In september 2005 verscheen mijn eerste Panopsis. Als ‘zelfstandig professional’ (die term bestond nog niet) was ik toen een half jaar op weg. Achteraf heb ik geen idee wat mijn overwegingen waren om mijzelf de maandelijkse verplichting van een A4-nieuwsbrief op te leggen. Het moge duidelijk zijn dat ik als ZP een uithangbord nodig had. Wat was handiger dan mijn maandelijkse memoires op te schrijven? Terugblik, nieuws en reclame bleken zich prima te combineren. Schrijven ging en gaat mij wel gemakkelijk af. Met als uitgangspunt dat Panopsis, een contradictionaire samentrekking van Panoptics en Synopsis, alleen bestemd is voor mensen die ik ken en die mij kennen. Volgens mij heeft Panopsis mij zakelijk gezien in het zadel geholpen en staande gehouden. En nu zit ik nummer 63 te schrijven - eigenlijk was nummer 62 de laatste echte Panopsis – omdat ik denk dat het anders moet. Zeker weten doe je het nooit natuurlijk.

Achteraf praten is altijd makkelijk. Zeven jaar en 62 nummers lang is de structuur nagenoeg ongewijzigd gebleven. Kijk maar eens in het Panopsis archief waar je alle nummers kunt downloaden. Of leg Panopsis 1 en Panopsis 61 maar eens naast elkaar.



Elke keer was het zowel een queeste als een genot om de afgekaderde stukjes met de juiste woorden te vullen. In der Beschränkung zeigt sich den Meister? Ik zou het eerder ambachtelijk noemen. Puzzelen. Het hoofdartikel van nominaal 200 woorden. Hersenpanne 125 woorden, net zoals de vaste items BoekenBabbel, NetGenoten en SpeakersCorner. Het derde kolommetje in de onderste helft heeft wel verschillende gedaantes gekend.

Het begon met 60 abonnees; dat was de omvang van mijn persoonlijke relatiebestand. Zeven jaar later is dat ruimschoots vertienvoudigd. Ik stuurde Panopsis altijd in een gepersonaliseerde mail. Dat heb ik volgehouden tot 300 abonnees. Kostte een complete zondagmiddag en –avond. Toen schafte ik voor $25 een OutlookMailMerg programmaatje aan, waarna ik inclusief de subjectregel de Panopsismailing nog steeds persoonlijk kon laten zijn.

Tweeenzestignummers dus in zeven jaar. Dat is gemiddeld zo’n negen per jaar. Maar in de eerste jaren deed ik er echt twaalf. In de afgelopen jaren is de uitgave onregelmatiger geworden. Was het drukte? Dat was ik altijd al. Eind 2010, toen ik vijf nummers achter op schema liep, heb ik de lezers vijf weken lang een wekelijkse Panopsis geboden… Of was dat 2009…? Gebrek aan stof? Integendeel. Ik denk juist dat de veelheid en diversiteit van mijn thema’s ervoor heeft gezorgd dat Panopsis als zodanig de lading niet meer dekt.

Was mijn missie ‘humanisering’ van organisatie’ aanvankelijk 1-op-1 verbonden met mijn eenmanszaak OrgPanoptics; inmiddels manifesteert diezelfde missie zich ook in ‘social entreprises’ zoals Huisacademies, Verbindend Leidinggeven, Appreciative Inquiry en The Management Challenge. Het levert niet alleen te veel nieuws op per maand; maar het is ook veel meer divers dan passend onder de OrgPanoptics noemer. Ik durf te stellen dat mijn ontmoeting en verstrengeling met CDEF/Seats2Meet/Mindz.com bepalend is geweest voor de grote emergentie die in mijn activiteiten is ontstaan. Panopsis alleen kan dat niet meer behappen. En daarom ga ik de Panopsis lezers vragen hun nieuwsgaring rondom mijn activiteiten op een andere, meer actieve manier te organiseren.

Het past natuurlijk helemaal in deze tijd. De digitale nieuwsbrief is intussen een Email-newsletter geworden. Die ontwikkeling heeft Panopsis gemist, hoewel ik wel van de aanvankelijke PDF-bijlage ben overgestapt naar een hyperlink. Maar het krantje was in elk geval nog een krantje. We zijn nu zover dat nieuwsbrieven te pas en de onpas worden gegenereerd uit Twitter berichten, met grote kans dat jij opeens ongewild en soms ook onterecht de auteur van een nieuwsbericht blijkt te zijn. Overigens kan ik iedere beginnende ZP een nieuwsbrief aanbevelen. Als schrijfoefening, als dienst aan je relaties, als zelfreflectie. Als het je ligt natuurlijk. Want een nieuwsbrief is iets dat wel of niet bij je past. Die laat je niet genereren door een computer natuurlijk.

Volgens Lievegoed verloopt alles in stappen van zeven jaar. Wat mij betreft dus tijd om afscheid te nemen van Panopsis en qua nieuws door te stomen naar een situatie waarin de lezer zelf kiest welke thema’s hem of haar interesseren, zich nog steeds kan abonneren, maar dan op mijn blog, en vooral ook op alle verschillende thema’s zoals die zich manifesteren via Mindz-plaza’s. Waar ik vroeger zo nu en dan een leuke reactie kreeg op Panopsis, zullen eventuele reacties op mijn ‘nieuws’ zichtbaar worden voor alle lezers. De ultrabondige artikeltjes zullen we gaan missen. De wat langere blogberichten worden gecompenseerd door mijn tweets op @ceeshoogendijk. De oude Panopsis- en mijn nieuwe lezersschare zal diffuser worden dan ooit. Ronald van den Hoff noemt 2012 het jaar van de Serendipiteit. Mooi jaar dus om van Panopsis1.0 over te stappen naar Cees3.0. Divergerend nieuws zogezegd. In cocreatie ontwikkeld. Schrijver en lezer raken verstrengeld. Ik verschuif van nieuwsbrief-maker naar nieuws-meemaker! Met genoegen.

En met grote dank aan de altijd zo trouwe lezersschare van Panopsis! Als je dit leest, dan bevind je je nu in mijn blogsectie op www.ceeshoogendijk.nl. Ergens rechtsboven op deze pagina kun je je abonneren op mijn blog door op het knopje Volgen te klikken. Dan krijg je een mailbericht telkens als er een nieuwe blog van mij is verschenen. Elke keer een moment om vast te stellen dat er altijd een leven na Panopsis is.

Gelukkig 2012 toegewenst! Met meer nieuws dan ooit!