Wat had ik het mooi gepland allemaal ... Na het weekend zou ik starten met het uitwerken van een cursus voor moeders in balans en het 'vertalen' van een coachtraject voor werkende moeders naar een eTraining. Veel mensen om me heen zijn geïnteresseerd in wat ik doe en willen weten hoe het met mijn bedrijf loopt. Dus vorige week vertelde ik nog vol enthousiasme (en enigszins gestrest) tegen heel wat mensen om me heen waar ik mee bezig was. Ik had het allemaal goed op een rijtje en was er in mijn hoofd al druk mee!
En dan komt er opeens een kink in de kabel: mijn zoontje werd afgelopen weekend ziek. Hoge koorts, hoesten, snotteren. De volgende dag had hij knalrode wangen en op zijn hele lijf rode uitslag. De koorts bleef hoog en hij wilde alleen maar slapen. Wat een zielig hoopje ellende. Hij kon bijna niet uit zijn ogen kijken ...
Daar ging dus mijn planning voor de week die daarop volgde! Niks werken aan die cursus of eTraining. Gewoon zorgen voor die kleine met paracetamol, glaasjes water en appelsap, crackertjes met kaas en een lekker zacht dekentje. O, wat heeft hij ervan genoten. Zoveel aandacht van mama, dat had hij nou net even nodig!
En mama? Die voelde ook dat het wel tijd was om even gas terug te nemen. Opeens werd ik me ervan bewust me niet zo druk te maken om die planning. En dat het wel even goed was om niet zo 'full speed ahead' te gaan, maar even rust en ruimte in mijn hoofd te creëren voordat ik aan die grote opdrachten begon. Achteraf ben ik dan weer dankbaar dat ik zo'n moment heb gekregen. Ongevraagd, maar toch.
Het was heel goed voor mijn 'loslaat-proces': bewust worden van de belangrijke dingen in het leven. Ik ben toch niet voor niks vanuit huis gaan werken om flexibel om te kunnen gaan met mijn werkuren en de zorg voor de kids (en alles daaromheen)?
Terwijl ik dit opschrijf weet ik dat ik milder voor mezelf mag zijn en meer mindful met dit soort zaken kan omgaan. Maar af en toe moet je weer even met je neus op de feiten worden gedrukt. Bijvoorbeeld door je kind ...