Ik ben nooit echt een voetbalfan geweest. De spelregels zijn mij deels bekend maar daar houdt het dan ook wel op. Dat ik ooit wel eens enthousiast langs de zijlijn van het voetbalveld zou staan was niet in mij opgekomen. Tot afgelopen zaterdag dan, het eerste voetbaltoernooi van mijn oudste zoon Daimen (op de foto rechts, samen met Robin). Vol trots heb ik gekeken naar die kleine dondersteen en zijn teamgenoten, wat een enthousiasme en energie!

Ik heb zelfs de stoute schoenen (slippers) aangetrokken en een wedstrijd de scheidsrechter uitgehangen. Gelukkig doen ze nog niet aan buitenspel en dergelijke regels bij de F-jes. Alleen fluiten als er iemand op de grond blijft liggen, dat kan ik wel.

Daimen blijft maar praten over de 9-0 overwinning. Dat ze de andere drie wedstrijden verloren hebben vergeet hij voor het gemak. En dat is prima...
Ik kijk uit naar volgende week zaterdag, dan zijn we te gast in Den Haag.