Wij hebben weer een hond. Enig zo'n heidewachtelpup, de vrolijkheid in eigen persoon. Persoon? Natuurlijk niet, de hond is geen mens , heeft een eigen taal, een eigen ziel. Best lastig die te bevatten als je er niet even stevig induikt. In een antiquariaat ontdekte ik een prachtig boek: ' Wat bezielt die hond' ? van dr.M.A.J.Verwer. Een must voor elke hondenbezitter met boeiende inkijkjes in de hondenziel. Helaas niet meer in de normale verkoop. Al bladerend schoot me (tovallig?) een project te binnen van jaren geleden. Ik deed toen werk voor een klein bredrijf in het noordelijkste puntje van Groningen. Mooie tent, harde werkers; helaas overgenomen door een grote jongen, die bij nader inzien een vreemde eend in de bijt had ingelijfd. Niet goed over nagedacht kennelijk. De top probeerde van alles om de nieuwe vestiging in zijn greep te krijgen, maar het leek wel of daar een soort koppigheid heerste, die de kans van slagen uitterst moeizaam maakte. Dan kunnen Groningers er wat van met hun typische knauwtaal, ze leken wel onwillige honden, die hun baas aan alle kanten de baas  waren. En die maar roepen: kom hierrr, zzzit, liggg......Ik besloot er eens in te duiken; want het was moelijk om door al die onvredetaal heen contact te krijgen met wat er nu echt aan schorte. Het gesprek met een van mijn gesprekdspartners zal ik nooit vergeten. Op mijn vraag: welke taal moet je hier bezigen om contact te krijgen? zei hij: ' De taal van het hart. mien jonge. Zoi niet denk'n ai dat knauw' n heurt, maar ' t is echt zo. Die jongens uut het West'n hebben weinig kaas gegeét'n van wat de mensen hier bezielt. Stom, want als je die taal spreekt, krijj van het volk hier alles gedaan!!' Tsja.....braaaaf.