Bij MINDZ kreeg ik al snel in de gaten dat vergaderen niet een woord is dat geconcretiseerd wordt. Ik heb het niet gevraagd, maar ik kan wel raden waarom er niet vergaderd wordt. Zoals ik zelf ook wel gemerkt heb tijdens mijn studie is vergaderen altijd iets waar iedereen meestal tegenop ziet. Vaak worden er punten herhaald van de vorige vergadering en vervelen mensen zich. Daar bovenop moet er ook nog genotuleerd worden, maar niemand weet waarom; het wordt namelijk toch niet gelezen. Het is nou eenmaal de vorm waarin vergaderen gegoten wordt. Hoe ga je elkaar dan inlichten over ontwikkelingen en vorderingen als je niet vergadert? Hier hebben ze daar een leuke en effectieve oplossing voor; namelijk een intervisie.

In eerste instantie zou ik gewoon zeggen dat het een ander woord is voor vergaderen, maar toch heeft dat opzich al een redelijk effect. In de praktijk is het al vaker gebleken dat wanneer iets een andere naam krijgt het opeens van onaantrekkelijk naar aantrekkelijk kan veranderen. Zo was er een opleiding die eerst misdaadwetenschappen heette (geloof ik) die eerst nauwelijks inschrijvingen kreeg. De naam werd toen verandert in Forensic Sciences en opeens waren er honderden inschrijvingen voor de opleiding, zonder ook maar iets aan de inhoud van de opleiding te veranderen. Helemaal niet zo gek, woorden hebben altijd een lading, sommige zijn globaal anderen persoonlijk. Neem bijvoorbeeld 'haat', iedereen associeert dat met negativiteit. Hetzelfde geld dus ook voor het woord 'vergadering' of 'vergaderen'. Veel mensen hebben daar geen positieve ervaringen mee opgedaan en ontlenen daar dus negativiteit aan. Als je geïnteresseerd bent in de lading en effect van woorden, kan ik je aanraden om eens te gaan kijken naar de experimenten van Masaru Emoto.

Nu ik mijn tweede intervisie bijgewoond heb kan ik het uit eigen ervaring vertalen als een effectieve manier van vergaderen. Geen onnodige herhalingen van de vorige intervisie is daarbij een van de belangrijkste verschillen. Een van de dingen die me ook opvielen was dat iedereen echt een actieve bijdrage levert en ik moet zeggen dat ik dat niet vaak meegemaakt heb. Ik zal nu voornamelijk verder ingaan op mijn tweede intervisie, hier was namelijk bijna het hele MINDZ team aanwezig.

Met de bus in Maarssen aangekomen begon de intervisie vrijwel direct. Er werd geopend door Mariëlle waar kort daarna de beurt was aan Jeroen die begon over de toekomst van partijen die betrokken waren bij MINDZ. Al snel werd hij onderbroken door Ronald die hem vroeg waarom er ook alweer op deze manier gehandeld werd. Ik dacht: “Wauw.. wat is dit voor overhoring?”, ik kreeg het gevoel alsof ik weer in de geschiedenisles zat van HAVO 3 en hoofdstuk 7 mondeling overhoord werd. Al snel kwam ik erachter dat dit overhoren een doel had. Namelijk weer helder krijgen waarom er op deze manier gehandeld is en wordt. Uit het perspectief van Ronald snapte ik meteen waarom hij dit deed, hij is namelijk een van de directeurs. Hij wil gewoon zeker weten dat het de goede kant op gaat. Het gebeurd namelijk wel eens dat mensen enthousiast werken aan iets, maar de reden waarom ze er mee bezig zijn uit het oog verliezen. Uit het perspectief van een medewerker kan ik me voorstellen dat het vervelend is als je een presentatie hebt voorbereid en je weet niet zo een twee drie te antwoorden op zo'n vraag. Toch is het uiteindelijk beter voor iedereen dat juist die vraag gesteld wordt. De directeur die zeker weet dat de medewerker weer weet waarom hij dit doet, de medewerker zelf en zo krijgen de andere medewerkers ook een beeld over wat er nou gebeurd op dat gebied.

Naast op deze manier omgaan met de punten die behandeld moeten worden, kwamen er ook veel andere relatieve onderwerpen op tafel die nieuwe inzichten geven op verschillende gebieden. Ronald die bijvoorbeeld vertelde over gelijkgestemden versus de advocaat van de duivel: Je kan met z'n allen de wereld wel willen verbeteren, maar als iedereen het constant met elkaar eens is gebeurd er niet veel. Ik had er nog nooit op die manier over nagedacht en het spoort mij weer aan om daar eens meer naar te gaan kijken. De intervisie is dus naast het op een lijn brengen van iedereen ook een goede bron van kennis.

Een van de sterkste punten vond ik de vraag naar waar iedereen op persoonlijk gebied op zou willen ontwikkelen. Zo spoor je mensen aan om te blijven leren over nieuwe dingen op hun werkgebied of eens een keer daarbuiten te gaan kijken.

Al in al vind ik een intervisie een prima vorm om je bedrijf, organisatie of andere groepering op een snelle, nuttige en effectieve manier te ontwikkelen. Ik hoop daarom dat MINDZ deze praktijk blijft uitoefenen en dat er meer bedrijven komen die inzien dat vergaderen een verouderde vorm is van communiceren en elkaar op de hoogte te brengen.