Gisteren is DSB failliet verklaard. De NCRV belde mij met de vraag of ik in het programma Stand.café wilde komen. Michelle, van Stand.café, was mij op het spoor gekomen vanwege mijn vorige blog hier. Daar staat in dat ik steun betuigd heb aan Dirk Scheringa en waarom.

Tijdens de korte uitzending van, netto 25 minuten, werden er twee onderwerpen behandeld. Het drama van het busongeluk in Spanje, waarbij een scholiere uit Nijmegen omgekomen is, en het faillissement van DSB.

In zo'n korte tijd kun je maar oppervlakkig over een onderwerp spreken en worden er dingen verteld waar je niet of nauwelijks op kunt reageren.
Ik heb verteld dat ik het fout vind dat je iemand een product verkoopt dat hij niet nodig heeft, ook al zit er maar 1% provisie op. Alleen al daarom moet je met uurtarieven of vaste vergoedingen gaan werken. Wat ik ook nog kwijt kon is dat mijn steun als doel heeft dat fouten uit het verleden goed gemaakt kunnen worden, klanten schadeloos worden gesteld, mensen aan het werk blijven en sporters en kunst gesteund blijven.

Zo'n faillissement is natuurlijk een drama, ook voor de medewerkers. Aan tafel zat een andere gast, zij is bestuurder bij FNV bondgenoten. Aan haar werd de vraag gesteld of ze het erg vond dat 1.300 medewerkers direct op straat staan en straks 2.000. Tot mijn verbazing antwoordde ze dat vakmensen altijd wel weer aan het werk komen en dat ze niet twijfelt aan het feit dat medewerkers van DSB vakmensen zijn.

Ik vraag mij af of er veel vakmensen bij DSB langere tijd gewerkt hebben. Als dat wel zo is moeten ze in ieder geval bijgeschoold worden om te voldoen aan de huidige eisen. Daarnaast zijn er dit jaar in Amsterdam 4.500 banen minder in de financiële sector! Daar komen nu 2.000 bij. Hoezo kom je weer snel aan het werk in de financiële sector en als je op je C.V. hebt staan dat je bij DSB gewerkt hebt hoe lang gaat het dan duren?

Ik wens de medewerkers van DSB heel veel succes met het vinden van een nieuwe baan!