Als ik hier zou schrijven dat ik bescheiden ben dan maak ik daar door het vermelden ervan direct een onwaarheid.
Desondanks ken ik mezelf als iemand die liever op de achtergrond verblijft dan op de voorgrond en er niet voor kiest om veel van zichzelf te laten zien. De veiligheid van kennis en het hebben van ervaring zijn voor mij belangrijke aspecten. Zonder ervaring begin ik ergens liever niet aan, ik kom bij voorkeur goed beslagen ten ijs.
Maar gitaarspelen of ijsdansen zijn ook geen zaken die je van de ene op de andere dag beheerst en vergen net als andere dingen oefening, oefening en nog eens oefening. En dan nog de vraag hoe hard je moet oefenen of hoe goed je wilt worden en wat je er voor over hebt.
Vaak merk ik dat ik enthousiaster wordt naarmate het eerste kleine resultaat zichtbaar wordt. Je vergeet de pijn in je vingers van de snaren als je je eerste liedje kunt spelen en de blauwe plekken van het vallen voel je niet meer als je bij de eerste dans toch overeind blijft. Het is gelukt! Dat motiveert, ik heb voldoende bagage om mee verder te gaan!
Wetend dat AI geen koud kunstje zou worden was ik des te gelukkiger dat onze eerste oefeningen met AI op onze startdag praktisch waren, resultaat gaven, aantoonden dat het te leren is. Kortom, het kleine resultaat dat ik nodig heb om op verder te kunnen heb ik gekregen. Trots op dit eerste resultaat zie ik met enthousiasme uit naar wat nog komen gaat, mag best met vallen en opstaan of met een beetje pijn aan mijn vingers, ik heb het er voor over. Ik geef een klein positief applausje aan mezelf.