Onder de intrigerende titel 'De digitale verkiezingsfolder voorbij?' bevat het recent verschenen Jaarboek 2007 van het
Documentatiecentrum Nederlandse Politieke Partijen een artikel van
R.A. van Santen over de rol van partijwebsites in de verkiezingscampagne van 2006.
In het artikel wordt het gebruik van internet als campagne-instrument belicht. Het onderzoek heeft betrekking op de Tweede Kamerverkiezingen van 2006. Latere ontwikkelingen, zoals het gebruik van Twitter in de campagne, zijn er dus nog niet in meegenomen.
Eén van de conclusies van het onderzoek, een redelijk voor de hand liggende conclusie overigens, is dat politieke partijen steeds actiever worden op internet. Belangrijke kanttekening daarbij is dat partijen hun website vooral inzetten voor top-down communicatie en informatieverstrekking. De diverse partijen proberen middels filmpjes, e-cards etc een sfeer te creëren rond hun partij.
Interactieve manieren voor persoonlijk contact, zoals chatten, was nog bij geen enkele partij mogelijk. Groen Links bood nog de meeste mogelijkheden voor 'persoonlijk contact': kiezers konden op die site met elkaar in contact komen en reageren op berichten.
Een opvallende conclusie in het onderzoek vond ik verder dat partijen hun websites niet gebruiken om afzijdige burgers bij de politiek te betrekken. Partijen vinden het belangrijker om hun centrale campagneboodschap via het web te verspreiden dan verschillende doelgroepen actief aan te spreken.
De conclusies van het onderzoek luidt dat het erop lijkt dat partijen hun sites niet als volwaardig campagnemiddel hebben ingezet. De informatiefunctie is dominantt, maar daarmee zijn de websites de status van digitale verkiezingsfolder niet ontgroeid. Tegelijkertijd blijkt echter uit diverse onderzoeken dat bezoekers van partijsites op zoek zijn naar informatie. 'Aan deze wens wordt door de partijen goed gehoor gegeven'.
Van Santen merkt op dat partijen de informatiefunctie van hun sites optimaler kunnen benutten.
Interessanter vind ik echter de democratische functie van internet en andere mogelijkheden als Twitter. Hoe kan de politiek daarmee de niet direct bij de politiek betrokken burger engageren? En op welke manier kan de democratie via web 2.0 versterkt worden? Laat de politiek dat als uitdaging op zich nemen richting de gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar.