De Rotterdamse vereniging van katholieke basisscholen RVKO gaat de lerarenopleiding Thomas More overnemen van Hogeschool Leiden. Medio 2011, bij de eerste berichtgeving hierover, twitterde ik al “Hoera, RVKO begint haar eigen huisacademie”. Immers, het is niet alleen mooi maar vooral volstrekt logisch dat een groep van 55 basisscholen de opleiding van haar docenten zelf organiseert. Krachtbron van een lerende organisatie, duurzaam organiseren van leren en ontwikkelen, zo noemen we dat bij Huisacademies.

Vandaag januari 2012, bracht de Volkskrant meer nieuws. Staatssecretaris Zijlstra heeft besloten dat de ontvlechting van PABO Thomas More uit de Hogeschool Leiden mogelijk gemaakt wordt. Dat behoeft dan overigens een wetswijziging, met het oog op de bekostiging van hoger versus primair onderwijs. Dus het kan nog wel even duren. Tja, en dan blijkt uit het krantenartikel overduidelijk het onbegrip van Zijlstra over deze situatie. Onze staatssecretaris van Onderwijs beschouwt de verhuizing van de PABO puur als een bedrijfsovername. En het eerste waar hij kennelijk aan denkt is mogelijk misbruik van gelden en/of concurrentiebedingen. Hij stelt namelijk als voorwaarden dat Thomas More – de toekomstige nieuwe huisacademie van RVKO – geen nieuw curriculum mag ontwikkelen (waarmee het de concurrentie met andere HBO’s zou kunnen aangaan), en dat er geen PO-geld naar de HBO-instelling Thomas More mag schuiven. Zet er nog maar een stuk of drie boekhouders bij. Hoe kortzichtig. De directie van RVKO laat echter weten dat het curriculum wel degelijk iets moet veranderen, namelijk maximaal toegespitst op de situatie waar de Rotterdamse basscholen zich voor gesteld zien, en dus met leerstof waarmee de docenten het onderscheid kunnen maken. Ofwel, de ontvangende partij ziet in Thomas More wel degelijk een ‘huisacademie’.

Tja, en dan hebben we het over ‘doorlopende leerlijnen’. Van VMBO naar MBO naar HBO en zo. En hoe dat allemaal onderling geregeld moet worden. Alsof 'het onderwijs' daarna volledig opgeleide en ingewerkte professionals zou afleveren. Nee, de echte doorlopende leerlijn is natuurlijk die waarbij de generieke basis is gelegd in het reguliere onderwijs, en waarbij de werkgevende organisatie het lerende stokje vloeiend overpakt, omdat een beetje professional het meeste nog altijd moet leren, sterker nog, zijn of haar hele leven zal moeten blijven leren. Idealiter zou het reguliere onderwijs deze ‘leven lang leren attitude’ alvast meegeven, maar is het toch de werkgevende organisatie die het leren en ontwikkelen van haar werknemers duurzaam moet (door)organiseren. Met de invlechting van het Thomas More in haar eigen organisatie neemt RVKO een zowel goede als grote stap in die richting.

Jammer dat het leren en ontwikkelen in organisaties de staatssecretaris – die nu eenmaal alleen gaat over het ‘reguliere’ onderwijs buiten organisaties – te enen male ontgaat. En dan hebben we het nog niet over de bewezen stelling dat het leerproces van en in organisaties belangrijker is dan het primaire proces. Niet dat we daar nu meteen een ministerie op moeten zetten, maar enig begrip bij de overheid voor waar het leren nu daadwerkelijk plaats vindt, dat zou niet gek zijn.