Je zult misschien nooit het ultieme bereiken in je leven. Dat is je ook onmiddellijk vergeven. Maar je mag jezelf nooit terugvingen op je sterfbed met het besef dat je nog veel had willen doen of dat je in een enorme leegte deze aarde verlaat.

Daarom nodig ik je nu uit jouw grafrede uit te schrijven. Het gaat als volgt;

Stel je de volgende situatie voor. Je bent zojuist plotseling overleden, op deze leeftijd, in deze fase van je leven. Op een papiertje schrijf je op ironische wijze een korte grafrede. De tekst van dit zelfgemaakte bidprentje schrijf je vanuit het gezichtpunt van degene die jou het meest dierbare is. Je man of vrouw, je beste vriend of vriendin. Natuurlijk zal er verdriet zijn, maar dat is nu even niet aan de orde. Er wordt gekeken naar de opluchting naar de opluchting die er is gekomen, de ruimte die er is vrijgekomen nu de ander is verlost van jouw typische maniertjes en bezigheden.

Deze oefening lukt alleen als het licht spottend geschreven is en je jezelf niet te serieus neemt; zo belangrijk en onvervangbaar zijn we nu ook weer niet…..toch? Neem 10 minuten om een stukje tekst te schrijven. Dan draag je je tekst neutraal voor met een mooie tak in je hand. Houd zoveel mogelijk oogcontact met de aanwezigen.

In jouw tekst zie je misschien meteen je ontwikkeling voor je. Dat is je opdracht, doel, missie of hoe je ook wilt noemen.

Het gaat bij die ontwikkeling om je eigen Mont Blanc. Je wilt misschien een gezin stichten, een nieuwe Mc Donalds worldwide creëren, beroemd worden als zanger, een boek schrijven, één miljoen Euro vergaren. Het kan ook zijn dat je die eigen Mont Blanc nooit beklimt en je zegt; ‘Het maakt niet uit, ik wilde het eigenlijk toch niet echt’. Kun je dit echt oprecht tegen jezelf zeggen?

Ik geloof er echter geen snars van. Ik denk niet dat het oké is om nooit te proberen die berg te beklimmen. En je zult het denk ik wel met me eens zijn. Anders was je al gestopt met lezen, toch? Aanvaard maar gewoon dat je je eigen Mont Blanc hebt. Dat is het enige wat je mag doen.

Zo ben ik al een paar jaar bezig een goede tekst op papier te knallen. Dit is weer zo’n poging. De vijfde of zesde inmiddels. Ik weet echter dat het me ooit gaat lukken. Ik vind het gewoon lekker om te doen; de tijd vliegt, ik leer er enorm veel van en ik krijg er ontzettend veel energie van. Een belangrijke realisatie daarbij is dat ik nu niet meer verwacht dat ik er een beloning voor krijg, dat ik er waardering voor krijg of dat ik iets terug mag krijgen voor de tijd en inspanning die ik erin heb gestopt.