Cees
Bijzonder verhaal. Wil dit ook graag met m'n collega bespreken en kom er volgende week op terug.
Groet
Wim

Wellicht een fantastisch hulpmiddel, maar ik ben pleitbezorger voor het weer luisteren naar elkaar zonder hulpmiddelen. Voor iedereen toegankelijk. Luisteren naar elkaar op straat, in het dagelijkse verkeer, in onze relaties, naar onszelf, ons Zelf. Ik pleit voor de innerlijke dialoog, van waaruit we weer echt met elkaar vanuit het besef van onze onderlinge verbondenheid gaan communiceren. Dat kan alleen als we weten wie we zijn en erkennen dat we zowel een ware persoonlijkheid Zijn als dat we een schijnpersoonlijkheid hebben. Dat is voor velen een paradigmaverschuiving, maar geeft wel inzicht in de complexiteit van ons mens zijn. Luisteren naar de ander begint mijns inziens met luisteren naar jezelf. Wie op basis daarvan communiceert praat niet maar spreekt. Dat is mijns inziens levenskunst.

Wellicht dat dit instrument daar aan bijdraagt, maar mijn ervaring is dat inzet van welk instrument dan ook niet tot duurzaam resultaat leidt als we het luisteren naar wie wij zijn nalaten en onze schijn en ons lijden niet erkennen en herkennen. Hetzelfde geldt voor duurzaamheidsprojecten en innovatie. We zeggen niet voor niets "Veranderen van de wereld begint bij ons zelf". (Zelf).  Dat roept meteen de vraag op wie en wat dat Zelf dan wel is. Als ik dat hier in het kort omschrijf als onze volmaakte persoonlijkheid, zoals we in wezen verlangen te zijn, met al onze kwaliteiten en talenten, dan kunnen we dat veelal wel in onszelf  navoelen en is er in ons wel een besef van Ik Ben. Maar vervolgens hebben we ook onze innerlijke problemen, onze negatieve gedachten en gevoelens, onzekerheid, spanningen, verdriet en minderwaardigheidsgedachten en -gevoelens. En vragen we ons af: Hoe kan ik mijzelf zijn? Hoe kan ik de ander van binnenuit en van binnen benaderen, ontmoeten en ons met elkaar verbinden als wederzijds die schijnpersoonlijkheden met elkaar botsen? Ik krijg reacties als:"Mooi gezegd Bert-Jan, maar hoe kom ik tot die dialoog, hoe leer ik luisteren naar mezelf en mijn Zelf en hoe kom ik tot een open dialoog met de ander?" Daar is indivueel en in groepen en in organisaties wel wat over te zeggen en ik schrijf erover. Voor mijzelf net zo goed levenskunst en een continue ontwikkelings- en ontplooiingsweg, maar ik kan op basis van levens- en werkervaring wel een bijdrage leveren tot.

Zonder enig oordeel te willen en kunnen geven over dit instrument, dat ik niet ken, is het mooiste luisterinstrument ons eigen innerlijk Gewetene en zit dat luisterinstrument in onszelf. Vanuit mijn professie en evaring kan ik toch niet nalaten dit op te merken. Wie en wat we zijn kan niet haperen, stuk gaan. Dat is een van de voordelen boven een hulpmiddel. Gelukkig zijn er hulpmiddelen en hele goede. Door mijn gehoorapparaat kan ik bijvoorbeeld beter horen, maar of ik wel of niet echt luister wordt daardoor niet bepaald. Door mijn interventies kan men elkaar meer gaan vertrouwen, maar of men het blijvend gaat doen wordt daardoor ook niet bepaald. Wel als men door de gegeven inzichten en handvatten het zelfvertrouwen, levensvertrouwen en vertrouwen in de ander zelf weer herstelt. Onze vrijheid van keuze is het hoogste goed. Van binnenuit luisteren is een prachtig uitgangspunt voor het realiseren van een duurzame wereld. Tot zover deze zondagochtendontboezeming, waartoe de titel van dit artikel mij inspireerde.