Kennen jullie het boek ‘The tipping point’ van Gladwell. Inmiddels al een aantal jaren oud. Mooi boek over het viraal maken van ideeën. Hoe kan het dat iets ineens een hype wordt, wat zijn daar de onderliggende werkende factoren. Dat soort dingen! Kan het boek aan iedereen aanraden, maar ga het er verder niet over hebben. Ik werd getroffen door een ander tipping point. Zondag zag ik in een flits een weekoverzicht waarin Agnes afscheid nam van de politiek. Althans aan het huidige trekken en sleuren om het SP-schip naar beter water te leiden. Grote wallen, een triest gezicht!

Plaats daar de stuurman van de viermansbob eens naast. Na de eerste run in een interview roepen, ‘dat er een flinke deuk in het zelfvertrouwen is geslagen’. Ik zit perplex achter het scherm, sta al met de telefoon in de hand…deze man moet geholpen worden. Dit is een noodkreet! De interviewer brabbelt gewoon door naar zijn eindshot!
Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan met voorbeelden die allemaal te maken hebben met zo’n omslagpunt! Het punt waarop ineens iets lijkt te breken. Vaak leidt dat tot drastische maatregelen. Een soort openbare boetedoening voor falend leiderschap. En vlak daarachter de vernieuwing..…het nieuw elan! Dat de pijn gaat wegnemen en de partij of het idee tot grote bloei gaat brengen. Hou dat beeld even vast. De nieuwe leider! En daar gaat het fout of niet? Gewoon een vers hoofd, maar niets geleerd!

Denk even mee, hoe kan het dat een partij qua zetels gehalveerd wordt en niemand dat zag aankomen? Hoe kan het dat die stuurman in die bob stapt en denkt, verrek dit kan ik niet. Kom op zeg, dat zie je toch aankomen! Dat hoor je en dat voel je. En dan doe je er wat aan! Dat laatste klinkt logisch, maar is het blijkbaar niet. Ergens zit dat schakelaartje van het omslagpunt en dan pas KLAK! En dan doe je er wat mee. Ja eigenlijk niet meer, want meestal is het dan te laat.
Waar ligt dat nou aan. Willen leiders niet horen dat er iets mis is? Of durven leiders zelf niet te zeggen dat het mis gaat? Of durven we het hen niet te vertellen! Gewoon naar de CEO lopen en zeggen, joh waar ben je nou mee bezig, dit gaat toch fout! En dan met een glimlach vervolgen… zullen we dat eens nader bekijken.
Is het dan toch waar, krijgen wij de leiders die we verdienen! Of het nu sturende of dienende leiders zijn? Zonder de waarheid in pacht te hebben, moeten we daar dan niet eens wat aan doen? Moeten we niet in elk bedrijf, sportclub of vereniging een ‘board of leadership’ inrichten. Nee, geen ondernemingsraad, die hebben we al. Daar wordt onderhandeld! Nee een ‘klankbord voor leiderschap’

Hoe kan dat er uit zien? Pakken we voor het gemak even de organisatie bij de kop. Neem eens tien willekeurige medewerkers uit een organisatie, van hoog tot laag, liefst verschillende rollen. Neem tien partners van andere willekeurige medewerkers. Partners kunnen veel concreter aangeven wat er goed en slecht gaat! Neem tien medewerkers van willekeurige klanten en voeg daar voor het aroma nog eens tien willekeurige niet klanten bij. Lekker behapbaar groepje van veertig kijkers en luisteraars naar het hart van de organisatie. Natuurlijk zijn de aantallen arbitrair, het mogen er ook 400 zijn;-) Elke maand mogen die veertig drie vragen beantwoorden. Een vraag over organisatieperformance: halen we de gestelde doelen? Een mensgerichte vraag: zijn we blij? En natuurlijk de leiderschapsvraag, doet onze leider het goed? En nu komt het, je geeft jouw antwoord door te kiezen voor een kleur….groen, oranje, rood. Nee, geen toelichting, dat is te makkelijk! Niets moeilijke teksten! Nee, gewoon een kleurrijk A4. Als je als leider vijfendertig van de veertig rood scoort, ga je op onderzoek uit, toch? Ga je praten, ga je denken, ga je onderzoeken!

Ja en dat probleem van die ‘doorzeurende’ leiders die het niet zien aankomen dan? Simpel! Aan elke leider vragen wij bij aantreden, maar één ding: na hoeveel maanden van hoeveel rood stap je op? Willen de echte leiders nu opstaan!


U kunt rustig bellen, dan kom ik het ‘klankbord voor leiderschap’ bij u implementeren!
www.HemsZwier.nl ©