De Python

Het was voorjaar 2008. Zo rond april, mei . Een heerlijke dag. Zo’n dag waarvan je aan het begin weet dat het een heerlijke dag wordt. We (Denise, Nina, Lois en ik ) zaten in de auto, onderweg naar de Efteling. De kids waren opgetogen en zaten als stuiterballen op de achterbank.

“Pap, we gaan wel alleen naar Ruigrijk, hé!” roept Nina (toen 9). “Dus niet naar het sprookjesbos?” vraag ik met gespeelde teleurstelling in mijn stem. “Nee”, klinkt het resoluut en al duimend zegt ze dat dat alleen voor ‘watjes’ is. “We gaan gelijk naar de Python”. De toon was gezet...

Daar stonden we dan om exact 10.00 uur als één van de eerste bij de Python, de meest vette attractie. Eerst meten of we er allemaal wel in mogen. Ja, hoor we mogen er allemaal in. Ook Lois (toen 7) is groot genoeg. Denise en Nina gaan direct door. Ik kijk Lois aan en vraag of ze ook al wil. “Nee, ik kijk liever nog even, pap......” En zo gaan we samen hand in hand kijken hoe Denise en Nina het ervan afbrengen.

Nina komt met een grote grijns op haar gezicht naar ons toe en wil nog een keer. Lois trekt aan mijn hand als teken dat ze er klaar voor is. Klaar voor haar 1e rit in de Python. Als een boer met kiespijn ga ik mee, want eigenlijk heb ik niets meer met achtbanen, maar ja ik kon niet achterblijven, dus hobbelde ik ‘vrolijk’ mee.

We stapten in het karretje. Stel je Lois maar eens voor. Lang, tenger meisje van 3 turven hoog, met stijl blond haar en een brilletje. Daar zat ze; hoofd naar beneden gericht, ogen stijf dichtgeknepen en zich zo stevig vasthoudend aan de veiligheidsbeugel dat haar knokkels helemaal wit waren.

Zelf heb ik eerst voor mijn gevoel wel 100 maal gevoeld of de veiligheidsbeugel wel écht goed strak zat bij me en zocht ik intern naar allerlei mogelijkheden om er onderuit te komen. Er onderuit komen was geen optie meer, loslaten wel.

Na 1minuut 42 kwamen we uit de Python. Lois was wit weggetrokken, een hartje wat zo hard bonkte dat je het als het ware kon zien kloppen door de kleren heen én een dikke vette glimlach op haar gezicht. Heftig vertelt ze over haar ervaring waarbij ze haast vergeet adem te halen: hoe vet hard dat ding wel niet ging en toen ook nog over de kop en met haar vingers maakt ze duidelijk hoe dat ging. Je zag haar glimmen van trots “Ik heb de Python getrotseerd”.

Daarna zijn we aan één stuk door tot sluitingstijd in alle ‘enge’ attracties geweest. Nou aan één stuk door, we kregen een half uur pauze voor koffie en een broodje, maar daarna weer hop,hop hop door.

’s Avonds bij het naar bed brengen vraag ik terwijl ik Lois instop wat het was dat ze perse eerst in de Python wilde. “Pap”, zei ze, “ik wist dat wanneer ik dat zou doen ik daarna in alle enge zou durven en veel plezier zou hebben.” Ik lach, geef haar een knuffel en een zoen en ga naar beneden.

Haar antwoord “Pap, ik wist dat wanneer ik dat zou doen ik daarna in alle enge dingen zou durven en veel plezier zou hebben”, bleef een aantal dagen in mijn hoofd nagalmen. Toen viel het kwartje.

Mijn eigen dochter heeft mij verteld over haar comfortzone en dat ze buiten haar comfortzone is getreden om te groeien. De reis in het onbekende.

Mijn eigen dochter heeft mij geleerd over mijn eigen comfortzone en wat ik heb te doen om te groeien. De reis in het onbekende aan te gaan. Dat wanneer ik dat doe, ik al het enge aandurf en veel plezier zal hebben.

Lois weet dat ik dit verhaal vertel aan groepen. Ze vindt dat prachtig en vraagt regelmatig wanneer we het over mijn werk hebben: En pap, heb je mijn verhaal weer verteld?’

Die opmerking ontroert me iedere keer weer.

Na 7 jaar loondienst en 2 jaar als franchiser gewerkt te hebben zet ik nu de volgende stap buiten mijn comfortzone. Ik begin definitief voor mezelf, de reis in het onbekende. Wat vind ik het spannend........

Lois, dank je wel voor (weer) deze levensles.
Niño