaan allemaal anders gaat doen. Het is een proces van vallen en opstaan. En dus evalueerde ik in het begin elke avond (later bleek wekelijks ook afdoende) wat er die dag in dat opzicht goed was gegaan, wat niet, hoe ik dat een volgende keer prettiger kon doen. (Voor wie wil weten hoe ik dat doe: http://blog.inog.org) Geloof me, daar slaap je uitstekend op, want je hoeft nergens meer over te piekeren. Voor het gemak vergeet ik te vertellen dat ik natuurlijk wel wat therapeutische hulp heb gehad, maar dit was toch wel de hoofdlijn.

Levensverhalen als passie
Omdat ik zoveel plezier had en energie kreeg in het uitvlooien en optekenen van mijn familiegeschiedenis, suggereerde mijn vriend dat ik iets met levensverhalen moest gaan doen. En zo begeleid ik nu dagelijks mensen om wat ‘frisser in het hoofd’ te worden door bezig te zijn met hun levensverhaal (www.woordenoverleven.nl). Ik voel me zo dankbaar en vol energie wanneer ik schrijvende mensen zie opbloeien, omdat ze emoties ‘van zich afschrijven’, hun dilemma’s al schrijvend ordenen of gewoon hun kleinkinderen of lotgenoten zulke fantastische kennis of gedachten zie meegeven. (Autobiografisch schrijven is dus echt niet alleen voor ‘probleemgevallen’!) En omdat ik dat dagelijks meemaak, vul ik me dagelijks met inspiratie en energie; iets wat ik iedereen toewens. Vandaar dat Suzanne me heeft gevraagd om tijdens het lente-event van Fris in je hoofd workshops over autobiografisch schrijven te geven en natuurlijk heb ik daar van harte mee ingestemd.