Mijn belangrijkste reden om te werken met WBA is het besparen van veel gedoe dat normaal komt kijken bij het zaken doen.

De zaken die ik niet hoef te doen:
- onderhandelen ( vond ik toch al niet leuk)
- papier produceren, in de vorm van offertes en contracten en dergelijke
- me te voegen naar de wens van de opdrachtgever ( die je nogal eens door flink wat hoepels probeert te laten spingen, en daar vaak mee wegkomt omdat ie nu eenmaal 'de opdrachtgever' is)
- aquisitie
- netwerkborrels aflopen in de hoop een klant tegen te komen
- herinneringen sturen of zelfs deurwaarders inschakelen voor niet betalende klanten ;)


Met WBA kan ik gelijk beginnen en dat doen wat er nodig is. Is het van waarde, dan is het fijn dat er iets (of veel) terugkomt, in de vorm van geld, diensten, spullen of toegang tot plekken waar ik niemand ken.

Met WBA kan ik me richten op de kern van wat er moet gebeuren en heb ik geen last van het gedoe dat er zonder WBA vaak omheen hangt. Zo weiger ik bijvoorbeeld op te draven in vergaderingen over voortgang e.d. Hierdoor haken 'opdrachtgevers' die daar niet tegen kunnen snel af, en dat is in mijn geval prima. Zo voorkom ik energielekken die voorkomen dat ik op de goede plek van waarde kan zijn.

Met WBA ontdek ik heel snel of ik op de goede plek ben en óf ik wel van waarde ben. Voor eenpitters zoals ik een noodzaak om zo snel mogelijk te weten.

WBA is overigens vragen om moeilijkheden. Veel onzekerheden, onduidelijkheden en opstart-ellende. Maar ik zou niet zonder willen :) Liever wat minder geld en betere feedback dan snel rijk met het herhalen van kunstjes..


Martijn Aslander
http://www.martijnaslander.nl

ps. ik heb net Tipit ontdekt. Ideaal voor micro-donaties om koffie en reiskosten te dekken... Een mooie manier om voor de meeste dingen die lastig te waarderen zijn een kleine geste terug te doen.

Vanuit de werknomade benadering  heel logisch, alleen de rest van de wereld heeft geen idee hoe ermee on te gaan. dat blijft een zwakke schakel in het idee, dat nog steeds geen garantie biedt om vaste kosten te dekken die nomaden hebben. 


"advocaat van de duivel modus uitgeschakeld"


Moraal van het verhaal, maak het simpel zodat we geen zzp status meer nodig hebben om te kunnen overleven. Niet iedereen heeft die creativiteit.

Het gaat werken als we dit dillema oplossen ;-)


Cheers


Ben

Dag Gonnie,

Naar mijn idee gaat het niet zozeer om het moment waarop waarde bepaald wordt (vooraf, dan wel achteraf). Waar het misschien veel meer om gaat, is dat we met z'n allen de manier waarop onze (eigen)waarde wordt uitgewisseld, hebben overgedragen aan commerciële instellingen (zoals banken en verzekeringsmaatschappijen). Als je het ver genoeg doordenkt zijn zij uiteindelijk degenen, die bepalen wat in onze samenleving waarde heeft, waar we geld voor over hebben. Alleen is het volgens mij zo dat geld een maatschappelijke functie heeft, die veel verder gaat dan het eigenbelang van een bankdirecteur of degenen die voor hem of haar werken. Wanneer je in onze huidige samenleving met je ellebogen werkt, graait wat je graaien kunt, dan heb je kennelijk waarde. Zolang we geen systemen hebben waarmee we iemands sociale meerwaarde zichtbaar kunnen maken, dragen we de risico's van economisch verkeer maar al te graag aan anderen over. En dat kost dan bakken vol met geld (rente, premies, belastingen om alle gaten te repareren). Je kunt natuurlijk proberen om dit te parkeren bij de overheid, maar die heeft er geen enkel belang in om de problemen te verkleinen, met als gevolg dat de bureaucratie alleen maar groter wordt. En wie zit daar nu op te wachten?

Wellicht moeten we kijken naar een ranking systeem, waar Martijn Aslander het over heeft in één van zijn presentaties. In dit geval ging het over taxi's, maar wat zou er gebeuren als jij, Martijn en ik dingen voor elkaar gingen uitvoeren en daarover een evaluatie (zoals de taxi app voor iPhone) zouden invullen. We zouden binnen de kortste keren een clan binnen het geheel vormen, die weet wat we aan elkaar hebben. Je maakt mij niet wijs dat we vervolgens geen mensen meer in onze omgeving hebben, die hetzelfde (zouden willen leren) opereren. Op die manier kun je vrij snel een groep mensen om je heen verzamelen, die op basis van dezelfde waarden met elkaar willen samenleven en werken. Vereniging Solidair (http://www.solidair.nl) heeft met soortgelijke gedachten een fonds opgezet (het "Broodfonds") waar je je als zzp-er kunt aansluiten en je (hopelijk tijdelijke) arbeidsongeschiktheid kunt opvangen in geval van een langduriger ziekteproces (we hebben het niet over een verkoudheid). Voor een fractie van de kosten van een arbeidsongeschiktheidsverzekering bij een verzekeringsmaatschappij.

Wellicht moet er een toevoeging komen aan LinkedIn. Nu is het nog zo dat je op basis van vragen en antwoorden iets voor elkaar (digitaal) kunt betekenen. Wat zou er gebeuren als je een evaluatie kunt opstellen over hoe iemand in het dagelijkse gebruik overkomt? Ik ga er vanuit dat de privacy issues, die hierbij spelen kunnen worden opgelost.

Dit soort creatieve en inspirerende oplossingen zijn mogelijk als je afstapt van het conventionele economische idee van schaarste. Er is schaarste bij gelijkblijvende (economische en sociale) omstandigheden. Dit is één van de eerste wetmatigheden, die je op school leert over economie. De hele economische wetenschap gaat er daarbij gemakshalve aan voorbij, dat er iedere dag weer mensen bewijzen dat beperkingen en belemmeringen kunnen worden opgeheven. Met andere woorden: denken in termen van schaarste is een psychologische afwijking in je denkpatronen. Dat wil niet zeggen dat er geen tekorten zijn op enig moment (denk Haïti of een willekeurig oorlogsgebied), maar ze zijn vaak niet het gevolg van daadwerkelijke afwezigheid van ideeën of spullen. Ze worden veel meer veroorzaakt door het gebrek aan beschaving of fantasie. Wanneer je dit kunt overstijgen, is schaarste geen issue meer. En als je gericht gaat samenwerken, ben je als groep helemaal niet meer te stoppen. Dus om met Martijn te spreken:

"Is er iets wat kan ik voor je kan doen?"

Groet,

Marc Dekens

Towards whirled peas!

We hebben vanuit het ZZP-Adviescafé voor dit systeem gekozen omdat je als klant veel invloed hebt op de waarde (het 'wat je erin stopt, krijg je eruit'-principe).

Om het 'probleem' dat Ben schetst te tackelen, werken Catriona en ik met een aantal keuzebedragen per dienst, zodat onze klant (in ons geval zelfstandig professionals) toch nog enige houvast heeft en we er niet bij in schieten met de kosten.

Dit zorgt meteen voor een zogenaamd 'filter', we willen namelijk wel serieuze klanten die met zichzelf aan de slag willen en niet de indruk wekken dat we gratis dienstverlening geven.

We delen overigens veel gratis tips & adviezen (o.a. via Twitter, elke dag een zzp-advies), delen = tenslotte vermenigvuldigen! Maar onze dienstverlening is natuurlijk wel wat waard! En mocht de klant dat niet vinden, dan is die feedback ook heel waardevol, dan hebben wij iets niet goed gecommuniceerd namelijk!

Trouwens: meer ervaringen van zowel klanten als 'leveranciers' met waardebepaling achteraf zijn binnenkort te lezen op de nieuwe site www.waardebepalingachteraf.nl

Ik vind WBA een mooi business model om over na te denken. En wat Martijn Aslander schrijft over waarde toevoegen kan ik zeker toejuichen.

Of het voor iedereen een goed systeem is, daar twijfel ik over. Het WBA systeem kan in de hand werken dat je wegloopt voor het vragen van een financiële vergoeding voor je diensten. Misschien omdat je nog niet zeker genoeg bent. En je eigenlijk de verantwoordelijkheid neerlegt bij de opdrachtgever.

Soms geeft een geldbedrag ook een kader waarbinnen verwachtingen waargemaakt 'moeten' worden. En kan het een neutrale wijze zijn om balans te hebben tussen geven en nemen. Dat probleem zie ik bij Judith Webber een stuk minder, omdat er keuzebedragen zijn.

Ook kan - door het ontbreken van referentie - het niet duidelijk zijn wat ongeveer de waarde zou zijn die je toevoegt. Wat kost een lezing, een workshop of een advies...

Wat het jou waard is en wat je KUNT betalen is ook nog zo'n criterium. Voor mij zou bijvoorbeeld € 1.500,- voor een dag training goed te betalen zijn en mij dat ook waard zijn. Maar het kan voor een bijstandsmoeder of startende professional wel zo zijn dat men € 50,- KAN betalen (mogelijk het maximum uit te geven bedrag) en daarmee aangeeft dat het super veel waard was. Hoe zie je dan zelf of je voldoende waarde hebt bijgedragen?

Ik experimenteer met verschillende businessmodellen en deze is het ook zeker waard om te blijven onderzoeken. Waar ik op dit moment nog steeds het meeste plezier van heb is ons eigen model.

Wij geven opleidingen die € 3.000,- per leergang kosten. Maar mensen die het niet kunnen betalen, maar wel mee willen doen, kunnen toch meedoen bij ons. Niet voor niets, want daar geloven wij niet in. Maar de betreffende cursist moet in ruil voor de opleiding iets voor de maatschappij doen. Het Pay it Forward principe. Daar geloof ik echt helemaal in. Zo sterk dat een van deze cursisten (nu een NLP trainer!) een groep van 12 mensen vanuit een bijstand een gratis NLP opleiding geeft onder onze 'vleugels' (zie www.tientjes.net) 

Voor mij is er dan balans in geven en nemen. Ik wil de wereld een betere plek maken. Door mensen van elkaar te laten leren. Geld mag geen rol spelen in de beslissing wel of niet aan persoonlijke ontwikkeling te doen. Dat is een van de pijlers waarop ik mijn bedrijf heb gestart in 2003. Lees mijn verhaal daarover (en over Tientjes)

En in tegenstelling tot wat Martijn schrijft, vind ik het juist erg leuk om in onderhandeling te gaan en nog leuker om de opdrachtgever te laten inzien dat ik niet naar zijn pijpen dans. Opdrachtgevers hebben dat soms ook echt nodig. Mooi om die verschillen te zien.

Ik vind dit een bijzonder leuke en interessante discussie en ben ook benieuwd naar het verdere verloop.

 @frank

dank voor je reactie! 

Wat iemand kan betalen, wil betalen en mag betalen zijn idd drie verschillende grootheden..

Ik roep ook nergens dat dit een goed idee is voor iedereen, maar ik vind wel dat WBA een prima manier is om eens fundamenteel anders over waarde na te denken, los van wat je kunt, wilt, of durft...

Als niemand probeert of het ook anders kan, komen we er ook niet achter...

Ik deel mijn ervaringen graag, for the sake of the discussion, en binnenkort dus allemaal op waardebepalingachteraf.nl

Dank je wel Martijn. Heldere reactie. Blij mee. Ik ga met plezier waardebepalingachteraf.nl bekijken wanneer deze klaar is.

Ik vind het ook heel sterk hoe jij het neerzet. Geeft stof... geen kans en tot nadenken.

**off-topic**
Kopje koffie misschien een keer?

 Dag allen, dank voor het enthousiaste delen van jullie visies op WBA. Voor mij is bij WBA een aantal aspecten van belang namelijk dat er een evenwicht blijft in de balans van geven en nemen zoals ook Frank schrijft. Daarnaast lijkt het van levensbelang voor het model om het ongemak te managen dat het oproept bij mensen die zonder kader moeten bepalen wat een dienst hen waard is. Daarbij worden we geconfronteerd met het gegeven dat waarde zich ook niet altijd direct manifesteert of te bepalen is. Stel ik neem deel aan een workshop. Ik constateer na deelname dat de inhoud of aanpak me niet aansprak of ik niets geleerd heb, mag ik dan constateren dat de workshop geen waarde heeft gehad voor me? Of heeft ook het gegeven dat ik een bevestiging krijg van mijn eigen kennisniveau dan wel dat ik inzicht krijg in het feit dat ik op zoek moet naar mijn eigen leerstijl waarde? Mij lijkt van wel en dat als uitgangspunt nemend heeft iets altijd waarde. 

Sinds wij zelf met WBA werken, vind ik het eigenlijk ineens heel vreemd dat je voor bepaalde diensten vooraf moet bepalen. Juist bij diensten als workshops en seminars vraag ik me echt af hoe iemand anders voor mij kan bepalen wat de waarde is. Hoe wordt de prijs dan eigenlijk bepaald? Zijn dat kosten en dan een bedrag erbovenop als winst voor de organisator, of zoiets? Gek systeem eigenlijk... Maar we hebben dat inmiddels wel jarenlang geaccepteerd als 'normaal'. 
Judith en ik wilden het anders doen, vooral om wat Judith hierboven al zegt. Onze deelnemers voegen zelf waarde toe aan onze sessies en zijn zich daar ook bewust van. Dat laten ze dan ook meewegen in hun waardebepaling. 
Wat er ook nog bijkomt voor mij, is dat wij onder andere door te werken met WBA heel open en eerlijke feedback krijgen. Mensen willen graag een toelichting geven op de waarde die ze een dienst toekennen. En daarmee kunnen wij dus weer onze diensten aanscherpen en verbeteren!   

Dankzij de tip van Martijn van Tipit heb ik nu ook waardebepaling achteraf voor mijn boeken Verdien geld met werk waarvan je houdt.
Die had ik een tijdje gratis laten downloaden. Maar dat voelde toch niet echt goed.

Verdien geld met werk waarvan je houdt is een boek dat je helpt om het werk te gaan doen dat bij jou past en waarmee jij een bijdrage kunt leveren aan een betere wereld. Er is een boek voor ZZP'ers en een sollicitatiehandboek.
Inmiddels hebben ruim duizend mensen een van de twee boeken gedownload. Het voorziet dus duidelijk in een behoefte en  is ook een nuttig boek. Maar ik heb ook gemerkt dat mensen heel gemakkelijk nemen zonder er iets voor terug te doen. Er waren maar weinig mensen die zelfs maar de moeite namen om een bedankje te sturen.

Voor mij voelde het daarom op een gegeven moment als een lek van energie dat ik alleen maar weggaf. Er is immers tussen de boeken en mijn huidige werk als relatiecoach maar weinig verband.

De boeken leveren me naamsbekendheid op in een beroep dat ik niet langer uitoefen. De kennis de ik beschikbaar stel, komt voort uit de acht jaar die ik als loopbaan- , reïntegratie- en leiderschapscoach heb gewerkt. Ik vond het echt zonde om de effectieve dingen waarmee ik mensen in die jaren heb kunnen helpen, verloren te laten gaan. Tegelijk klopt het ook niet met de titel dat ik zelf geen geld zou verdienen met het werk dat ik leuk vind: mensen tot hun recht laten komen.

Nu heb ik dus een eenvoudige mogelijkheid gegeven aan mensen om hun waardering te laten blijken. Zo kan de balans tussen geven en nemen weer hersteld worden.
Het voelde geweldig toen de eerste vijf euro in mijn fooienpot werd gestopt.

Ik blijf een naar gevoel overhouden aan de gedachte dat je als professional blij zou moeten worden als er een fooi in de pot valt. en dat je niet betaald krijgt voor wat je leverd en blijf streven naar een alternatief.

 @ben kan ik me zeker iets bij voorstellen... maar als niemand probeert wat er nog meer allemaal mogelijk is qua uitwisseling van waarde dan komen we er ook niet achter..  En als het niet goed voelt om met WBA te werken, moet je het vooral niet doen...

Maar in je reactie kijk je vooral naar geld en niet naar zaken die waardevoller zijn dan geld. Ik denk dat de meeste professionals vaak meer aan toegang, en kennis hebben dan aan geld. 

Wat een interessant gesprek. Martijn, wat je zegt over 'dat WBA een prima manier is om eens fundamenteel anders over waarde na te denken, los van wat je kunt, wilt, of durft...' vind ik mooi gezegd.
'Fundamenteel', want het is voor veel mensen wel een 'free fall'.

In deze maatschappij zijn we niet gewend om zelf de waarde te bepalen, overal hangt een prijskaartje aan en die betalen we als we de keuze maken het produkt/de dienst aan te schaffen. Met WBA creëer je een heel nieuw veld, het daagt mensen uit bewust te worden van wat de waarde ervan is in zijn/haar leven. Voor sommigen is die uitdaging te groot. Laatst las ik het stuk over 'Eerste Hup bij WBA' om hulp te bieden bij deze uitdaging. In dit stuk stonden vergelijkingen met andere diensten om zo een indicatie te geven. Begrijpelijk dat mensen dit fijn vinden, een soort houvast in de 'free fall'; alleen is een vergelijking iets van de ratio en komt niet vanuit het gevoel van binnen, de intrinsieke waarde.
WBA is volgens mij de waarde die juist die dienst of dat produkt toevoegt in jouw leven en dat staat los van hoeveel je voor iets anders moet betalen.

De waarde die je ervaart kan in het moment zijn, net erna, maar meestal ook veel later. Zeker als het gaat om een, voor het persoon totaal nieuwe materie, nieuwe manier van handelen, dan moet dit even bezinken en het duurt even voordat dit eigen gemaakt is. Pas dan kan een persoon de waarde ervan in zijn/haar leven zien. Hoewel veel mensen wel terugdenken aan het moment en/of aan het persoon wat hun ooit die waardevolle informatie heeft gegeven, zijn ze niet gewend om met deze dankbaarheid achteraf iets te doen.
Tipit is denk ik een goed initiatief daarvoor; zo kunnen mensen achteraf of veel later zelfs, een bedrag overmaken.

Ik vind idd ook dat je moet blijven kijken of iets anders kan; omdat we allemaal over hetzelfde pad lopen, hoeft nog niet te zeggen dat dat pad het enige pad is.

Wat leuk is om te zien is dat iedereen er op zijn/haar manier mee speelt. Een soort ontdekkingsreis.

Heel mooi en inspirerend!

 Ik wil een heel eind meegaan in de gedachte, sterker nog , ik ben er eveneens van overtuigt dat geld niet de oplossing is.Echter als je 3 deurwaarders achter je aan hebt waarmee je geen betalingsregeling kunt trrefffen omdat er geen cash maar waarde bepaling achteraf gaat komen, wordt het toch wat lastig om overeind te blijven en je ambitie te realiseren.. Het wordt een boeinde expeditie om  dit gaatje te dichten.. Extra cash generen met simpel werk is ook in veel gevallen bijna onmogelijk omdat die banen er al niet meer zijn, of je door leeftijdsdiscrimiinatie niet wordt aangenomen., ik ben eruit gekomen gelukkig, maar wens iedereen met het water aan de lippen veel sterkte.

Geef je oplossing wanneer je dit in 5 seconden kunt doen, wanneer het klikt doe het ook bij een investering van 5 minuten; is het meer? Ga Principieel Samenwerken en ook Waardebepaling achteraf wordt eenvoudig wanneer je dit toepast. Zie voor het handboek "Principieel Samenwerken": http://bit.ly/PRINCIPIEEL__SAMENWERKEN

Helemaal waar dat de waarde die iemand ervaart na het genieten van een dienst soms pas veel later gestalte krijgt. Ook daar hebben we bij het ZZP Adviescafe als ervaring mee gehad. Bijvoorbeeld: een gast bij de Rondetafelsessie "Definieer je succesformule" gaf in onze evaluatie achteraf aan dat ze de sessie 75 euro waard vond.

Een paar maanden later liet ze ons echter weten dat ze bij nader inzien toch een te laag bedrag had gekozen, ze wilde graag een hogere factuur, namelijk van 125 euro.

Zo hoort het dus te werken met waardebepaling achteraf: dat mensen gaan nadenken over wat ze eruit gehaald hebben, dat is reflectie! En dat is wat ons betreft ook precies hetgeen we mee willen geven aan (zeer) zelfstandig professionals. Dat ze bewust kunnen kiezen wat ze ergens uit willen halen en daar dan ook naar handelen!

Als je naar een sessie komt, haal er dan ook wat uit voor jezelf! Dat is toch de bedoeling? Tenslotte: als je geen verwachtingen hebt, komt er nooit wat uit!

Op zich heel goed natuurlijk dat er nagedacht wordt over waarde en geld; hoe zich dat tot elkaar verhoudt en hoe je daarmee om kunt gaan.

Ik zie dat steeds meer mensen ermee experimenteren, en wil hier toch een kritisch tegengeluid laten horen. Hier een aantal bezwaren die ik aan waardebepaling achteraf zie:

- je denkt juist NIET na over de waarde die je toevoegt, maar laat de inschatting van die waarde over aan je klant.

Waardebepaling achteraf kan er juist voor zorgen dat je maar wat aanrommelt; als mensen niet tevreden zijn dan betalen ze je gewoon niet of minder;

- het is NIET waar dat je zelf niet zou kunnen bepalen hoe vrij jij wilt werken als je mensen voor jouw dienst laat betalen.

Ik doe helemaal niets waar ik zelf niet achter sta of geen zin in heb. Ik werk op mijn manier en als mensen dat niet aanstaat, dan worden ze gewoon geen klant van me. Even goede vrienden. Dit staat voor mij helemaal los van wel of niet voor je dienst laten betalen en dat al dan niet achteraf laten doen. Dit heeft alles te maken met je gevoel van eigenwaarde en hoe krachtig je durft te staan voor wat jij te bieden hebt - en hoe jij wilt werken.

Als professional kom je het beste tot je recht als je werkt op de manier die bij jou past. Het komt erop aan het lef te hebben daarvoor te staan.
Los van tarieven en los van vooraf of achteraf betalen. 

- waardebepaling achteraf kan iets zijn waar je je achter verstopt omdat je niet in voldoende mate in staat bent om je tarief te bepalen en daarvoor te staan.

Om precies die reden - me niet zeker voelen over wat ik te bieden had in combinatie met geen idee hebben hoe ondernemen eigenlijk werkt - heb ik zelf een aantal jaar geleden geëxperimenteerd met waardebepaling achteraf. Voor mij heeft het niet gewerkt.

Als je niet zeker bent over wat je te bieden hebt, is de oplossing niet om klanten jouw vergoeding te laten bepalen. Integendeel! De oplossing is om te werken aan je zelfvertrouwen en het vertrouwen in wat jij je klant te bieden hebt. 

Want:

- om zelfstandig in je eigen levensonderhoud te kunnen voorzien d.m.v. waardebepaling achteraf, moet je je nog steeds als ondernemer opstellen.

Je zult nog steeds aan acquisitie moeten doen, je moet jezelf nog steeds zichtbaar maken en je moet jezelf nog steeds 'verkopen'. Dat blijft er allemaal bijhoren.
Behalve natuurlijk als je nog een andere bron van inkomsten (een part-time baan in loondienst) of een partner met een goed inkomen hebt. 

Maar als je geen andere inkomstenbron of goedverdienende partner hebt om op terug te vallen, zal het voor de meeste mensen heel moeilijk zijn om d.m.v. waardebepaling achteraf voldoende omzet/inkomen te genereren om zonder al teveel stress in je levensonderhoud te kunnen voorzien.

Begrijp me goed, ik wil hier geen pleidooi tégen waardebepaling achteraf houden. Iedereen moet vooral zijn of haar eigen keuze maken.

Maar zorg ervoor dat je een duidelijke keuze vóór waardebepaling achteraf maakt. Kies er niet voor om iets anders wat je niet kunt of niet durft te omzeilen of vermijden.

Ik zie tot nu toe weinig kritische geluiden over waardebepaling achteraf. En dat is jammer, want het komt de aanscherping van ideeën alleen maar ten goede als er verschillende meningen naast en tegenover elkaar staan.

Iedereen veel succes met zijn/haar werk gewenst - met of zonder waardebepaling achteraf :)

Mooie reactie Brigitte!

Ik kan me voorstellen dat het soms gewoon leuk is om eens iets anders te doen in bepaalde situaties. Maar uiteindelijk ben ik het met je eens dat je jezelf als uitgangspunt moet nemen. Of dit nu gaat om jouw waarde, de waarde van je producten of met wie je wel of niet wilt werken en op welke manier.

Ik denk dat als je niet uitgaat van waar het jou om te doen is, je in no-time een afvoerputje wordt van wat anderen voor en van jouw willen.

Interessante discussie over waardebepaling acheraf. Zelf heb ik er nog geen ervaring mee. Tot nog toe heb ik de prijs die ik voor mijn dienstverlening waardevol vind, zelf bepaald en gekregen.

Maar ..... door de voors en tegens te lezen, gun ik mijzelf binnenkort een nieuwe ervaring. Ik ga een nieuwe workshop aanbieden en laat mijn deelnemers achteraf zelf de waarde daarvan bepalen.

Ben benieuwd wat ik ga ervaren!

Ik ben het helemaal eens met Brigitte. Volgens mij werkt het voor 95% van de zzp-ers gewoon NIET. Het strookt niet met mijn ervaringen en de argumenten van Martijn lijken me simpel te weerleggen:

De zaken die ik niet hoef te doen:
- onderhandelen ( vond ik toch al niet leuk)

Lijkt me larie. Onderhandelen moet je toch; vooraf of achteraf. Stel je werkt je vijf maanden uit de naad, hebt een prima product afgeleverd (weet je zeker) en de opdrachtgever wil je nauwelijks iets betalen. Wat ga dan doen? Juist ja, onderhandelen. Niet onderhandelen (voor- of achteraf) is alleen een optie wanneer het toch geen pijn doet als je niks krijgt.

- papier produceren, in de vorm van offertes en contracten en dergelijke

Ook larie. In de 12 jaar dat ik nu voor mezelf werk heb ik nog nooit een offerte gemaakt, of een contract ondertekend. Een enkele keer ging het in een mailtje, meestal mondeling (wel altijd vooraf :-).

- me te voegen naar de wens van de opdrachtgever ( die je nogal eens door flink wat hoepels probeert te laten spingen, en daar vaak mee wegkomt omdat ie nu eenmaal 'de opdrachtgever' is)

Ook hierbij lijkt 'achteraf' er niets mee te maken hebben. Ook als je waardebepaling vooraf doet, hoef je nog niet alles klakkeloos te doen wat je wordt opgedragen. Ik doe NIETS wat me onzin lijkt.

- aquisitie

Again: wat heeft dat met waardebepaling te maken?

- netwerkborrels aflopen in de hoop een klant tegen te komen

Idem.

- herinneringen sturen of zelfs deurwaarders inschakelen voor niet betalende klanten ;)

Ook wanneer je vooraf een afspraak hebt gemaakt, kun je nog altijd besluiten om niet achter je geld aan te rennen. Ik heb zo ook een paar keer mijn verlies maar genomen. Geen 'klik' met opdrachtgever, relatief klein bedrag 'schade'; byebye, zwaaizwaai, iedereen blij.

WBA lijkt me alleen iets voor klussen met een uiterst klein risico. Alle andere, wellicht wat grotere klussen wil je afgedekt zien; in de zin dat je vooraf wilt weten wat de opdrachtgever ongeveer bereid is (of in staat is) om te betalen. Hoe kan je anders inschatten of het uberhaupt zinnig is om op te draven? Martijn's argument dat contacten of kennis meestal meer waard zijn dan geld, geldt voor maar weinig mensen, schat ik zo. Mijn hypotheekverstrekker heeft weinig boodschap aan mijn kennis of contacten, zo vrees ik, en in de supermarkt kan ik er ook niets mee. Wil ik mijn bloedjes van kinderen onderhouden, dan is daar toch echt cash voor nodig. En dan ga ik daar vooraf een afspraak over maken, en dat kan wanneer de verstandhouding goed is, in vijf minuten. Ik grossier nou eenmaal niet in andermans kennis, maar in mijn eigen kunde...

Is WBA daarmee compleet larie? Nee, voor sommige mensen en in sommige situaties zal het best werken. Ikzelf heb het ook wel toegepast, in de zin dat toen ik een wat grotere klus begon, ik lastig in kon schatten hoeveel tijd ik ermee kwijt zou zijn, en ik dus eerst maar gewoon ben begonnen, en we pas in een later stadium over de prijs zijn gaan praten. Maar ja, om dat WBA te noemen.. misschien kan je dat beter GNZMDOG noemen; Gewoon Niet Zo Moeilijk Doen Over Geld. ;-)

Een interessante discussie.
Waar het voor mij op blijft haken is het appels-peren vergelijk: resultaat versus beleving.
Is waardering in geld uit te drukken? Welke Einstein staat op om er -toch weer- een formule van te maken?
Geld is als gematerialiseerd goed te meten en te tellen en als ruilmiddel geschikt.
Tegelijk drukt het waarde, ook eigenwaarde, uit.

Dienstverlening is per definitie een proces. Hoewel het effect te meten en concreet gewaardeerd kan worden, is het proces mede bepalend voor de totstandkoming van die waarde. Die bepaalt mede de kleur, sfeer, gunning, beleving en dus waardering. Waardering is ALTIJD emotioneel bepaald.
Zolang niet iedereen zich bewust is van zijn/haar leitmotiv , zou ik waardering niet afhankelijk willen maken van de stand van de pet of de pech of het geluk van de ander.
Sowieso zijn ondernemers toch het liefst onafhankelijk?
Bovendien gaat er dan meer aandacht naar de verpakking dan naar de kern van de zaak.

Het omgekeerde ligt in dezelfde lijn en is meer gangbaar:
De opdrachtgever bepaalt het budget en ik bepaal de waarde. 
Zal het eindresultaat er anders uitzien als het een energievragende klus door bijvoorbeeld moeizame communicatie is, dan wanneer de 'flow' er vanaf het begin in zit? 
Mogelijk niet : dan speelt er een ander belang mee: dienstverlenen is ook investeren.

Waarderen gaat volgens mee nooit om die ene waarde van de dienst. en maakt het daarom nogal gecompliceerd.
De balans geven en nemen moet na iedere dienst weer op nul uitkomen om te voorkomen dat er iets van de ander aan jou blijft hangen. Dan is een volledig nieuwe start weer mogelijk.

WBA: sowieso een onderwerp dat ter sprake dient te komen bij oplevering/afronding van je dienst. Dan wordt het en-en in plaats van of-of. 

Heerlijke discussie, ik wil toch nog even reageren, met name op Brigitte's reactie.

Ik zie ook veel mensen die met waardebepaling achteraf experimenteren en ik denk dat het daar precies fout gaat! Als je je dienstverlening en de prijsbepaling daarvan als een experiment ziet, hoe serieus neem je jezelf dan?? En in hoeverre gaat het dan voor je werken??

Je moet namelijk inderdaad nog steeds aan marketing & acquisitie moet doen (jezelf profileren en 'verkopen'). En als je dan met een systeem werkt, dat je niet helemaal om de juiste reden hebt gekozen (bijvoorbeeld 'verstoppen'), dan wordt het heel lastig dat te 'verkopen'! Jezelf 'verkopen' is al lastig genoeg, horen we ongeveer dagelijks van onze klanten!

Ik denk trouwens NIET dat als je waardebepaling achteraf toepast, je maar wat aanrommelt, dat zou heel dom zijn! Dan weet je  namelijk zeker dat je weinig tot niks krijgt! Ik vind het systeem er juist voor zorgen dat wij onze kwaliteit constant aanscherpen, mede door de fantastische feedback die we elke keer weer krijgen! Ook dat representeert waarde, laten we dat niet vergeten! Waarde is niet alleen maar geld tenslotte!

Ik denk dat als je met het systeem wil werken, je wel wat onderzoek moet doen naar de voors & tegens, dat hebben wij zeker gedaan. We hoorden veel geluiden dat het helemaal vrij laten van de waardebepaling een uitstraling heeft dat het gratis is. En dus vaak leidt tot 'non-betaling'. Dit is gezien het feit dat het ZZP Adviescafé onze broodwinning is, absoluut niet wat we willen uitstralen.

Ook moet je van te voren nadenken & nagaan of jouw doelgroep, jouw droomklant er wel klaar voor is. Ik denk dat het in grote bedrijven die met strakke budgetten werken, helemaal niet werkt. Die willen gewoon duidelijkheid vooraf! En ik denk ook dat het voor de particuliere markt heel moeilijk ligt, daarop heeft het toch veelal de uitsraling "gratis" en dat is niet wat je wil! En ook voor grotere klussen, zoals Ron aanstipt, kan ik me voorstellen dat het lastig werkt om het helemaal open te laten.

Wij hebben daarom voor onze doelgroep expliciet gekozen om keuzebedragen in te voeren in plaats van de waardebepaling helemaal vrij te laten. Hiermee geven we onze klanten toch de houvast die ze nodig hebben. Klanten gaan anders toch vergelijken met soortgelijke dienstverlening en daarmee leg je ze werk op. Dat willen wij dus juist niet, vandaar onze tussenvorm!

Ook zie ik inmiddels andere tussenvormen verschijnen, ik ben heel benieuwd wat hun ervaringen zijn! Binnenkort valt er meer over te lezen op www.waardebepalingachteraf.nl! Ik geeft een seintje wanneer hij live gaat!

Ik zal dus ook de laatste zijn die zegt: ga allemaal met waardebepaling achteraf werken! Ik zit er hetzelfde in als Brigitte: onderzoek eerst de voors & tegens én kies ervoor als je het goed kunt uitleggen naar jezelf EN naar de ander! Pas dan sta je ervoor en gaat het voor je werken!

ERG interessante discussie. Mijn ervaring is een beetje die van Marlies: ik heb altijd van tevoren een schappelijke (in verhouding tot mij, de klant, de hoeveelheid werk en de waarde van het eindresultaat staande) prijs bepaald EN zonder gemor gekregen.

In het schrijfvak loop ik ook vaak aan tegen mensen die niet kunnen inschatten wat taal 'waard is'. Een payoff-line: "ja, het is toch maar één zin?" Ja, maar a) het duurt dagen/weken om die zin te bedenken, en b) je kunt jouw bedrijf jarenlang profileren met die zin, hij blijft hangen bij klanten, etc etc. Zo bekeken kan één zin duizenden euro's waard zijn. Maar snap je dat als je geen copywriter bent?

Ook heb ik met WBA voor het tekenen van portretten negatieve ervaringen. Ik zat altijd een beetje in een 'hippiestemming' portretten te tekenen, dus mij maakte het op dat moment niet zo veel uit. Maar het contrast tussen de blij verraste gezichten van de geportretteerden en de handvol kleingeld die ik vervolgens toegeworpen kreeg, vond ik soms wel een beetje schrijnend. Dat zou ik als copywriter/coach niet snel zo doen.

Zelf los ik het nu zo op: vooraf schappelijke tariefbepaling (met laagtarief voor 'eenpitters' en ideële organisaties); take it or leave it (tot nu toe everyone took it:)).
En wanneer ik tijd en energie over heb, doe ik iets 'voor niks' (van het weekend bv. jureren voor Kunstbende Utrecht) en is het mooi meegenomen als er achteraf een blijk van waardering komt (netwerk of toch een kleine vergoeding). Dit geeft mij het meest senang gevoel.

Waardebepaling achteraf; tot voor kort was dit een nieuwe kreet voor mij. Ondanks dat ik al ruim 15 jaar bezig ben met waardeoverdracht, is WPA een nieuwe dimensie die me enorm aanspreekt. Recent werd ik geattendeerd op het werk van Martijn Aslander en nav daarvan heb ik verschillende artikelen gelezen en video’s bekeken over WPA en social media. Deze onderwerpen spreken me enorm aan en het is alsof verschillende puzzelstukjes ineens in elkaar vallen.

WPA kun je mijns inziens benaderen vanuit verschillende perspectieven. Zo kan het een manier zijn om geld te verdienen, een manier om te onthechten aan materie, een attitude die vanzelfsprekend is, een focus om echte waarde te bieden en leveren, een manier om te leren vertrouwen in waardeoverdracht en zo zijn er vast meer perspectieven.
Ook een perspectief is liefde. Vanuit de keuze om vanuit onvoorwaardelijke liefde te delen en geven van die kennis en informatie waarvan jij veel hebt, kun je namelijk waardevol zijn voor anderen. Een onvoorwaardelijke manier van geven, een onvoorwaardelijke manier van delen met de bedoeling een ander te helpen en een plezier te doen.

Door dit echt onvoorwaardelijk = zonder verwachtingen te doen, treedt automatisch de wet van wederkerigheid in werking. Geef en deel jij onvoorwaardelijk, dan zullen anderen dit ook naar jou doen en mag je zelf ontvangen van wat voor jou waardevol is. Misschien ontvang je niet direct van de persoon die je iets gegeven hebt, en ontvang je het van een andere kant of op een andere manier. Een balans in geven en ontvangen zal er mijns inziens altijd zijn.
Vanuit dit gegeven, ontdek ik nu, geef ik al veel en doe ik al aan waardebepaling achteraf. Mijn voornemen is wel om waardebepaling achteraf meer aandacht te geven en het verder te ontdekken en integreren.
Het voelt dat denken en handelen in waardevol zijn en waardeoverdracht me meer vrijheid, creativiteit, vertrouwen en voldoening zal geven. Ik merk ook dat WPA voor mij geen manier is om  gld te verdienen, maar een manier die zinvolheid en persoonlijke groei stimuleert, dingen waar ik waarde aan hecht.

Keek vorige week naar de film ‘Instinct’ en daar kwam ter sprake: ‘ben je een ‘gever’ of een ‘nemer’. WPA nodigt uit een gever te zijn.

Voor zover mijn antwoord op de vraag: ‘Van waaruit kies jij voor waardebepaling achteraf?’ Wat is jouw individuele drijfveer voor die keuze?

Ha Marcel en anderen...
Ook ik kreeg zin een duit in het zakje te doen.

Het boeiende van de discussie is, is dat je hem vanuit verschillende optieken (inderdaad Marcel) kunt beschouwen.

Sociale wetenschappers hebben onderzocht dat wederkerigheid vooral ook een reputatie-kwestie is. Het is bijvoorbeeld aardig om te zien hoe Martijn's reputatie (in ieder geval in de beeldvorming) eerder 'iets' met ons doet (in ieder geval met mij...) dan wat we weten over zijn manier van 'achteraf afrekenen'.

Economen hebben door middel van spelvormen tijdens onderzoek ondervonden dat mensen ondanks dat er een financieel gewin mogelijk was toch kiezen voor samenwerking: 'ik help een ander omdat ik geholpen ben...'. Wie weet zit het wat dat betreft in onze genen.... (evolutietheorie enzo...).

Overigens las ik laatst in 'Nature' dat ook in de natuur reputatie ('ik ben belangrijk voor anderen') een belangrijke rol speelt: 'ik help jou omdat jij een ander hebt geholpen...'

Je vraagt waarom ik zou kiezen voor WpA. Ik merk dat ik belangrijk (= reputatie) gevonden wil worden (dat weet ik zo'n 30 jaar van mezelf; ben niet voor niets ooit het onderwijs in gegaan...) maar dat de financieel / economische kant van het verhaal voor mij steeds minder belangrijker wordt.

Echter: opdrachtgevers zitten vaak niet te springen om een "goed gesprek over waarde(n)"; toch wil ik verder gaan dan dan het "uurtje-factuurtje"... Justien Marseille noemde dat eerder "nutsoptimalisatie" en dat vind ik een groot goed... Al is het alleen maar om mijn eigen reputatie als vooranderaar waar te kunnen maken.

Ha Marcel en anderen...
Ook ik kreeg zin een duit in het zakje te doen.

Het boeiende van de discussie is, is dat je hem vanuit verschillende optieken (inderdaad Marcel) kunt beschouwen.

Sociale wetenschappers hebben onderzocht dat wederkerigheid vooral ook een reputatie-kwestie is. Het is bijvoorbeeld aardig om te zien hoe Martijn's reputatie (in ieder geval in de beeldvorming) eerder 'iets' met ons doet (in ieder geval met mij...) dan wat we weten over zijn manier van 'achteraf afrekenen'.

Economen hebben door middel van spelvormen tijdens onderzoek ondervonden dat mensen ondanks dat er een financieel gewin mogelijk was toch kiezen voor samenwerking: 'ik help een ander omdat ik geholpen ben...'. Wie weet zit het wat dat betreft in onze genen.... (evolutietheorie enzo...).

Overigens las ik laatst in 'Nature' dat ook in de natuur reputatie ('ik ben belangrijk voor anderen') een belangrijke rol speelt: 'ik help jou omdat jij een ander hebt geholpen...'

Je vraagt waarom ik zou kiezen voor WpA. Ik merk dat ik belangrijk (= reputatie) gevonden wil worden (dat weet ik zo'n 30 jaar van mezelf; ben niet voor niets ooit het onderwijs in gegaan...) maar dat de financieel / economische kant van het verhaal voor mij steeds minder belangrijker wordt.

Echter: opdrachtgevers zitten vaak niet te springen om een "goed gesprek over waarde(n)"; toch wil ik verder gaan dan dan het "uurtje-factuurtje"... Justien Marseille noemde dat eerder "nutsoptimalisatie" en dat vind ik een groot goed... Al is het alleen maar om mijn eigen reputatie als vooranderaar waar te kunnen maken.

Ha Marcel en anderen...
Ook ik kreeg zin een duit in het zakje te doen.

Het boeiende van de discussie is, is dat je hem vanuit verschillende optieken (inderdaad Marcel) kunt beschouwen.

Sociale wetenschappers hebben onderzocht dat wederkerigheid vooral ook een reputatie-kwestie is. Het is bijvoorbeeld aardig om te zien hoe Martijn's reputatie (in ieder geval in de beeldvorming) eerder 'iets' met ons doet (in ieder geval met mij...) dan wat we weten over zijn manier van 'achteraf afrekenen'.

Economen hebben door middel van spelvormen tijdens onderzoek ondervonden dat mensen ondanks dat er een financieel gewin mogelijk was toch kiezen voor samenwerking: 'ik help een ander omdat ik geholpen ben...'. Wie weet zit het wat dat betreft in onze genen.... (evolutietheorie enzo...).

Overigens las ik laatst in 'Nature' dat ook in de natuur reputatie ('ik ben belangrijk voor anderen') een belangrijke rol speelt: 'ik help jou omdat jij een ander hebt geholpen...'

Je vraagt waarom ik zou kiezen voor WpA. Ik merk dat ik belangrijk (= reputatie) gevonden wil worden (dat weet ik zo'n 30 jaar van mezelf; ben niet voor niets ooit het onderwijs in gegaan...) maar dat de financieel / economische kant van het verhaal voor mij steeds minder belangrijker wordt.

Echter: opdrachtgevers zitten vaak niet te springen om een "goed gesprek over waarde(n)"; toch wil ik verder gaan dan dan het "uurtje-factuurtje"... Justien Marseille noemde dat eerder "nutsoptimalisatie" en dat vind ik een groot goed... Al is het alleen maar om mijn eigen reputatie als vooranderaar waar te kunnen maken.

Ha Marcel en anderen...
Ook ik kreeg zin een duit in het zakje te doen.

Het boeiende van de discussie is, is dat je hem vanuit verschillende optieken (inderdaad Marcel) kunt beschouwen.

Sociale wetenschappers hebben onderzocht dat wederkerigheid vooral ook een reputatie-kwestie is. Het is bijvoorbeeld aardig om te zien hoe Martijn's reputatie (in ieder geval in de beeldvorming) eerder 'iets' met ons doet (in ieder geval met mij...) dan wat we weten over zijn manier van 'achteraf afrekenen'.

Economen hebben door middel van spelvormen tijdens onderzoek ondervonden dat mensen ondanks dat er een financieel gewin mogelijk was toch kiezen voor samenwerking: 'ik help een ander omdat ik geholpen ben...'. Wie weet zit het wat dat betreft in onze genen.... (evolutietheorie enzo...).

Overigens las ik laatst in 'Nature' dat ook in de natuur reputatie ('ik ben belangrijk voor anderen') een belangrijke rol speelt: 'ik help jou omdat jij een ander hebt geholpen...'

Je vraagt waarom ik zou kiezen voor WpA. Ik merk dat ik belangrijk (= reputatie) gevonden wil worden (dat weet ik zo'n 30 jaar van mezelf; ben niet voor niets ooit het onderwijs in gegaan...) maar dat de financieel / economische kant van het verhaal voor mij steeds minder belangrijker wordt.

Echter: opdrachtgevers zitten vaak niet te springen om een "goed gesprek over waarde(n)".
Toch wil ik verder gaan dan dan het "uurtje-factuurtje"... Justien Marseille noemde dat eerder "nutsoptimalisatie" en dat vind ik een groot goed... Al is het alleen maar om mijn eigen reputatie als vooranderaar waar te kunnen maken.

 @harrie..

mooie toevoeging..

zo veel bijzonders is er  niet te zeggen over mijn manier van WBA hoor...

Ik doe mijn ding, en als de mensen die daar wat aan gehad hebben achteraf vinden dat ze dat financieel moeten compenseren, dan stuur ik ze een rekening, waarbij ze zelf mogen weten wat erop moet en of ze hem betalen ;)

Willen ze in plaats van geld iets anders terug doen, dan kan dat ook. Meestal in overleg zodat ik niet ineens met allemaal appeltaarten zit ;)

Ha Martijn,

wat bijzonder dat dat werkt! En houd je daar gewoon een maandinkomen aan over waar je van kunt leven (zonder bijbaan)?

Ja sorry mensen, dat ik het meteen weer zo prozaïsch maak;). Ik ben ook heel erg van liefde en vertrouwen, maar bovenal van het mezelf onderhouden met een chronische energiebeperking, zonder tijd te willen 'verspillen' met bijbaantjes waarin ik niet alles kan leggen wat ik te bieden heb. Dus ik ben oprecht geïnteresseerd in hoe jij dat doet!

Een aantal jaar geleden heb ik inhoudelijk al de kaders losgelaten ten bate van overgave aan 'wat ik nu te doen heb' en vertrouwen; wie weet is een volgende stap (ooit:)) wel om dit ook op financieel gebied te durven?  

Interessant onderwerp met vele perspectieven. Dank aan iedereen voor het delen van jullie inzichten en ervaringen. Prachtig dat we door dit te delen waardevol voor anderen kunnen zijn.

Mooi dat wetenschappers hebben onderzocht dat wederkerigheid een reputatie kwestie is. Dat bevestigt dat wat veel mensen al 'weten', nu nog meer geaccepteerd kan worden. Het brein heeft immers vaak bewijs nodig om iets te geloven!

Mijns inziens is belangrijk gevonden willen worden anders dan reputatie in deze context. Belangrijk gevonden worden is een waarderingsvraagstuk vanuit de persoon zelf, waarbij het gaat om het verkrijgen van waardering van anderen. Reputatie heeft meer de onvoorwaardelijke kant in zich, waarbij anderen je op hun initiatief (ongevraagd) waardering geven voor wat je hebt gedaan en laten zien.
Vroeger, in de tijd van mijn loondienst in Amerikaanse organisaties, was ik zelf enorm op zoek naar waardering van anderen. Vooral om mezelf 'iets waard te vinden' en dat had ik destijds niet in de gaten. Anderen ervaarden mij als overdreven perfectionistisch en soms betwetering en te zakelijk. Enige scheefgroei in waarderingzoekend gedrag en reputatie, die nu gelukkig in balans is.

Overigens heb ik in die commerciele wereld wel geleerd met opdrachtgevers niet allen te spreken over het product en dienst, maar vooral over wat dat product en die dienst voor de opdrachtgever betekenen. Voor mij logische onderwerpen in gesprekken met opdrachtgevers en het zet ook opdrachtgevers tot nadenken. Wat je jezelf kunt afvragen is: Wil ik eigenlijk wel opdrachtgevers die alleen maar goedkoop dienst of product willen en niet bereid zijn tot dialoog over wat mijn inbreng hen aan waarde (in breedste zin van het woord) levert? Mijn antwoord op deze vraag is 'Neen', en dat geeft mij nieuwe keuzemogelijkheden (om te onderzoeken).

Opvallend dat er vaak een tegenwerkend verband wordt benoemd tussen vertrouwen en geld verdienen. Wellicht is hier sprake van een onbewuste focus op (financiele) zekerheid, waardoor vertrouwen in waardevol zijn en er voor beloond worden nog niet optimaal aanwezig is. Gelukkig hoeft niemand in 1 keer om te schakelen, het begint mijns inziens met een intentie, zoals: 'ik kies ervoor waardevol voor mezelf en anderen te zijn en mijn vertrouwen in mijn waardevolzijn en waardebepaling achteraf te laten groeien'. Als gevolg van deze keuze, ontdek je vanzelf wat nog 'op te ruimen' en te ontwikkelen.

En zoals M.L. King ooit zei "you don't have to see all staircase, just take the first step. Have the faith to take the first step".

Met vriendelijke groet,
Marcel Hermsen

Misschien is onze case ook leuk om te lezen. Na lang wikken en wegen bleek voor ons het principe van waardebepaling achteraf de enige juiste mogelijkheid.

Wie zijn we?
Mett is het systeem voor online samenwerken. Mett verbindt mensen die in projecten of netwerken samenwerken en maakt informatie online beschikbaar. Mett bestaat uit praktische hulpmiddelen en biedt alles om snel een virtueel kantoor, community of projectwebsite op te zetten. Mett wordt afgenomen in abonnementsvorm.

Casebeschrijving waardebepaling achteraf
Alle nieuwe en verbeterde functionaliteiten worden door ons kosteloos beschikbaar gesteld. Dat is voor ons makkelijk en snel te doen omdat we gebruik maken van één software kern. Het is bijna een druk op de knop om het voor iederen beschikbaar te stellen.

Echter wij hebben nu ook de vormgeving van Mett aangepast. Meer web2.0. Die vormgeving kunnen wij helaas niet met de spreekwoordelijke druk op de knop beschikbaar stellen. Elke Mett moet hiervoor handmatig bekeken en aangepast worden. Dat betekent dat wij voor een investering staan die we niet zelf kunnen dragen maar moeten delen met onze klanten.

Nu hebben we een dilemma:

1. Wij vinden het belangrijk dat al onze klanten overstappen op de verbeterde vormgeving. De beleving en het gebruiksgemak zal dan namelijk sterk verbeteren. En dat is natuurlijk weer goed voor ons imago.

   
   Maar

2. De ene klant vindt de oude vormgeving goed genoeg en is bijvoorbeeld bang dat de nieuwe vormgeving alleen maar verwarring zal zaaien. En de andere klant ziet heel duidelijk de meerwaarde. Daarnaast heeft niet iedereen hetzelfde budget. Een dilemma dus als je een vaste prijs wilt hanteren.

Waarom kiezen wij voor waardebepaling achteraf?
Wij kwamen daarom tot de conclusie dat het onmogelijk is om één vaste prijs te stellen voor de upgrade. Want niet iedereen is bereid om die prijs te betalen. Dat zou uiteindelijk betekenen dat een aantal klanten nee zeggen tegen de upgrade terwijl wij graag zoveel mogelijk, het liefst alle, klanten van de nieuwe vormgeving willen voorzien. Daarom waardebepaling achteraf.

Proefperiode geslaagd
Wij zijn eerst met een proef begonnen en zijn hier erg enthousiast over. Sommige mensen moeten wel wat wennen aan het principe en sommige kennen het al. De meeste klanten stappen over en een enkeling doet het niet. Over het algemeen is de vergoeding kostendekkend en wij zijn blij dat de meeste klanten overstappen. Reden voor ons om hiermee door te gaan. We hebben een speciale pagina gemaakt waar ons verhaal aan de klant staat uitgelegd. Hier plaatsen we ook wat voorbeelden van klanten die zijn overgestapt, zie www.mett.nl/upgrade

Ik ben benieuwd wat jullie hiervan vinden of misschien nog tips hebben?