Kopenhagen heeft zijn akkoord. Tenminste, iets wat ervoor doorgaat.
Over de hele linie van politici, deskundigen en journalisten is er verdeeldheid over de vraag of Kopenhagen geslaagd of mislukt is.
Wellicht is die vraag niet interessant. Dat er eindeloos gekrakeel zou zijn over de uitkomst van de klimaattop, die plaatsvond van 7 tot en met 18 december, stond van tevoren vast. Dat het resultaat door de verschillende belangengroepen anders zou worden uitgelegd, was te verwachten.
Voorzichtig kan in elk geval wel worden vastgesteld dat tenminste één doel van de top - beperking van de opwarming tot 2 graden ten opzichte van de gemiddelde temperatuur in het pre-industriële tijdperk - gehaald is. De maatregelen die door de deelnemende landen worden getroffen zijn op dat maximum afgesteld. Overigens niet tot tevredenheid van de landen die het meest met de opwarming van de aarde te maken krijgen; Latijns-Amerikaanse landen hebben lang gepleit voor een maximum van 1,5 graden omdat zij nu al te kampen hebben met overstromingen door het stijgen van de zeespiegel.
Het grootste twistpunt is niet te temperatuur, maar de juridische afdwingbaarheid van de reductiedoelen en de hulp aan ontwikkelingslanden. De reductiedoelen zijn volgens critici vaag geformuleerd. Het is dus de vraag of landen zich hier ook daadwerkelijk aan gaan houden. Sterker, aan gaan kunnen houden. Zonder juridische regel namelijk geen rechtsgevolg. Er zal op ambtelijk niveau nog lang over worden dooronderhandeld.
Sommigen zijn tevreden met de 100 miljard die voor 2020 is toegezegd aan de klimaatsteun voor ontwikkelingslanden. Die landen dragen relatief veel lasten, omdat ze bovenop de derdewereldproblemen te maken krijgen met extreme droogte en complexe klimaatvluchtelingenstromen. Maar ook over de afdwingbaarheid van dit bedrag bestaat veel twijfel. Bovendien moet een groot deel ervan uit de markt komen. Hoe een en ander gaat worden afgedwongen, is vooralsnog onbekend.
Diederik Samson, Tweede Kamerlid voor de PvdA, was er bij in Kopenhagen en houdt de moed er in
de Volkskrant in. ‘We mogen niet te cynisch zeggen dat het is mislukt. We moeten verder. Straks gaan alle landen hun percentages noemen, en dan worden de onderhandelingen tenminste weer inhoudelijk. We moeten ervoor zorgen dat we het zicht op die 2 graden niet verliezen, en we moeten dat legally binding terugklauwen.’
Waarmee hij impliceert dat slechts het uitspreken van de ambitie om de 2 graden als maximum te stellen al winst is. Het is niet veel om tevreden mee te zijn, maar wellicht wel de realiteit. De realiteit van Kopenhagen.
Dit is het zesde en laatste deel van een serie over de klimaattop in Kopenhagen. MINDZ.com volgde de ontwikkelingen aldaar op de voet en organiseerde ook zelf een klimaattop, daarover hier meer.