De afgelopen wekenheb ik veel gesprekken met gemeentesecretarissen gevoerd. Deze gingen niet alleen over slim samenwerken, maar ook over onderwerpen zoals burgerparticipatie, duurzaamheid en de houding van de burger ten opzichte van de overheid.

In één gesprek is echter ook aandacht besteed aan de belangrijkste motor van werkend Nederland: koffie drinken. De gemeentesecretaris vertelde vol passie over zijn voorliefde voor lekkere koffie. Hij vertelde over de aanschaf van zijn luxe koffiezetapparaat, zijn bezoeken aan in koffiebonen gespecialiseerde winkels en de beleving van echt lekkere koffie.

Helaas was ik nog niet zo’n goede gesprekspartner, want ons koffiedrinkcultuur stamt nog uit de vorige eeuw. Zo lang ik me kan herinneren, vul ik een koffiezetapparaat met water tot aan het 6e streepje. Daarna doe ik 3 scheppen Douwe Egberts koffie in het koffiefilterbakje. Elke schep heeft een klein kopje. De enige luxe die we onszelf tegenwoordig veroorloven is dat de koffie bij ons rechtstreeks de thermoskan in gaat. Dat bespaart energie en daarnaast blijft de koffie langer goed.

Qua koffiecomfort lopen wij achter, maar dat heeft ook voordelen. Bij ons komt koffie direct uit de thermoskan, terwijl veel van onze vrienden het begin van een verjaardagsfeest grotendeels in de keuken doorbrengen. Zij moeten immers de koffie kopje voor kopje bereiden. Andere vrienden hebben een luxe koffiezetapparaat voor zichzelf, maar bij een feest halen zij de koffie uit de automaat van hun winkel. En die is echt vies.

Afgelopen week overnachten mijn vrouw en ik in een hotel in Groningen. Bij het ontbijt konden we zelf onze koffie kiezen uit een luxe koffiezetapparaat. Ik nam een Cappuccino en Marielle koos voor een Latte Macchiato.

Vol verwachting namen we een slok van de koffie. Helaas viel de smaak ons tegen. De Cappuccino was te scherp en de Latte Macchiato te romig. Ineens kwamen we op het idee om beide koffiesoorten in één beker te doen. En dat was lekker… De koffie smaakte zo goed, dat Mariëlle ongemerkt de hele beker in haar ééntje leeg dronk. De Cappuccino Macchiato was geboren.

Snel haalde ze nog twee bekers koffie. Vlug zocht ik op Google uit of deze koffiesoort al bestond. Dat was niet zo. Daarmee hebben wij in Groningen de ultieme koffiebeleving uitgevonden, de Cappuccino Macchiato.