Vanmorgen weer een gevalletje synchroniciteit over de klokkenluiders van het leven. Zo lees ik dat in het bedrijfsleven nogal eens wordt aangenomen dat een klokkenluider iemand is die zoveel mogelijk schade aan een onderneming wil berokkenen middels negatieve berichten in de media, en dat hij er weinig behoefte aan heeft de ‘gangbare paden’ te bewandelen. Volgens nieuw onderzoek is het tegenovergestelde echter bijna altijd het geval, volgens een artikel in Managers online.

Vlak daarvoor werd ik wakker door mijn wekkerradio, waarbij het prettige muziekje onmiddellijk gevolgd werd door het bericht dat districtschef van Politie Joep Pattijn vindt, dat kinderen tot 12 jaar vervolgd moeten kunnen worden. Hij dringt, volgens het in de gauwigheid opgezochte artikel in de Volkskrant, bij politiek Den Haag aan op snelle wetswijziging op dit punt. Op, zo zegt het artikel, "alarmerende toon wijst hij er op dat steeds meer jonge kinderen in aanraking komen met de politie, niet zelden vanwege vergrijpen die schreeuwen om een strafrechterlijk vervolg."

Is Patijn de klokkenluider in dat artikel, of zijn het de kinderen en wat willen zij ons vertellen over de misstanden in de samenleving?

En dan nog wat: wat is een "misstand?" Een vriend van mij vroeg mij, overigens met de intonatie van een retorische vraag, wat er aan de hand is in de wereld. Zijn we nu wel of niet failliet? Gaat het op dit moment goed of slecht met de wereld? En moet hij investeren of iets heel anders gaan doen? Dat is wat hij aan iedereen in zijn omgeving vroeg en niemand had het antwoord of eigenlijk: iedereen gaf hem wel een antwoord, maar allemaal gaven ze hem een ander antwoord. En die tegenstrijdigheid maakte hem onzeker en gaf hem het gevoel van onveiligheid. En dat kon niemand bij hem wegnemen, in een tijd waarin "Ga maar rustig slapen" voor hem niet meer werkte. Slapen deed hij al tijden niet meer.

Welke klokken luid jij vandaag? En over welke misstanden?

Fijne dag anyway,

Jeannette