We gaan gewoon dóór? Hoe is dat nou mogelijk?!
Schrijver van deze blog en oprichter van Slow ChangeMgt - ik dus - is al enige tijd actief in een project dat voorbeeld kan staan voor alles waar Slow ChangeMgt iets aan wil veranderen. Genoeg ellende om een boek mee te vullen. Helaas is de hiërarchie wolkenkrabber-hoog en zit ik mijlen te ver af van de invloedsferen, om er ook maar iets structureel aan te verbeteren. Kromme tenen en plaatsvervangende schaamte dus.

Waarom zit je er nog, vraagt menig collega die vriendelijk informeert waar ik mee bezig ben tegenwoordig. Ik heb daar twee goede redenen voor. De belangrijkste is dat ik niet het type ben om zomaar weg te lopen, waarmee je mensen in de steek laat die zo’n keuze niet kunnen maken. En verder vind ik het razend interessant om te observeren hoe organisatie en medewerkers reageren op dit project. Want ik kan je vertellen dat de naam van het project meer dan gebruikelijk in de wandelgangen klinkt, op een niet vrolijk makende wijze.

Zo was er deze week een allesbeslissende meeting op topniveau. Doorgaan of niet, en wat zijn de eventuele alternatieven. Bijna iedereen in het project had z’n geld gezet op “de stekker eruit”. Ok dan, een tipje van de sluier: nauwelijks gedocumenteerde specificaties, geen communicatie (niet te snel overheen lezen, er staat “géén”), besluitvorming alleen gericht op tijd i.p.v. functionali- of kwali-teit, beroerde aansturing derde partij (softwarebouwer) die dus dankbaar gebruik maakt van alle ruimte die geboden wordt, korte termijn oplossingen die nadelig zijn voor gebruikers, project neemt beslissingen i.p.v. business, etc. Misschien schrijf ik dat boek nog wel eens.

Nu is het simpel om alle schuld neer te leggen bij degene die het project leidt. Dat doen we dan ook graag, maar dat roept gelijk de vraag op wat ‘daarboven’ nou precies gebeurt. De opdrachtgever is een manager die het respect dat hij krijgt ook verdient. Hij is scherp, duidelijk en besluitvaardig. Hoe is het dan in vredesnaam mogelijk dat het geklungel niet in de gaten loopt en er geen echte maatregelen volgen? Is ‘ie dan toch dom, of speelt er iets van politiek en wordt het project (later) geslachtofferd ten gunste van ….?

Ik weet het antwoord niet, omdat ik dit keer niet met de grote jongens mag meespelen. Wel is het duidelijk dat er sprake is van een systeem, en daarmee bedoel ik een manier van opereren die zichzelf in stand houdt. Want het gaat nou eenmaal zo. Het zondigen tegen die ongeschreven regels betekent waarschijnlijk dat je gelijk alle schuld opgelegd krijgt. Dit groepsproces is zo krachtig dat het zelfs volkomen logische en zinnige beslissingen in de weg staat. En zo kan het gebeuren dat we tóch gewoon verdergaan.

Herken je iets in dit verhaal en wil je ons helpen met het uitdragen van een betere veranderaanpak? Sluit je dan aan bij www.SlowChangeMgt.nl een platform voor professionals in projectmatige veranderingen.