Dit is het begin van de derde week in mijn opdracht bij CDEF holding. De visiegestuurde onderneming waaronder onder meer Seats2Meet en Meeting Masters ressorteren.
Mijn positie en opdracht verschillen van andere opdrachten die ik tot nu toe heb uitgevoerd in organisaties met vast omlijnde structuur en hierarchie. Als interim manager had ik daar een vast takenpakket met de daarbij behorende verantwoordelijkheden en bevoegdheden. Ik wist waar ik aan toe was en wat er van mij verwacht werd. Ik had het systeem als rugdekking voor mijn functioneren in de organisatie. Dat gaf veel ‘veiligheid’. Nu ontdek ik dat ik niet zo bewust bezig was met een evenwichtige inzet van alle drie de egotoestanden.
De Transactionele Analyse gaat ervan uit dat ieder mens in zich een Ouder, Volwassene en Kind egotoestand heeft. Samen vormen zij onze persoonlijkheid. Een egotoestand is dan een geheel van denken,voelen en handelen zoals iemand dat ooit van zijn ouders geleerd heeft of zoals ik mij als kind voelde, gedroeg of dacht. Mijn Volwassen egotoestand zet ik in om in het hier en nu problemen op te lossen op basis van feiten. Ook maak ik dan een afweging of het resultaat dat ik wil behalen goed is voor mezelf, voor de ander, de onderneming en voor onze stakeholders.
Wat ik nu ontdek is hoe ‘veilig’ de rugdekking van een systeem kan zijn, van een helder gedefinieerde plek. CDEF holding doet een ander beroep op mij ook al heb ik afspraken gemaakt wat mijn bijdrage zal zijn het komende half jaar.
Eerlijk is eerlijk enerzijds komt er meer creativiteit vrij(Vrije Kind) en anderzijds brengt het me af en toe ook in contact met angst. De angst van kinderen die bang zijn een fout te maken en niet meer welkom te zijn. Is het wel genoeg wat ik breng? Feitelijk voel ik me op dat moment niet OK tenzij… Of dat een prettig gevoel is? Neen, dat is het niet. Me verschuilen achter de structuur is niet meer mogelijk.
Is er iemand die zich herkent in het bovenstaande of ben ik de enige?
Het vraagt van medewerkers in een visiegestuurde onderneming om op eigen been te staan dan wel daar steeds meer naar toe te groeien. Van het management vraagt het om dit proces te faciliteren zodat mensen in de organisatie kunnen(gaan) floreren. Het vraagt bewustzijn dat ieder van ons zijn geschiedenis, vreugde en angsten mee brengt in de onderneming, we soms bang zijn en ons desondanks willen verbinden met anderen en met deze onderneming. Er is immers nooit alleen sprake van een zakelijke relatie.
We zijn gewoon mensen met elkaar die gezien willen worden, gehoord willen worden, productief willen zijn en die ergens diep van binnen willen groeien met als uiteindelijk doel een steeds evenwichtiger inzet van al onze egotoestanden Ouder(Voedend en kritisch), Volwassene en Kind(Aangepast en Vrij). Dat brengt ons meer autonomie en vrijheid in denken, voelen en handelen.
Laten we nog nadrukkelijker een klimaat maken waarin mensen nog meer worden uitgenodigd om op eigen benen te staan en om te doen wat er te doen is. Een werkklimaat dat daaraan bijdraagt, biedt: Permissie, Potentie en Protectie.
Permissie betekent dan dat ik het ‘oude’ misschien niet meer effectieve gedrag van iemand beloon en ruimte geef om gevoelens die daarmee gepaard gaan te uiten. Het vertoonde gedrag was ooit de beste keuze. De betrokkene kan zich dan OK blijven voelen en dat is de basis om op zoek te gaan naar gedragsalternatieven die wel bijdragen aan succes en een goed eigen gevoel. Geef permissie dat het OK is om te groeien en fouten te maken en daarvan te leren.
Potentie betekent dat ik als leidinggevende iemand uitnodig om gebruik te maken van het eigen vermogen om te denken, de eigen kracht, talenten en mogelijkheden en deze in te zetten.
Protectie betekent dat we -indien nodig- duidelijke SMART afspraken met elkaar maken over wat we van elkaar verwachten. Dat biedt bescherming. Bovendien nodig ik iemand uit om zelf na te denken onder welke condities hij succesvol een taak of opdracht kan uitvoeren. Ik kan dan de randvoorwaarden creëren en afhankelijk van de positie in het Transforiummodel vul ik mijn rol als leidinggevende in.
En zelf… ik blijf staan, omdat ik ondanks dat ik soms twijfel geloof in mijn eigen waarde en ik erin geloof dat ik in deze onderneming waarde kan toevoegen: voor mezelf, de ander, de onderneming en de stakeholders.