Vorige week vrijdag ben ik met goede moed naar Den Haag afgereisd om een workshop te geven op de ambtenaar 2.0 dag in het provinciehuis. Na een lange reis moet ik echt eerst even naar de wc. Nou ja , even….dat is vandaag anders. Ik zie een herentoilet en denk daarnaast het damestoilet aan te treffen. Maar nee..nog een herentoilet…waar zijn de damestoiletten? “Aan de andere kant van het gebouw mevrouw”, zegt een jongeheer wat beschaamd... Aangekomen aan de andere kant zie ik weer een herentoilet. Ik denk nog: gek eigenlijk, een wc is een wc waarom ga ik niet gewoon hier naar binnen? Maar goed, ik hou me in en ik pas me keurig aan aan deze wc-hokjes-cultuur en zoek door; ik vraag nog een keer en ja hoor gelukkig net op tijd vind ik ‘mijn ‘ wc. “Sorry mevrouw er zijn nu eenmaal 3 keer meer herentoiletten dan damestoiletten in dit gebouw… “ zegt een andere jongeman die me wat gehaast naar de WCdeur ziet lopen …Wat raar en beschamend inderdaad. 1 op de 4 toiletten is voor vrouwen, er werken hier toch echt wel meer dan 25% vrouwen, denk ik. Maar voordat ik daarop doorga, stap ik naar binnen , opgelucht….en vind een rij wachtenden. In de wachtrij begint een giechelige stemming te ontstaan; is dit ontmoedigingsbeleid, of stompzinnigheid, of is dit gebouw gebouwd in en voor het verleden? Of door een man met een zwakke blaas? Of een hekel aan vrouwen ? Of een hekel aan de tijd die zin vrouw op het toilet besteedt? Of een rare opdrachtgever? Of gewoon een foutje….


Vandaag ben ik in Amsterdam. Een bijeenkomst voor publiek financieel leidinggevenden en bestuurders. Over duurzame financien. Boeiend in deze 3.0 tijden. Ik kijk om me heen, de spreker kijkt om zich heen…niet veel vrouwen zegt ie nog koeltjes. Inderdaad, niet veel vrouwen. En nu realiseer ik me, dat heeft ook een voordeel: hier zijn WEL genoeg toiletten. Voor vrouwen dan. De bijeenkomst is verder overigens een stuk minder boeiend en concreet dan vorige week. Meer wollig, conceptueel, grote namen, oldboys network…eerlijk gezegd vind ik het een beetje leeg gezeik in de ruimte eigenlijk…
Ineens schiet een rare gedachte in mijn hoofd: Zouden het aantal toiletten vorige week dan gebaseerd zijn op het aantal mannelijke en vrouwelijke financieel leidinggevenden en bestuurders in dat gebouw ? Dan klopt de verhouding wel! Is het een gevolg van de veel te ver doorgevoerde bepalendheid van bestuurders en bepalers op de bouw destijds… Ik weet nog van mijn tijd ‘intern’ bij de ministeries, dat bij een nieuw gebouw of verhuizing het belangrijkste altijd was ‘wie krijgt de grootste mooiste kamer’, en de bestuurders kregen natuurlijk altijd wat ze wilden, zelfs hele kinderachtige wensen werden direkt bij de bouwer aangedragen als opdracht. Misschien is het aantal heren- of damestoiletten in het provinciehuis destijds wel bepaald door de mensenkennis van de bouwer? Ik zie het die bouwer denken’ wat een zeikerds die bestuurders, niets dan zeiken doen die lui, terwijl de rest gewoon werkt… laat ik logischerwijs dan het aantal dames0- en herentoiletten daar ook maar op inrichten’… .
Moraal van het verhaal: klaag nooit meer als een vrouw pas na langere tijd dan verwacht van het toilet komt, maar schaam je, …zeikerd! ;-)