Ochtend, 29 februari, de nieuwslezer maakt er een ding van. Schrikkeljaar, dag gratis werken, of juist niet. Tijd, niet meer dan een afspraak! Een handige, als je reizen moet.

Tijd, is een afspraak! Minuten, uren, dagen, allemaal afspraken. Tijd, de ultieme regulering. Scheidsrechter van het leven! Jong zijn, te jong, of net te oud. Zonder afspraak bestaat de tijd niet. Dat is makkelijk!

Maar wat als tijd niet past? Als tijd je dwingt tot leren terwijl je al klaar bent. Of erger, als er na 1044 uur niet meer te leren valt. Tijd om te werken, rusten, werken. Vrij te zijn.

Wat als tijd, geen kloktijd zou zijn? Tijd innerlijke tijd zou zijn, biologisch gedreven, tijd die bij jou past. Geen atoomtijd! Wat als je de tijd zou nemen? Echt nemen, zonder aarzelen!

Wat als tijd niet zou reguleren. Niet zou dwingen! Horloges alleen nog sieraad zijn. Gewoon de tijd ontregelen, ontschrikkelen, geen secondewijzer. Innerlijke tijd, geen regels.

Niet op de tijd letten, de tijd zijn! Ritmisch meebewegende natuurtijd. Gedreven door innerlijke dynamiek. Vertraagde tijd. Tijd als jouw pompend hart!

Behalve voor de trein. Die moet op tijd! Kloktijd, mechaniek van industriële vooruitgang. Te voorspellen, zekerheid, te vertrouwen. Of niet? De trein komt, of niet!

Kan tijd, zonder regels zijn? Zou jij het durven? Innerlijke tijd te volgen, gewoon voor een tijdje! Alleen jouw innerlijke klok, tik, tak, geen regels, geen dogma’s, maar overgeven aan innerlijk verlangen.
Zonder regels? Raar, de tijd zal stoppen.... zal eeuwig voortduren! Tijd wordt ineens Zijn!