Waarom organiseren we eigenlijk zo'n stiltedag? Een uurtje stilte ... zo kort, zo vluchtig. Wat bereiken we daarmee? Kunnen we alle tijd en energie die we in deze landelijke themadag steken, niet beter inzetten door zelf de stilte op te zoeken? En bovendien ... Er komt veel op ons af, er is veel werk - soms zoveel dat we zelf het contact met de stilte, de flow, onze innerlijke stem of hoe we het ook noemen, verliezen. Is het dat allemaal wel waard?
De vraag kwam even op tijdens onze vergadering. De vraag werd erkend en er kwamen wel wat ideeën op, maar we hebben hem niet helemaal uitgewekt. Laat ik dat hier en nu alsnog doen.
We zijn zo druk, we doen zo ons best om de Dag van de Stilte te realiseren en tot een succes te maken. Is het niet beter om heel stil te worden, alleen maar te zijn, totdat we 'vanzelf' in beweging komen?
Wat is dat, van-zelf? Vanuit ons Zelf ... Wat is ons Zelf?
Wat is doorgaans onze drijfveer om iets te gaan doen? Is het de werkmentaliteit die in onze genen is verklonken, is het de Calvinistische cultuur waarin we leven, ons "Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg"?
Wat drijft ons?
Is het doel in ons leven te 'Zijn' of is er ook nog zoiets als een intrinsiek 'Doen'? En als dat laatste bestaat, dat houdt 'intrinsiek' dan precies in?
Terug bij het Zelf: wie of wat is de bron van onze wil?
In de nondualistische leer -
Advaita en andere stromingen - is het iets universeels: het vormgeven van 'het Ene'. We geven vorm aan een energie die alomtegenwoordig is en gebruiken daarvoor ook deze alomtegenwoordige energie. Zo gezien is alles wat er in de wereld gebeurt, een uiting van dat Ene.
Dit is eigenlijk niet zo gek gedacht in het kader van de Dag van de Stilte, want de behoefte aan stilte is een collectieve behoefte aan het herstel van de energiebalans. Er is zoveel, het is zo druk ... teveel. te druk?
Er is natuurlijk niets op tegen om gewoon zelf een week in stilteretraite te gaan. Ook dat draagt bij aan het herstellen van die balans. Maar het lijkt zo klein - één persoon kan maar zoveel doen.
Als we een groep mensen bewegen om één uur stil te zijn, dan kan dat ook klein lijken. Het verschil is echter dat de mensen in die groep samen een groot potentieel hebben. Ze ervaren de stilte, het effect en belang ervan - wat wordt versterkt door het samen ervaren. De kans is groot dat ze vaker de stilte gaan opzoeken en dat ze deze zelf gaan uitdragen - fluisterend of in stilte. Een sneeuwbaleffect komt op gang ...
Het gaat over verbinding, over het bewustworden van een zich alsmaar uitbreidend collectief.
Als ik daar zo bij stilsta, krijg ik een heel warm gevoel en hernieuwt de energie zich waarmee ik aan de Dag van de Stilte werk. Dan voel ik weer dat het mooi werk is. Het is een beloning in zichzelf.
Voel je je aangesproken, heb je ook behoefte aan meer Zijn, meer stilte, meer flow? Vertel in je eigen omgeving over de Dag van de Stilte en doe mee op 30 oktober. Iedere bijdrage, groot of klein, is belangrijk en waardevol.
Je kunt ook onze poster ophangen op je school, werk, vereniging, etc. Deze kun je hier downloaden:
www.dagvandestilte.nl/pages/Contact
Lees ook deze blog:
'Hoe maak je tamtam voor stilte'?