Een goed concept, kwaliteit, een klantvriendelijk bediening en een leuke prijsstelling lijken nog steeds de belangrijkste factoren die het verschil in de horeca maken.
 
Tijdens een bezoek aan de Vitignoitalia in Napels werd dat nog eens extra duidelijk. Napels staat zeker niet bekend om zijn schoonheid of rijkdom; sterker nog, de stad is voor het overgrote deel lelijk, lawaaierig en er heerst grote werkeloosheid, met name onder de jeugd. Niet voor niets wordt wel eens gezegd dat de Italiaanse beschaving onder Rome ophoudt.

Op de beurs ontvingen wij leuke tips over de beste restaurants in Napels; nogal duur, maar dat konden die rijke Nederlanders wijnkopers wel betalen. Er werd wel gewaarschuwd om niet al te duidelijk aan de buschauffeur kenbaar te maken dat je bijvoorbeeld naar toprestaurant Tze Catharina wilde, want dan was de kans groot dat je voortijdig je portemonnee kwijtraakte. Eigenlijk is Napels geen stad waar je als toerist vrijwillig voor kiest om naar toe te gaan.
Maar eten en drinken…..geweldig! Gezellig…..enorm! En de prijzen……super! Toegegeven, het uitstekende klimaat draagt ook een steentje bij aan de volle terrassen en dan neem je die gelukzoekers die regelmatig allerlei verdachte handelswaar aan je tafel proberen te slijten maar op de koop toe.

Culinair volgzaam zoals wij nu eenmaal zijn, aten wij bij de aanbevolen restaurants en genoten van de heerlijkste gerechten, de beste wijnen en het uitzicht over de havens. En de prijzen? We raakten er een beetje van in de war! We aten en dronken voor bedragen waarvoor je in Nederland hooguit kunt wokken. De duurste gerechten in de beste restaurants kosten tussen de 10 en 12 euro en voor een mooie fles Greco di Tufo of Falanghina werd 15 euro gerekend. Een fles wijn voor een paar euro meer dan de reguliere winkelprijs is hier heel normaal. Vergelijk dat eens met de Nederlandse horecaregel van 3 of 4 keer ‘over de kop’.
De Italiaanse filosofie: de klant moet een goed gevoel over de kwaliteit maar ook over de prijs hebben. Dan komt hij regelmatig terug ook al heeft hij niet zo’n dikke portemonnee. Dat verklaart de dagelijks volle terrassen en restaurants in de omgeving van Borgo Arinaro en Mergellina.

Ook ik begrijp dat je de Italiaanse entourage en prijzen niet 1 op 1 kunt doorvertalen naar de Nederlandse situatie. Maar toch… misschien een tip voor de Nederlandse horecaexploitanten, waarvan een deel steen en been klaagt over de lege stoelen en daarvan iedereen en alles de schuld geven. Ik vind dit getuigen van weinig creativiteit. Mijn advies is dan ook: zorg voor een redelijk prijs van de wijn, want de dooddoener ‘ze eten me arm en drinken me rijk’ is misschien wel de belangrijkste reden waarom de horecastoelen leeg blijven.