“Daar wil ik dan wel voor betaald worden” was de opmerking die mij wakker schudde in een gesprek met iemand waarmee ik intensief samenwerk. Betaald worden…..??? ik dacht dat wij bezig waren elkáár een stap verder te helpen.

Het gekke is dat zo’n opmerking mij in een totaal verkeerd denken kan zetten. Ineens ben ik aan het nagaan hoeveel geld de actie van de ander mij waard is. Sterker nog ik vraag mij af óf ik er geld voor over heb. Ik heb nu dus nog twee mogelijkheden: Ja of Nee.

Interessanter wordt het wanneer de persoon in kwestie aangeeft waar hij het geld dat hij wil aan zou gaan besteden. In dit geval was dat het organiseren van een groot evenement. Nu gaan er deuren open. Ineens kan ik een gesprek aangaan over wat hij nodig heeft voor het organiseren van een evenement. Ik kan nu connecties aandragen die mee kunnen bouwen, ik kan helpen met publiciteit, ik ken locaties die bruikbaar zijn, mensen met jarenlange ervaring in de evenementen branche die graag een keer sparren.

De tweede vraag is volgens mij de vraag die aanzet tot uitruil van waarden, een appèl doet op hulpvaardigheid. ( het is mijn ervaring dat bijna iedereen het leuk vind een ander te helpen), en voor beiden leuker is om te doen.

Mij lijkt het zeker in de huidige tijd van belang en bijzonder waardevol als vragen van de tweede soort vaker gesteld worden.

Wat zou het dus mooi zijn als vragen vaker worden gesteld vanuit het beeld wat er gerealisserd is als je vraag is beantwoord:
Ik moet een website bekostigen wordt dan wie kan mij helpen een website te maken?
Ik zoek financiers voor een daklozen project kan dan worden: ” ik heb ruimte, eten en mensen nodig die met mij ervoor zorgen dat dit project lukt, wie kan mij hierbij helpen? etc etc.

Probeer het maar eens……