Als ik stel dat ieder kind, of beter gezegd ieder mens uniek is, dan denk ik dat niemand het met mij oneens is. Het oude gezegde is dan ook nog eens, dat er meer wegen naar Rome leiden. Nu vraag je je af wat dit met elkaar te maken heeft. Ons onderwijssysteem, of in ieder geval de basisschool, is er erg op ingericht dat ieder kind hetzelfde moet leren. Dat doen we op een manier waarbij het lijkt alsof bij elke vraag maar één antwoord goed is. En volgens mij klopt dat niet met de dagelijkse praktijk.

In onderwijsland wordt de laatste jaren veel gesproken over talentontwikkeling. Je kunt je afvragen of scholen wel toegerust zijn om dat te kunnen bieden. Tenslotte: ieder mens en dus ook kind is uniek en ieder individu zou dus zijn eigen pad moeten volgen. Wat dat pad is, weet je natuurlijk nog niet als je op 4-jarige leeftijd op de basisschool terecht komt. Betekent dat dan dat wij als onderwijs dat pad moeten uitstippelen? Beter is om als basisschool slechts een paar zaken, die echt noodzakelijk zijn, als concrete leerdoelen te stellen: Lezen, schrijven en rekenen. De rest van de vakken staan in dienst van deze drie vaardigheden óf zijn door het kind expliciet aangegeven als punten van interesse.

Zou het ons lukken om een school te maken waar een kind zich maximaal kan ontplooien door maar heel weinig te moeten? Het zogenaamde ont-moeten door te kijken wat hij of zij echt wil leren? We leren kinderen zo min mogelijk verplichte dingen en dat proberen we zo inspirerend mogelijk te brengen. Via de zaken die de kinderen zelf graag doen en interessant vinden. Zo wordt leren een samenspel tussen leerkracht, kind en zeker ook de ouders. Want ik ben bang dat de school niet in staat kan zijn om aan alle wensen van alle kinderen te voldoen. Maar laten we kinderen ook niet lastig vallen met onnodige vakken waar ze zelf niet om gevraagd hebben.

Graag jullie reactie hierop. Onder de reacties verloot ik een lespakket Wat wil je worden? van Verhalenfabriek, uitgegeven door Kwintessens.