Afgelopen maand kregen wij een verwijsbrief voor onze zoon (7). Hij moest naar de logopedist, of zoals hij zelf zegt de praatdokter. De 'l' en de 's' moeten worden bijgesleuteld en als je Lars heet, is dat inderdaad geen gek idee.

Daar sta je dan. Een bijna onleesbaar briefje in de hand van een ouderwetse huisarts. Zonder aanbeveling, zelfs zonder lijstje namen. Dat lijstje kwam wel van de zorgverzekeraar. Een stuk of 8 mogelijkheden in een straal van 5 kilometer. En dan?

Ik stelde lootjes trekken voor, iet wiet waait, of degene met de leukste achternaam. Maar na overleg met mijn vrouw werd het het dichtstbijzijnde adres. Net zo 'logisch'.

Het liefst had ik natuurlijk op debestelogopedist.nl gekeken of op doorverwijzing.nl Maar die initiatieven zijn er niet. Nog niet althans.

Graag zou ik met jullie van gedachte willen wisselen wat de voors en de tegens zijn om reviews in de zorg te organiseren. En dan geen bijna wetenschappelijk opgezette vragenlijsten en onderzoeken maar een kort en bondig lijstje met bijvooreeld 5 kernvragen en vooral de open toelichting.

Ik weet het, in de zorg spreekt het meerendeel liever niet van klanten maar van patiënten en is iedereen er van overtuigd dat de patiënt niet de kennis heeft voor een objectieve beoordeling. Dat is de theorie en die kan best juist zijn.

Maar dat staat bijna los van de praktijk dat je met een doorverwijzing weer buiten staat en een keuze moet maken.

Dus waarom zou je ook als zorgverlener niet stimuleren dat je klant de dienst beoordeeld zodat het mes aan twee kanten snijdt. De (nieuwe) klant wordt geholpen in zijn keuze en de zorgverlener krijgt te horen (=lezen) waar zijn uitdagingen liggen. Mits de praatdokter luistert uiteraard.