We worden hartelijk ontvangen met een glaasje bubbels in de trendy lounge van het restaurant, zodat we ons rustig kunnen voorbereiden op wat komen gaat. Zo nu en dan verdwijnen er koppels door de zwarte gordijnen naar binnen. En dan is het onze beurt om opgehaald te worden door onze vriendelijke ober die ons naar het tafeltje zal begeleiden. Eenmaal achter de gordijnen zien we letterlijk geen hand meer voor ogen. Onze ober vindt moeiteloos zijn weg tussen de tafeltjes door en wij schuifelen voorzichtig achter hem aan. De omgekeerde wereld. Onze ober is blind en voelt zich vertrouwd op voor hem bekend terrein, wij zienden hebben moeite ons te oriënteren en zijn nu even afhankelijk van hem.

Het donker geeft een intiem sfeertje, de gasten in het restaurant spreken zacht met elkaar, de muziek staat zacht en de smaken die we voorgeschoteld krijgen zijn vol en zacht. een bijzondere sensatie. Op de tast probeer ik te voelen wat er op mijn bord ligt en zoek ik mijn glas wijn. Ach, waarom niet gewoon lekker met mijn handen eten, toch niemand die het ziet. En lekker het bord van mijn toetje aflikken kan ook zonder blikken of blozen.

Het is wonderbaarlijk wat het met je doet wanneer je helemaal niets meer kunt zien. Geen afleiding van wat er allemaal om je heen gebeurt en van die veel te opzichtig geklede dame rechts achterin. Geen afleiding van uiterlijke schijn, maar puur luisteren, proeven, ruiken en voelen. Het is net of de andere zintuigen het overnemen.

Het is jammer dat het nergens echt zo donker is, maar het is wel een leuk duurzaam idee om wat vaker het licht uit te laten. Wie weet watvoor prachtige diepgaande gesprekken zich ontvouwen terwijl je met je vingers in het eten zit...

Ook een keertje eten in het donker? www.ctaste.nl