Ik werk op het moment als onderbouw docent op een BK-afdeling. Ik heb een 1e jaars mentorklas kader en geef de vakken mens en natuur, mens en maatschappij en de mentoruren.

In totaal heb ik 4 klassen, waarvan 3 1e klassen en 1 2e klas.
Ik ga iedere dag met veel plezier naar mijn werk. Okay..vroeg opstaan, zal nooit mijn sterkste punt van de dag worden, maar in bed blijven liggen omdat ik geen zin heb komt bijna nooit voor.

De dag begint vaak met een half uur file, wat natuurlijk een minpuntje is. Maar ik weet ook dat het vanaf dit punt alleen maar beter wordt!!!
Op mijn werk aangekomen is het even snel een kopje zoethout thee en wat kwebbelen met collega’s. De bel gaat en de eerste stroom leerlingen komt er al weer aan. Het bord staat beschreven met een planning en de leerlingen kunnen al vrij snel aan de gang. Hier en daar met was uitleg, een proefje of een toets. De dag komt heerlijk op gang. De leerlingen zijn over het algemeen vrolijk gemutst en zo niet dan is het vaak niet moeilijk om de sfeer in de klas om te turnen door middel van een leuke energizer of intro-spel op een onderwerp. De positieve sfeer zorgt ervoor dat iedereen lekker aan het werk kan gaan en blijven, inclusief mijzelf. Beetje kletsen hier en daar zorgt voor een leuke band met de leerlingen.

Mijn motto is dan ook, maak het zo leuk mogelijk zodat het leren makkelijk gaat. Okay, het is natuurlijk niet altijd een feestje, want er moet ook serieus geleerd worden. Dat betekend dat ik ook wel eens op mijn strepen moet staan, stil is stil en geen snoep is geen snoep. Maar buiten dat is de sfeer in de klassen over het algemeen bijzonder goed.

Vooral met mijn mentorklas, die ik natuurlijk ook de meeste uren van de week heb, gaat het geweldig. Daarom brak het ook mijn hart toen ik ze het slechte nieuws moest vertellen. De school krimpt en er moeten collega’s weg. Ik heb geen vast contract en ben een van de collega’s die moet gaan. Ik had verwacht dat de kinderen het niet leuk zouden vinden, maar verder geen heftige reacties. Dat had ik helemaal verkeerd! De reacties die er zijn losgekomen hebben mij een warm gevoel gegeven. De oprechtheid waarmee deze leerlingen hun gevoelens deelden heeft mijn hart verwarmd. Sommige leerlingen waren boos en stelden voor te gaan staken, andere waren geschrokken en verdrietig. Niet allemaal uiten dit op de zelfde manier. Maar in die lieve kopjes was het te zien; teleurstelling dat hun juf weg moest.

Ik heb er een zo positief mogelijke zwaai aan gegeven en ze verteld dat er ook een positieve kant aan dit verhaal zit! We hebben namelijk nu reden voor een feestje, een afscheidsfeestje! Ook hoeven ze mijn gemopper dat ze beter hun best moeten doen niet meer aan te horen. Waarop een leerling direct riep: maar het is geen gemopper je bedoeld het toch goed! Dit bracht een grote lach om mijn gezicht.

Op de werkvloer was de afgelopen tijd een vreemde sfeer, collega’s waren wat ongerustig over wie weg zou moeten en niet. Dit bracht veel ruis en zorgde voor een gespannen sfeer. Gelukkig is dit nu weer op een normaal niveau. Ik heb mijn collega’s die het dichts bij mij staan zelf vertelt dat ik volgend jaar niet meer werkzaam ben op het Echnaton. Sommige konden dit niet geloven, andere waren zelfs boos en verdrietig. Eigenlijk de zelfde reacties als bij de leerlingen, wellicht op een andere manier geuit, maar niet minder waar. Veel collega’s probeerde mij te steunen en boden hulp aan op de vlakken waarin ze dit konden. Door aan te bieden of ze een referentie konden zijn, door gesprekjes te voeren, door een arm om me heen te slaan of mee te denken voor een nieuwe baan.

De rapport gesprekken kwamen, wat betekent dat de ouders kwamen. Ik had niet verwacht om zo veel reacties te krijgen van ouders. Veel ouders waren best geschrokken van het nieuws. Sommige waren boos, boos omdat hun beloofd was dat hun kind 2 jaar dezelfde mentor zou houden of omdat hun kind eindelijk een juf heeft gevonden waarmee het wel klikt. Een paar ouders gaven aan dat ze best naar de leiding wilde stappen, als dat zou helpen mij te houden. Ouders kwamen zelfs met tips & vacatures. Dit gaf mij wederom een zeer warm gevoel! Ik voelde me meer gewaardeerd dan ooit!

De week ging verder, met hier en daar nog een opmerking dat het zo jammer was dat ik niet nog een jaar kon blijven. Ik had verwacht dat ik misschien iets minder gemotiveerd zou zijn om naar mijn werk te gaan. Maar het effect was het tegenovergestelde! Ik wil deze aankomende maanden nog genieten van mijn klassen en mijn collega’s, de smoesjes, de sterke verhalen, de stiltes die vallen als ze doodstil naar je luisteren, de vragen, de spelletjes, de drama’s die spelen in hun puberale leven en vooral van de gezelligheid!

Ik krijg regelmatig de vraag, waarom werken in het onderwijs! Dit is dan mijn antwoord: ik kan me geen baan voorstellen waar je jezelf zo in kan geven, maar nog veel meer voor terug krijgt. Een baan waar je energie van krijgt in plaats van moe naar huis gaat. Een baan waarin je jezelf kan zijn en tegelijkertijd een voorbeeld kan zijn voor anderen. Een baan waarin je gewaardeerd wordt door hopelijk je baas, je collega’s, de leerlingen en met een beetje geluk ook nog de ouders! Een baan waar je kei hard moet werken, maar ook genoeg vrije dagen hebt om bij te tanken. Een baan met mogelijkheden en vooral een baan waarin je iets kan betekenen voor heel veel mensen. Dat is waarom ik zou hou van het onderwijs. Geen dag ik het zelfde, maar elke dag is geweldig, hoe heftig deze dan ook is!