Een jongetje stapt in de bus, arm in het gips en iedereen houdt zijn ogen gesloten. Dit beeld uit de 1e tv-commercial van
No Kidding kennen we allemaal.
Ergens weten we het wel: geweld (emotioneel, seksueel, huiselijk) tegen kinderen is aan de orde van de dag, maar toch: we kijken liever nog iedere keer weg.
Is het echt heel ‘ver van mijn bed’ of huist het dichterbij dan we nu vermoeden?
Nog meer extremere en confronterende voorbeelden nodig?
Hoeveel grensoverschrijdende voorbeelden hebben we nog nodig om wakker geschud te worden, om onze ogen te openen en niet meer weg te kijken?
Het lijkt wel of de voorbeelden ieder jaar extremer worden. Je kent ze wel vanuit de media: zwemleraar uit Den Bosch, pedofiel in Eindhoven, meisje in Oostenrijk leeft acht jaar in gevangenschap, etc., etc., etc.
Het is net als een puber die steeds extremer zijn/haar grenzen opzoekt om aandacht te krijgen. Op het moment dat hij/zij niet gecorrigeerd (afgegrensd) wordt gaat het steeds verder, grover en confronterender.
Eigen ervaring
14 jaar heb ik rondgelopen met een geheim rondom dit thema. Op mijn 22e had ik het lef om ermee naar buiten te komen. En toen?
Naar buiten komen met een geheim als deze is ontzettend spannend en zit vol schuldgevoelens, schaamte en onzekerheid; zullen ze me wel geloven? En dan de afwijzing...
Na jaren moed opbouwen kwam ik met mijn verhaal en kon mijn omgeving er niet mee omgaan, wisten zich geen raad met de situatie en richtte de aandacht volledig op de dader. Aan de hoogste boom die vent. Stond ik weer alleen.
Tot op de dag van vandaag is het bespreekbaar maken van de gevolgen op mijn leven door mijn ervaringen van inmiddeld zo’n 20/25 jaar geleden nog steeds heel moeizaam.
Wist je dat...
Het is dichterbij dan je denkt en directe en indirecte (gevolg-) schade voor het individu, zijn/haar omgeving als ook de maatschappij, worden extreem onderschat.
Kijk rond in een willekeurige klas van 30 leerlingen en weet dat er gemiddeld 3 kinderen in zitten met soortgelijke ervaringen. Wellicht zit jou eigen zoon of dochter er wel naast of is vrienden met hem of haar.
Enkele feiten op een rij hier in Nederland (tipje van de ijsberg):
- Minstens 1 op de 20 mannen is als jongen misbruikt (zijn nu 400.000 mannen)
- Minstens 10% van de mannen en vrouwen te maken hebben (gehad) met seksuele kindermishandeling in ‘huiselijke kring’ voor het 18e levensjaar.
- 80% van alle gevallen van (seksuele) geweld was een bekende.
- 70% - 80% van mensen met een lichamelijke beperking in instellingen is misbruikt
- economische en maatschappelijke gevolgen geschat worden ergens tussen 0,4 en 2,1 MILJARD euro per jaar.
Zie ook nog meer
feiten en cijfers op de website van No Kidding.
In de jaren ’80 en ’90 is veel onderzoek gedaan naar deze cijfers. Ook het laatste descennia is er opnieuw veel onderzoek gedaan naar cijfers alsook de gevolgen (medisch-biologische, psychische, sociale en economische).
Als ik niet kijk, heb ik het niet gezien
Herman van Veen zong ooit een heel mooi liedje ‘Politiek’ wat zo mooi aansluit bij de huidige stand van zaken en hoe wij (niet) met dit onderwerp omgaan.
Als ik niet kijk
Heb ik het niet gezien?
Heb ik het niet geweten?
Wist ik er niets van?
Kunnen ze mij niets maken
Dus ik kijk niet
Durf jij te kijken?
Er is al heel veel gebeurd. We zijn op weg. Het taboe is doorbroken, maar bespreekbaar is het nog niet. Ja over een ding hebben we het: de daders! Maar weet: slachtoffers worden dader op het moment dat ze niet gehoord worden. Ok, niet allemaal. Is dat buurjongetje of -meisje naast jouw zoon of dochter in de klas, de volgende dader?
Mijn persoonlijke missie is om dit onderwerp bespreekbaar te maken en de dialoog tussen mensen op gang te brengen, maar eerlijk geschreven weet ik niet hoe? Ik heb daadwerkelijk geen idee wat nu allemaal op de achtergrond huist, dat maakt dat er niet gekeken wordt, laat staan een dialoog hierover mogelijk is.
Ik denk niet dat het met onwil te maken heeft, maar meer met onmacht. Zeker weten doe ik het niet.
Weet jij wel waar het mee te maken heeft? Of heb je een vermoeden. Vertel het en wellicht komen we er samen wel uit...
Mark van den Heuvel
Zie ook mijn plaza
De Orde Herstellen, waar ik dit onderwerp onder de aandacht breng.