Vorige maand heb ik iemand geholpen die hulp nodig had met het opzetten van een workshop. Samen creeren doe ik graag, dus gingen we ervoor zitten. Het bedrijf had een grootscheepse reorganisatie achter de rug. De kranten staan er ook bol van trouwens.Toen rees bij mij de vraag welke aandacht de achterblijvers eigenlijk krijgen. En met achterblijvers bedoel ik die mensen die (mogen) blijven in het bedrijf.

Vaak zien we dat boventallige teamleden de nodige aandacht krijgen zodat er goed afscheid genomen kan worden zodat het boventallig teamlid een nieuwe start kan maken. Dat is natuurlijk prachtig. En hoe zit het eigenlijk met de achterblijvers? Hoe wordt er met hen om gegaan? Even een peptalk dat het leed geleden is, blik vooruit en we er weer hard tegen aan gaan? Dat we zeker niet harder, maar juist slimmer moeten werken?

Wat er volgens mij te weinig gebeurd is om echt de tijd te nemen om daadwerkelijk te ‘rouwen’ om verlies. Althans dat is wat ik zelf heb meegemaakt als blijver en uit verhalen van anderen. Juist hebben we het rouwen nodig om ergens zin aan te geven. Rouwen om de reorganisatie zodat er zin aan gegeven kan worden.

Er is vaak meer aandacht voor het zakelijke, de afwikkeling dan voor het menselijke, het emotionele.

Een quote die ik me in het kader van rouwen erg is bijgebleven: De diepte van de ontmoeting wordt zichtbaar (en voelbaar) op het moment van afscheid.

Rouwen. Een spannend woord, zeker wanneer je het in een bedrijf zegt: kom we gaan eens workshop rouwverwerking doen. Wordt vaak gelinkt met overlijden. Onjuist. Rouwen kun je ook om een vriendschap die over is, een relatie, baanverlies, verhuizen, etc alles wat met verlies te maken heeft. Op verhaal komen klinkt dan wat toegankelijker.

Op verhaal komen na de reorganisatie voor achterblijvers is essentieel. Juist essentieel om de reorganisatie daadwerkelijk te laten slagen. Want je reorganiseert toch voor de toekomst van de organisatie! Wat doet het met jou wanneer je zelf ‘op verhaal kunt komen’. Mij geeft het lucht, geeft ruimte. Pas wanneer alles gezegd is komt er ruimte voor de stap voorwaarts. Het geeft dus fundament voor de toekomst.

Na de reorganisatie wordt van de achterblijver verwacht dat ze de draad weer oppakken.
Maar zelfs de autonomen zullen het moeilijk hebben met het verlies, misschien schuld, woede over de collega’s die ze hebben verloren te verwerken. Wanneer men daar geen aandacht voor vrijmaakt zal het voor teams moeizaam zijn de oude situatie los te laten en door te gaan met verdere persoonlijke cq collectieve ontwikkeling van de onderneming.

Je kunt pas iets loslaten wanneer je hebt vastgehouden. Waarom? Daarom!

Het is uiteindelijk een 'prachtige' workshop geworden, ongelofelijk wat een positieve energie het genereert wanneer mensen hun verhaal kunnen en vooral MOGEN doen. De permissie om te mogen zeggen wat iets met je doet. Het klinkt zo simpel, en o het gebeurd zo weinig. Want ja over gevoelens praten ligt gevoelig.


Lees graag jullie ervaringen.