Het regent, het kind heeft z'n regenpak op school gelaten en moet om fietsten omdat deze week de pont uit de vaart is. En dat is nog maar klein leed als je het vergelijkt met de ellende die ons land doormaakt omdat de politieke partijen geen mogelijkheid kunnen ontdekken om gezamenlijk ons land te besturen. Nog groter het leed in een land als Pakistan waar het water talloze slachtoffers maakt. En wat te denken van ziektes als Aids, kanker, Lepra en Muliple Sclerosa om maar een greep te doen uit de poel van ellende.
Verzoeken om donaties komen via alle kanalen binnen.
Ik word er moe (deloos) van. Het is natuurlijk een strategie van de stichtingen die geld nodig hebben om hulp te kunnen bieden, maar steeds weer wordt er een beroep gedaan om mijn medeleven. Maar meeleven, of ik nu royaal geef of niet, kost me nu en dan te veel. Ik maak steeds overwegingen. Gaan we nog een paar dagen weg in de herfstvakantie of kunnen we het geld beter doneren? Zal ik mezelf eens trakteren op een kop koffie of kan ik beter voor dat geld een daklozenkrant kopen? Mag mijn dochter weer een jaar op pianoles of doe ik in plaats daarvan een gift aan War Child/ Dance for live/ giro 555? Zullen we vanavond eten bij de chinees of haal ik kant en klare nasi bij de supermarkt en geef ik het verschil aan de Maya Stichting/ de kerk/ de voedselbank.
Ik geef toe. Ik heb nog nooit een boterham minder hoeven te eten ondanks mijn donaties. Maar het smaakt me toch niet meer zo goed. Ik zou zo graag weer eens onbezorgd genieten van de kleine geneugten van het leven zonder dat nare schuldgevoel.
Maar misschien moet ik wel leren dat ik schuldig ben als ik niet geniet van de mooie dingen in het leven. Het feit dat het leed oneerlijk verdeeld is in de wereld lost niet op als ik het leed van de ander meedraag. Ik kan er beter aan bijdragen dat de mooie dingen in het leven beter verdeeld worden!