vervolg op 'Leer ik het nu nooit' 1 en 2 / slot

Wie niet werkt met eigen talenten, verbonden met een eigen passie en niet heeft geleerd zichzelf daarop te sturen, gaat nare bijverschijnselen vertonen: angst, boosheid en verdriet. Om mij heen zie ik een maatschappij met veel angst, boosheid en verdriet. Er is reden om bang te zijn als je je eigen kracht niet kent: dan ben je ook bang voor je omgeving. En mensen worden boos wanneer hun talenten, meer nog, hun eigenheid niet wordt herkend. Dan gaan ze schreeuwen en vechten om zich alsnog te tonen. En als alles nog steeds niet het gewenste resultaat op heeft geleverd dan komt het verdriet. Zo zie ik bijvoorbeeld in bejaardenhuizen veel verdriet: levens die nooit hebben geleid tot effectieve zelfsturing, maar geleefd werden vanuit gehoorzaamheid. En nu uiteindelijk extreem veel (extra) zorg vragen.

Als wij ons leren steeds meer laten sturen door onze passie en door onze talenten dan leren we ‘als vanzelf’ ons hele leven. Gelukkig kom ik steeds meer mensen tegen die die kracht gevonden hebben en daar ook dagelijks plezier aan beleven. Die ook nooit écht moe lijken te worden; mensen met een goedgevulde energiebron die steeds weer wordt aangevuld van binnenuit. Die mensen blijven ook gewoon bij op hun vakgebied, ook zonder sturing of stimuleringsmaatregelen van buitenaf. Ze blijven ‘bij de tijd’. Met als voorwaarde: dat het hen raakt, van binnen uit. Niet voor niets hebben veel oudere werknemers moeite om nieuwe ontwikkelingen te volgen. Niet omdat zij een oudere werknemer zijn, maar omdat zij stammen uit een tijd waar gehoorzaamheid hoog in het vaandel stond. De meeste ouderen hebben nog meegemaakt dat ze voor gehoorzaamheid op hun rapport een cijfer kregen. Voor velen van hen heeft dat betekent dat ze in het werk nooit echt op hun passie terecht zijn gekomen. Het zijn de werknemers die vanaf hun 55e ook meer bezig zijn met de vraag ‘hoe lang moet ik nog’ of ‘van welke regeling zal ik gebruik kunnen maken’. Want daarna wil hij ‘leuke dingen gaan doen’. De zelfsturende leerder leert tot zijn tachtigste en vindt het jammer dat zijn lijf hem dan dwingt af te gaan bouwen…

“Leer ik het nu nooit” denk ik dus met enige regelmaat als ik weer eens in een oude valkuil trap; maar ik blijf het proberen en het gaat me lukken! Al is het op m’n tachtigste.