beste Caroline,

meer dan interessant onderwerp!
ik begeleid producerende bedrijven in veranderingsprocessen, waarin de mens en zijn/haar eigen "identiteit" (zowel individueel als in relatie tot anderen, hun werkzaamheden & de bedrijfsprocessen) centraal staan. en het valt me op dat veel vrouwen zich manifesteren in hun mannelijke energie (de Kenau?) en dat veel mannen zich alleen bij grote woede of frustratie "verbinden"met hun mannelijke energie. wanneer ik in het proces heel bewust in mijn vrouwelijke enrgie ga zitten, gaan de mannen onmiddellijk in hun mannen energie zitten en komen de beste plannen op tafel waarin mannen en vrouwen, ieder vanuit hun eigen toegevoegde waarde, samenwerken.

verder zie ik bij mijn zus (3 kinderen van 4 & 2 jaar en 9 maanden en een meer dan fulltime werkende man) dat het combineren van een stabiele opvoeding met een (fulltime) baan volledig ondenk(en ondank)baar is.

zelf heb ik door mijn gefeminiseerde opvoeding wel wat tijd nodig gehad om mijn vrouwelijkheid terug te vinden en het valt me op dat de meeste vrouwen die ik (persoonlijk) coach daar enorm mee worstelen. het is vaak oog-om-oog in plaats van hoe kunnen we elkaar helpen.

en nog veel meer! te veel om te schrijven.

succes de 12e!
Belinda Rozenhart

Bedankt voor je reactie Belinda.

Hoe hoger vrouwen in het bedrijfsleven, hoe masculiener ze zich gedragen. Ze passen zich aan aan de heersende cultuur.
Leuk om te lezen dat jij bewust kiest om in je vrouwelijkheid te gaan zitten.
Hoe doe je dat?

Caroline

leuke posting! Fotootje erbij volgende keer...maakt het aantrekkelijker om te lezen!

Hoi Caroline,

Waarom laat je de dames niet nog heel even genieten? Na die jarenlange misplaatste macht van de heren merk ik dat jullie vrouwen (sorry voor het wijsvingertje, of is sorry zeggen ook voor watjes?) gewoon even de 'oude' man willen zijn. Zappend achter de tv van Gooise vrouwen naar Sex and the City en van America's next topmodel naar het nieuwe Lipstick Jungle. In laatst genoemde gooide van de week een zeer goed gebouwde 'kerel' zijn kleding uit, om een (jawel) oudere vrouw te versieren. 's Avonds laat gaan de dames de kroeg in en mannen verleiden, bouwvakkers worden actief toegefloten en de auto wordt gemaakt in ruil voor een knipoog. Haha, lachen toch?

Wij mannen zijn misschien gewoon even moe van al het stoer doen en gevecht. Behalve als je ons echt boos maakt inderdaad, dan worden we weer bier drinkende holbewoners, maar wel met een merkvoorkeur. Alles wat ons is verweten in de afgelopen 10 jaar (klink ik niet te zuur = onzekerheid?) krijgen wij mannen nu van de andere kant te zien. Andersom zitten wij nu, live of achter de computer,  te discussieren over onze gevoelens en of we nu wel of niet alles moeten scheren. Ben ik wel een goede vader? Werk ik niet te hard en welke bodymilk heb jij eigenlijk? 

Tuurlijk ontkennen wij mannen nog een beetje, maar eigenlijk vinden de meeste mannen het denk ik heerlijk om een watje te kunnen zijn. Kunnen we het niet even zo laten? Of zal ik mijn vriendin uitnodigen voor 12 oktober? Ach nee, dat vindt ze vast niets, of wel? 

Het punt is dat de dames helemaal niet genieten. Ze zijn boos dat de watjes hun verantwoordelijkheid niet nemen.
Een watje zijn, heeft niets te maken met ijdelheid (dat deel van de persoonlijkheid zou ik eerder de dandy noemen). Een watje hangt aan moeders rokken, heeft eigenlijk zijn moeder ingeruild voor een vrouw en laat alle beslissingen aan haar over. Een watje durft geen eigen initiatiefven meer te nemen, omdat het risico bestaat dat ze afgekraakt worden door zijn veeleisende vrouw.

Het wordt juist tijd dat mannen ook weer een beetje stoer worden, gaan staan voor hun gezin en hun relatie.

En ja, als je vrouw houdt van diepgang en graag leert over zichzelf, zou ik haar zeker meenemen!

Caroline

Soms vraag ik me af wat ik nou moet doen om er als vrouw bij te mogen horen. Moet ik een stoere powervrouw zijn? Een volgzaam poppetje? Een lekkere del voor in bed? Ik ben niks van dat alles. Liever ben ik gewoon mezelf en dat is ook best ok. Als dat niet goed genoeg is voor een man, jammer dan.

En wat nou als de vrouwen gewoon echt zichzelf zouden zijn...? Vind het een goed onderwerp!

Veel mensen (mannen en vrouwen) zijn hun hele leven bezig met het zoeken naar zichzelf. Wie ben ik, wat kan ik en wara word ik gelukkig van? Het is al een hele opgave om jezelf te vinden en ook om jezelf te mogen zijn. Jarenlang heb ik bijvoorbeeld mogen worstelen met die 'over'gevoeligheid. Mijn omgeving vond mij vroeger ook maar een huilebalk, etc. Hierdoor heb ik me wel jarenlang onzeker gevoeld. Ik ben blij dat ik een aantal jaren geleden tot het inzicht ben gekomen dat ik als hoog sensitief persoon zeker ook positieve karaktereigenschappen heb, maar dat ik wel duidelijke keuzes en grenzen aan moet geven bij mijn omgeving. Een van die keuzes was om voor mijn kinderen en mijn carriere te kiezen. Als gevolg hiervan ben ik nu al jarenlang single. (zie opmerking over eenoudergezinnen van Caroline) Ik ben tot de conclusie gekomen, dat er niks 'mis' is met mij omdat ik geen partner heb. Ik weet dat ik een normale leuke vrouw ben zonder problemen. Het hebben van een relatie kost tijd en energie, dat is een schaars goed voro mij, maar als iemand de moeite waard is dan valt er wel een mouw aan te passen. Wat ik Caroline uit wil leggen, is het volgende:
- Ik ben hoogsensitief, dus ik kan alleen maar gelukkig zijn met iemand die die eigenschap in mij niet alleen accepteert, maar ook waardeert.
- Ik ben hoogsensitief, dus dat betekent dat ik in mijn drukke bestaan als moeder en kostwinner met een eigen bedrijf ook veel tijd voor mezelf nodig heb om bij te komen en uit te rusten. Ik kan niet altijd klaar staan voor een manlief, ook al zou ik dat willen.

Sorry voor de typefouten hierboven. Ik kon het niet meer aanpassen.