Een binnenval van het hoofdkantoor en 2 mensen op non-actief gezet vanwege ‘iets met contracten’. Verder geen communicatie. En de rest van het team wordt in het ongewisse gelaten - transparante en volwassen communicatie, das best lastig! En ja toevallig betreft het 2 medewerkers die zich zo’n 20 jaar integer ingezet hebben voor de klanten en het bedrijf. Heren, gaat de boel in de verkoop en moeten de boeken opgeschoond?!
En wat te denken van de 6.500 mensen die er vanwege de AbnAmro-Fortis fusie uit moeten of 5 weken opzegtermijn aan een afdeling die ophoudt te bestaan en waar werknemers zitten met vele jaren van dienstverband. Iemand die na lange jaren van trouwe dienst de deur gewezen wordt met de woorden “je bent te duur voor ons”; of na de bezem van een recentelijke reorganisatie, omdat de organisatie op omvallen stond, nu weer vacatures uitzetten.
De mens als kostenpost
Het zijn de poppetjes in de organisationchart waar mee geschoven wordt. De headcounts die drukken op de financiën. Een managementstijl die de neiging heeft de mens als machine in te zetten en die de radaren van de machine geolied en efficiënt wil laten draaien. De belangen die het menselijke aspect overstijgen als gevolg van een resultaatgedreven setting die winstmaximalisatie en marktvergroting tot ultiem doel verheven heeft.
Mensen worden naar behoefte ingezet en worden zo als oud vuil langs de kant van de weg gezet. Als een sinaasappel uitgeknepen. Als een vaatdoek die helemaal uitgewrongen wordt. Hoe hebben we het zover kunnen laten komen?
Hoofd en hart zijn ondertussen zo gescheiden, dat hier – ogenschijnlijk - niet bij stilgestaan wordt. Noch bij de mentale en emotionele beschadiging, die plaats vindt na zo’n voorval. Of dat de mens geen machine is met een aan- en uit-knop, maar een levend wezen met een kloppend hart vol gevoelens en verlangens – van verdriet, pijn, angst, afwijzing, … en naar vrijheid, gelijkwaardigheid, waardering, liefde, …
“
it’s the way it works, girl! Wake up!” Yep, but this is OUR wake-up call, guys !!
Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie …
We zeggen dat het over mensen gaat, maar handelen we daar ook daadwerkelijk naar? En het feit dat het nou eenmaal zou gaat, is dat een valide reden het zo te blijven doen als we het tot nu toe deden?
Kijkende naar de opkomende bezuinigingen, zijn we er nog niet van af. Ook al zijn het rare en moeilijke tijden en is het onzeker wat de toekomst brengt, de vraag is of klappen uitgedeeld gaan worden of met elkaar opgevangen gaan worden.
Wordt het niet tijd om de spiegel erbij te pakken en er daadwerkelijk in te kijken? In plaats er van weg te lopen, onze verantwoordelijkheden door te schuiven en onze eigen verantwoordelijkheid in dit geheel ter zijde te schuiven.
Tijd voor menselijk reorganiseren. Zodanig dat de mentale en emotionele beschadiging miniem zijn. Dat degenen die het veld moeten ruimen, geholpen worden bij hun verwerkingsproces, bij het weer in hun kracht komen en goed in hun vel zitten om vanuit daar de toekomst positief aan te kunnen en hun talent weer optimaal in te gaan zetten. Is dat niet mede het doel van sociale innovatie en het nieuwe werken? Om maar niet te spreken van duurzaamheid of maatschappelijke betrokkenheid?
Dit zo schrijvende besef ik me dat dit net zo goed de zorg, het onderwijs, klantomgang etc. betreft. We zetten het mes ondertussen stevig in de menselijke factor, punt!
Dat we ons maar zo snel mogelijk gaan beseffen, dat we allemaal mens zijn en dat betrokkenheid cruciaal is om verschil te maken voor en met elkaar.
Met betrokken groeten,
Yael, voor sparren en spiegelen
Het volgende Spiegel Seminar is 21-okt en gaat over waarden, cultuur en samenwerking