“Het is vaak nuttig, in het kader van systeemdenken over wat zich afspeelt in de maatschappij, om even een communicatieve sprong te maken naar andere directories van kennis, die ook weer als intern gesloten specialisaties worden gezien.
Daartoe neem ik als denkvoorbeeld het verkeer en de dagelijkse files. Het probleem van het verkeer is weer een logisch probleem of zoals dat tegenwoordig heet een logistiek probleem, waarbij de oude logica met straffen, boetes en verhoging van kosten bestreden wordt. Men pleit voor openbaar vervoer, de externe sturing heeft het primaat boven zelfsturing, maar bussen rijden leeg, een oud idee in een nieuwe situatie is een aanhoudende verliespost. De treinen zijn beter, maar er zijn hele gebieden waar niet eens een trein rijdt. Het openbaar vervoer brengt mensen ergens op een tijd dat ze daar niet moeten zijn. Terwijl het aantal auto’s steeds maar toeneemt omdat in elke auto een stuur zit, waarmee de auto de zelfstuurder brengt, op een moment dat hij daar wil zijn, op een plek waar hij wil zijn. Op de achtergrond speelt de uniciteit van het verplaatsingsmodel van ieder individu. Wat uniek is kan niet centraal en extern worden gestuurd van buitenaf, alleen de zelfstuurder kent zijn eigen logistiek verplaatsingsprobleem, ook als het aanhoudend wisselt.”

(uit: Rustpunten van de Geest, A. Cornelis, uitg. St. Essence, ISBN 90-72258-05-03, pag. 57 - 58)