Dat gaat naar Nederland toe, zoete lieve Gerritje
Wat zullen wij daar drinken, zoete lieve meid?
Brandewijn met suiker, zoete lieve Gerritje,
Wie zal dat betalen, zoete lieve Gerritje?
Den eerste boer den beste, zoete lieve meid!

Plannen maken, ideeen hebben, dagdromen? Welke recessie dan ook, we blijven altijd nadenken over hoe het leuker beter en mooier kan in ons persoonlijke leven of bedrijf. Op zich is daar niets mis mee. Optimistisch zijn is immers een mooie eigenschap en slechtere tijden ten goede keren is een fantastische instelling.

Toch zet ik een kanttekening. Probeer wel realistisch te blijven zodra je anderen in dit proces betrekt. De Boer die de rekening van Zoete lieve Gerritje destijds betaalde zit al lang in Australie of het Oostblok of Azie. Zelfs in Kenya ben ik hem al eens tegen gekomen, trots op zijn zwart-bont vee uit de lage landen.

Ook andere geldschieters hebben de hand op de knip. Projectontwikkelaars ontwikkelen wellicht nog op papier, gronden laten zijn voorlopig even braak liggen. Gemeenten staan steeds vaker onder curatele en schrappen subsidies voor culturele evenementen en bezigheden. Sponsoren kijken steeds vaker naar een win-win situatie in plaats van de hobby van de directie te steunen.

De moraal van dit verhaal... laat creatievelingen niet alleen de functie van offerte winkel vervullen. Enige competitie is een normale zaak, no cure-no pay ... het hoort erbij! Maar vraag mensen mee te denken als de boer van Zoete lieve Gerritje reeds aan tafel zit of tenminste onderweg is naar de overlegtafel.