Wakker! Gescharrel op mijn dak. Klinkt als duizend mannen, merels, de lijsterbes is rijp! Koffie en stilte. Denk aan het ruizen van het riet, stilstaan op het houten bruggetje over de Uilennestermaar en luisteren. Niets anders dan natuurlijke geluiden. Ruizen van het riet.

Velden in alle kleuren, goudgeel koren, groen van aardappels. Ver weg groen van mais, bruin van iets dat de akkers alweer verlaten heeft. Wind, heel straffe wind, blauwe lucht, zon, die niet aflatende wind! Begrijp die stalen spieren, die dagelijks, voorover gebogen hem trotseren.

Langzaam lees ik het land. De kerktorens. Twee in Kloosterburen, Eenrum het groen op de kop, Ulrum. In de verte lopen de koeien, op het melken aan. Fietspad naar Leens. Het voelt als reizen, door de tijd, hier is niets veranderd, hooguit de gewassen. Fietspaden, ver weg van auto’s. Als slingerende geheimen, die oude tijd met nieuwe verbinden. Die weten van wat was en komen zal.

Een man, loopt vierkanten door het land. Bijna mechanisch, solide ritme, geen afwijking in pas of frequentie! Stil groetend. Lopen is therapeutisch, denk ik, wil hem vragen naar zijn verdriet. Hij is al weg! Witte kop in de wind, loopt zijn geometrische figuren.

Morgen weer, weer of geen weer.