Ik kan me voorstellen dat bij lezing van de titel van deze weblog iedereen zal roepen: 'Neen, natuurlijk niet'.
Veel weblogs geven een euforisch beeld over de mogelijkheden die de nieuwe media brengen. Het aantal Twitter gebruikers breidt zich uit en nu kan ik mijn naasten of wie dan ook informeren over ‘What I am doing’… maar dat kon toch al? So, what’s new?

Als ondernemer ben je meer in beeld of kun je dat zijn doordat je klanten op het web hun ervaringen over jouw dienstverlening posten. Ook in de zorg ziet men meer mogelijkheden om de nieuwe media te gaan gebruiken zo ook in andere organisaties.

De ontwikkeling van de nieuwe media, de inzet daarvan in organisaties en het gebruik daarvan tussen mensen is een trein die in hoog tempo door davert. Hij is niet te stoppen. Eerder in de geschiedenis zijn we in situaties geweest waarin de technische mogelijkheden ver vooruit liepen op de ontwikkeling van een ‘ethiek’ hoe nieuwe technieken in te zetten ten dienste van de mens(heid). In het geval van nieuwe media speelt deze vraag in mijn ogen ook: ‘hoe gaan we in organisaties en ook daarbuiten zorg dragen dat de virtuele ontmoeting de daadwerkelijke ontmoeting tussen mensen ondersteunt en er niet voor in de plaats komt?’

Ook hier kan weer het antwoord zijn dat dat natuurlijk niet de bedoeling is en dat we dat ook niet willen. In mijn ogen is dat echter niet zo vanzelfsprekend. Met elkaar communiceren is immers een van de lastigste activiteiten die er is. Ondernemingen die gebruik (willen gaan) maken van nieuwe media moeten zich in mijn ogen dan ook de vraag stellen hoe zij werknemers gaan faciliteren in het gebruik van die nieuwe media . Worden nieuwe media enkel gebruikt om informatie uit te wisselen zoals je bijvoorbeeld via Twitter doet of ga je ze gebruiken ter ondersteuning van de onderlinge communicatie. Ik definieer communicatie dan als het vermogen om het contact aan te gaan en dit te gebruiken om innerlijke ervaringen op zo’n manier uit te wisselen dat die ander er vervolgens ook iets mee kan. Communicatie is dus niet vrijblijvend zoals uitwisseling van informatie dat wel is.

Dat vraagt van een medewerker om de eigen binnenwereld te leren kennen, om zelfonderzoek, zelfkennis en om vaardigheden hoe in communicatie aan te sluiten bij zichzelf, bij de ander, de stakeholders en de omgeving. Van de organisatie vraagt dat medewerkers daarin te trainen of anderszins te faciliteren en om een stelsel van waarden en normen te ontwikkelen die mee richting geven aan hoe de nieuwe media binnen deze organisatie te gebruiken.