Gisterochtend (6 januari 2009) op BNR ging het over de moeite die de recherche schijnt te hebben om personeel te werven en binnen te halen. Salaris was daarin een belangrijke bottleneck. Terecht kwam in het interview met een recruitment-expert ter sprake dat salaris natuurlijk belangrijk is, maar dat er natuurlijk ook wel meer factoren zijn die een belangrijke rol spelen bij het al dan niet overstappen naar een nieuwe baan.

De groeiende wens om een goede werk privé balans te bewaken kwam weer eens naar voren en ook de tendens om dichtbij huis te willen werken.
Interessanter vond ik de opmerking over hoe steeds meer (hoogopgeleide) werknemers er belang aan hechten dat ze zich ‘onderdeel kunnen voelen van een geheel dat samenwerkt aan een gezamenlijk doel’.

In veel grote organisaties voelen mensen zich al snel een klein radartje. Verloren en doelloos in het grote geheel. Hier ligt een grote kans voor organisaties (als overheden) die zich willen of moeten onderscheiden op andere elementen dan harde arbeidsvoorwaarden alleen! Juist bij partijen als de recherche lijkt mij een heel duidelijk gezamenlijk doel aanwezig. Dit doel en de waarden en cultuur die hieruit voort vloeien zou een sterke troef moeten kunnen vormen in het aantrekken van de juiste mensen. Mensen die aan dit doel willen bijdragen en er een persoonlijke uitdaging in zien.
Dat zijn wellicht mensen die op andere plekken zitten dan dat ze nu worden gezocht. Als je als organisatie en werkgever laat zien waar je voor staat en wat je te bieden hebt naast het maandelijkse loonstrookje, trek je mensen aan op basis van een mentaliteit en niet zozeer een bepaalde opleiding of ervaring. Combineer dit met creatieve oplossingen op het gebied van assesment en opleidingen en de organisatie boort wellicht totaal nieuwe bronnen voor talent aan. Talent dat ook langer zal beklijven omdat ze zich verbonden voelen met het doel en hun meerwaarde hierin en niet met de afdeling salarisadministratie.