In de online wereld zie ik dat het concept "Durf te vragen" een bepaalde impact heeft, die ik heel mooi vind, mensen openen, ze laten nadenken over wat ze eigenlijk willen en durven hulp te vragen: FANTASTISCH!

Ik zou er nog een schepje bovenop willen doen, namelijk: 'Durf door te vragen'!

Ik sta wel bekend in mijn omgeving, zowel privé als zakelijk als een vragensteller, dat komt doordat ik oprechte nieuwsgierig ben ik mensen en waarom ze handelen zoals ze handelen. Mateloos interessant vind ik zelf!

Die interesse leidt er bij mij dan ook toe dat ik schaamteloos durf te vragen aan mensen hoe ze in het leven staan, hoe dingen zitten, wat voor prijs ze hanteren, waarom ze zichzelf kleiner maken dan nodig is, etc.

Toch merk ik dat dit niet echt gemeengoed nog is en als ik terugkijk naar mezelf is dat ook niet altijd zo sterk aanwezig geweest bij me. Wel de nieuwsgierigheid natuurlijk, maar niet de schaamteloze vraagstelling!

Zelf had ik 'vroeger' het gevoel als het antwoord van mijn vraag niet bevredigend was voor wat ik wilde weten, dat ik of de vraag niet goed gesteld had of dat ik het antwoord niet goed begrepen had. Dus liet ik het vaak maar voor wat het was. Zonde natuurlijk, want daardoor miste ik veel mooie gesprekken en ECHT contact!

Ik zocht de oorzaak dus bij mezelf, in plaats van dat er gewoon iets in de interactie even niet goed ging. Een gesprek is natuurlijk altijd een interactie tussen 2 mensen en je kunt natuurlijk heel goed langs elkaar heen praten (de zogenaamde andere frequentie)..... Als je echter oprecht geïnteresseerd bent in de ander, kun je natuurlijk doorvragen hoe het zit totdat jij het helder hebt.

Het niet doorvragen heeft denk ik dus veel te maken met eigen zekerheid (of onzekerheid).

Wat zou het mooi zijn als we allemaal vanuit onze kracht in contact komen met anderen en er alleen nog maar ECHTE gesprekken worden gevoerd!

Laten we beginnen met: Durf door te vragen!