Jeemig de peemig, ik weet soms niet meer hoe ik het allemaal aan kan pakken. Ik heb een vol gezins- en sociaal leven een drukke en verantwoordelijke baan. Daarnaast zorg ik samen met mijn familie voor mijn zieke (maar gelukkig nog steeds thuiswonende) oma. Regelmatig heb ik het gevoel dat het mij over de schoenen loopt. Toch verwacht ik van mijzelf altijd een optimale inzet en beschikbaarheid. Dat word ernstig duidelijk als ik mijn dan 5 jarige zoon van school haal. Ik heb die middag in overleg met mijn leidinggevende vrij kunnen nemen van mijn werk. Het rooster is er voor aangepast. Snel ga ik nog even langs de supermarkt haal wat lekkers in huis en zie uit naar een middag met mijn zoon. Om drie uur sta ik op het schoolplein en babbel wat met de andere aanwezige moeders. Even daarna gaat de klas open en daar worden we overlopen door 25 kleuters op weg naar hun vrije middag. Mijn zoon vliegt me in de armen en vraagt tegelijkertijd of hij die middag bij zijn vriendje mag spelen. Ik sta als aan de grond genageld. Ik heb op mijn werk hemel en aarde bewogen voor een vrije middag en ik had die bestempeld voor exclusieve aandacht aan onze ouder-kind relatie. Bijna zeg ik dat wat er in mijn hoofd opkomt “nee dat mag niet” maar ik kan mij net op tijd inhouden. Opgelucht besef ik mij dat ik vooral van mijzelf heel veel moet. Ik verlang naar rust en stabiliteit maar ondertussen gedraag ik mij als een kip zonder kop. Het vergt moed om uit die omstandigheid te komen en daarvoor zijn verschillende opties. Het enige wat ik hoef te doen is bewust een keuze uit de verschillende opties te maken. Die middag heb ik aandacht aan mijn huis geschonken, kocht een mooie bos bloemen op tafel en haalde daarna mijn zoon op. Ik kijk met een lach terug op deze ervaring uit mei 2004 en geniet van een bos bloemen op tafel. Het leven is goed zoals het is.